cornua Faunus ait? Alciat.
1663. Metus non solum memoriam consternat, sed et institutum animi omne
et laudabilem conatum impedit. Thucidides.
1664. Lib. de fortitudine et virtute Alexandri, ubi prope res adfuit
terribilis.
1665. Sect. 2. Mem. 3. Subs. 2.
1666. Sect. 2. Memb. 4. Subs. 3.
1667. Subtil. 18. lib. timor attrahit ad se Daemonas, timor et error
multum in hominibus possunt.
1668. Lib. 2. Spectris ca. 3. fortes raro spectra vident, quia minus
timent.
1669. Vita ejus.
1670. Sect. 2. Memb. 4. Subs. 7.
1671. De virt. et vitiis.
1672. Com. in Arist. de Anima.
1673. Qui mentem subjecit timoria dominationi, cupiditatis, doloris,
ambitionis, pudoris, felix non est, sed omnino miser, assiduis laborius
torquetur et miseria.
1674. Multi contemnunt mundi strepitum, reputant pro nihilo gloriam,
sed timent infamiam, offensionem, repulsam. Voluptatem severissime
contemnunt, in dolore sunt molliores, gloriam negligunt, franguntur
infamia.
1675. Gravius contumeliam ferimus quam detrimentum, ni abjecto nimis
animo sinius. Plut. in Timol.
1676. Quod piscatoris aenigma solvere non posset.
1677. Ob Tragoediam explosam, mortem sibi gladio concivit.
1678. Cum vidit in triumphum se servari, causa ejus ignominiae vitandae
mortem sibi concivit. Plut.
1679. Bello victus, per tres dies sedit in prora navis, abstinens ab
omni consortio, etiam Cleopatiae, postea se interfecit.
1680. Cum male recitasset Argonautica, ob pudorem exulavit.
1681. Quidam prae verecundia simul et dolore in insaniam incidunt, eo
quod a literatorum gradu in examine excluduntur.
1682. Hostratus cucullatus adeo graviter ob Reuclini librum, qui
inscribitur, Epistolae obscurorum virorum, dolore simul et pudore
sauciatus, ut seipsum interfecerit.
1683. Propter ruborem confusus, statim cepit delirare, &c. ob
suspicionem, quod vili illum crimine accusarent.
1684. Horat.
1685. Ps. Impudice. B. Ita est. Ps. sceleste. B. dicis vera Ps.
Verbero. B. quippeni Ps. furcifer. B. factum optime. Ps. soci fraude.
B. sunt mea istaec Ps. parricida B. perge tu Ps. sacrilege. B. fateor.
Ps. perjure B. vera dicis. Ps. pernities adolescentum B. acerrime. Ps.
fur. B. babe. Ps. fugitive. B. bombax. Ps. fraus populi. B. Planissime.
Ps. impure leno, coenum. B. cantores probos. Pseudolus, act. 1. Scen.
3.
1686. Melicerta exclaims, all shame has vanished from human
transactions. Persius. Sat. V.
1687. Cent. 7. e Plinio.
1688. Multos vide mus propter invidiam et odium in melancholiam
incidisse: et illos potissimum quorum corpora ad hanc apta sunt.
1689. Invidia affligit homines adeo et corrodit, ut hi melancholici
penitus fiant.
1690. Hor.
1691. His vultus minax, torvus aspectus, pallor in facie, in labiis
tremor, stridor in dentibus, &c.
1692. Ut tinea corrodit vestimentum sic, invidiae eum qui zelatur
consumit.
1693. Pallor in ore sedet, macies in corpore toto. Nusquam recta acies,
livent rubigine dentes.
1694. Diaboli expressa Imago, toxicum charitatis, venenum amicitiae,
abyssus mentis, non est eo monstrosius monstrum, damnosius damnum,
urit, torret, discruciat macie et squalore conficit. Austin. Domin.
primi. Advent.
1695. Ovid. He pines away at the sight of another's success——it is his
special torture.
1696. Declam. 13. linivit flores maleficis succis in venenum mella
convertens.
1697. Statuis cereis Basilius eos comparat, qui liquefiunt ad
praesentiam solis, qua alii gaudent et ornantur. Muscis alii, quae
ulceribus gaudent, amaena praetereunt sistunt in faetidis.
1698. Misericordia etiam quae tristitia quaedam est, saepe miserantis
corpus male afficit Agrippa. l. 1. cap. 63.
1699. Insitum mortalibus a natura recentem aliorem felicitatem aegris
oculis intueri, hist. l. 2. Tacit.
1700. Legi Chaldaeos, Graecos, Hebraeos, consului sapientes pro remedio
invidiae, hoc enim inveni, renunciare felicitati, et perpetuo miser
esse.
1701. Omne peccatum aut excusationem secum habet, aut voluptatem, sola
invidia utraque caret, reliqua vitia finem habent, ira defervescit,
gula satiatur, odium finem habet, invidia nunquam quiescit.
1702. Urebat me aemulatio propter stultos.
1703. Hier. 12.1.
1704. Hab. 1.
1705. Invidit privati nomen supra principis attolli.
1706. Tacit. Hist. lib. 2. part. 6.
1707. Periturae dolore et invidia, si quem viderint ornatiorem se in
publicum prodiisse. Platina dial. amorum.
1708. Ant. Guianerius, lib. 2. cap. 8. vim. M. Aurelii faemina vicinam
elegantius se vestitam videns, leaenae instar in virum insurgit, &c.
1709. Quod insigni equo et ostro veheretur, quanquam nullius cum
injuria, ornatum illum tanquam laesae gravabantur.
1710. Quod pulchritudine omnes excelleret, puellae indignatae
occiderunt.
1711. Late patet invidiae foecundae pernities, et livor radix omnium
malorum, fons cladium, inde odium surgit emulatio Cyprian, ser. 2. de
Livore.
1712. Valerius, l. 3. cap. 9.
1713. Qualis est animi tinea, quae tabes pectoris zelare in altero vel
aliorum felicitatem suam facere miseriam, et velut quosdam pectori suo
admovere carnifices, cogitationibus et sensibus suis adhibere tortores,
qui se intestinis cruciatibus lacerent. Non cibus talibus laetus, non
potus potest esse jucundus; suspiratur semper et gemitur, et doletur
dies et noctes, pectus sine intermissione laceratur.
1714. Quisquis est ille quem aemularis, cui invides is te subterfugere
potest, at tu non te ubicunque fugeris adversarius tuus tecum est,
hostis tuus semper in pectore tuo est, pernicies intus inclusa, ligatus
es, victus, zelo dominante captivus: nec solatia tibi ulla subveniunt;
hinc diabolus inter initia statim mundi, et periit primus, et perdidit,
Cyprian, ser. 2. de zelo et livore.
1715. Hesiod op dies.
1716. Rama cupida aequandi bovem, se distendebat, &c.
1717. alit ingenia: Paterculus poster. Vol.
1718. Grotius Epig. lib. 1. Ambition always is a foolish confidence,
never a slothful arrogance.
1719. Anno 1519. between Ardes and Quine.
1720. Spartian.
1721. Plutarch.
1722. Johannes Heraldus, l. 2. c. 12. de bello sac.
1723. Nulla dies tantum poterit lenire furorem. Aeterna bella pace
sublata gerunt. Jurat odium, nec ante invisum esse desinit, quam esse
desiit. Paterculus, vol. 1.
1724. Ita saevit haec stygia ministra ut urbes subvertat aliquando,
deleat populos, provincias alioqui florentes redigat in solitudines,
mortales vero miseros in profunda miseriarum valle miserabiliter
immergat.
1725. Carthago aemula Romani imperii funditus interiit. Salust. Catil.
1726. Paul 3. Col.
1727. Rom. 12.
1728. Grad. I. c. 54.
1729. Ira et in moeror et ingens animi consternatio melancholicos
facit. Areteus. Ira Immodica gignit insaniam.
1730. Reg. sanit. parte 2. c. 8. in apertam insaniam mox duciter
iratus.
1731. Gilberto Cognato interprete. Multis, et praesertim senibus ira
impotens insaniam fecit, et importuna calumnia, haec initio perturbat
animum, paulatim vergit ad insaniam. Porro mulierum corpora multa
infestant, et in hunc morbum adducunt, praecipue si que oderint aut
invideant, &c. haec paulatim in insaniam tandem evadunt.
1732. Saeva animi tempestas tantos excitans, fluctus ut statim
ardescant oculi os tremat, lingua titubet, dentes concrepant, &c.
1733. Ovid.
1734. Terence.
1735. Infensus Britanniae Duci, et in ultionem versus, nec cibum cepit,
nec quietem, ad Calendas Julias 1392. comites occidit.
1736. Indignatione nimia furens, animique impotens, exiliit de lecto,
furentem non capiebat aula, &c.
1737. An ira possit hominem interimere.
1738. Abernethy.
1739. As Troy, saevae memorem Hunonis ob iram.
1740. Stultorum regum et populorum continet astus.
1741. Lib. 2. Invidia est dolor et ambitio est dolor, &c.
1742. Insomnes Claudianus. Tristes, Virg. Mordaces, Luc. Edaces, Hor.
moestae, amarae, Ovid damnosae, inquietae, Mart. Urentes, Rodentes.
Mant. &c.
1743. Galen, l. 3. c. 7. de locis affectis, homines sunt maxime
melancholici, quando vigiliis multis, et solicitudinibus, et laboribus,
et curis fuerint circumventi.
1744. Lucian. Podag.
1745. Omnia imperfecta, confusa, et perturbatione plena, Cardan.
1746. Lib. 7. nat. hist, cap. 1. hominem nudum, et ad vagitum edit,
natura. Flens ab initio, devinctus jacet, &c.
1747. (Greek: Dakru cheon genemin, kai dakrutas epithukoko, to genos
anthropon poludakruton, asthenes hoikzoun.) Lachrymans natus sum, et
lachrymans morior, &c.
1748. Ad Marinum.
1749. Boethius.
1750. Initium caecitas progressum labor, exitum dolor, error omnia:
quem tranquillum quaeso, quem non laboriosum aut anxium diem egimus?
Petrarch.
1751. Ubique periculum, ubique dolor, ubique naufragium, in hoc ambitu
quocunque me vertam. Lipsius.
1752. Hom. 10. Si in forum iveris, ibi rixae, et pugnae; si in curiam,
ibi fraus, adulatio: si in domum privatam, &c.
1753. Homer.
1754. Multis repletur homo miseriis, corporis miseriis, animi miseriis,
dum dormit, dum vigilat, quocunque se vertit. Lususque rerum,
temporumque nascimur.
1755. In blandiente fortuna intolerandi, in calamitatibus lugubres,
semper stulti et miseri, Cardan.
1756. Prospera in adversis desidero, et adversa prosperis timeo, quis
inter haec medius locus, ubi non fit humanae vitae tentatio?
1757. Cardan. consol. Sapientiae Labor annexus, gloriae invidia,
divitiis curae, soboli solicitudo, voluptati morbi, quieti paupertas,
ut quasi fruendoriun scelerum causa nasci hominem possis cum
Platonistis agnoscere.
1758. Lib. 7. cap. 1. Non satis aestimare, an melior parens natura
homini, an tristior noverca fuerit: Nulli fragilior vita, pavor,
confusio, rabies major, uni animantium ambitio data, luctus, avaritia,
uni superstitio.
1759. Euripides. I perceive such an ocean of troubles before me, that
no means of escape remain.
1760. De consol. l. 2. Nemo facile cum conditione sua concordat, inest
singulis quod imperiti petant, experti horreant.
1761. Esse in honore juvat, mox displicet.
1762. Hor.
1763. Borrheus in 6. Job. Urbes et oppida nihil aliud sunt quam
humanarum aerumnarum domicilia quibus luctus et moeror, et mortalium
varii infinitique labores, et omnis generis vitia, quasi septis
includuntur.
1764. Nat. Chytreus de lit. Europae. Laetus nunc, mox tristis; nunc
sperans, paulo post diffidens; patiens hodie, cras ejuians; nunc
pallens, rubens, currens, sedens, claudicans; tremens, &c.
1765. Sua cuique calamitas praecipua.
1766. Cn. Graecinus.
1767. Epist. 9. l. 7. Miser est qui se beatissimum non judicat, licet
imperet mundo non est beatus, qui se non putat: quid enim refert qualis
status tuus sit, si tibi videtur malus.
1768. Hor. ep. 1. l. 4.
1769. Hor. Ser. 1. Sat. 1.
1770. Lib. de curat. graec. affect. cap. 6. de provident. Multis nihil
placet atque adeo et divitias damnant, et paupertatem, de morbis
expostulant, bene valentes graviter ferunt, atque ut semel dicam, nihil
eos delectat, &c.
1771. Vix ultius gentis, aetatis, ordinis, hominem invenies cujus
felicitatem fortunae Metelli compares, Vol. 1.
1772. P. Crassus Mutianus, quinque habuisse dicitur rerum bonarum
maxima, quod esset ditissimus, quod esset nobilissimus,
eloquentissimus, Jurisconsultissimus, Pontifex maximus.
1773. Lib. 7. Regis filia, Regis uxor, Regis mater.
1774. Qui nihil unquam mali aut dixit, aut fecit, aut sensit, qui bene
semper fecit, quod aliter facere non potuit.
1775. Solomon. Eccles. 1. 14.
1776. Hor. Art. Poet.
1777. Jovius, vita ejus.
1778. 2 Sam. xii. 31.
1779. Boethius, lib. 1. Met. Met. 1.
1780. Omnes hic aut captantur, aut captant: aut cadavera quae
lacerantur, aut corvi qui lacterant. Petron.
1781. Homo omne monstrum est, ille nam susperat feras, luposque et
ursos pectore obscuro tegit. Hens.
1782. Quod Paterculus de populo Romano durante bello Punico per annos
115, aut bellum inter eos, aut belli praeparatio, aut infida pax, idem
ego de mundi accolis.
1783. Theocritus Edyll. 15.
1784. Qui sedet in mensa, non meminit sibi otioso ministrare
negotiosos, edenti esurientes, bibenti sitientes, &c.
1785. Quando in adolescentia sua ipsi vixerint, lautius et liberius
voluptates suas expleverint, illi gnatis impenunt duriores continentiae
leges.
1786. Lugubris Ate luctuque fero Regum tumidas obsidet arces. Res est
inquieta felicitas.
1787. Plus aloes quam mellis habet. Non humi jacentem tolleres. Valer.
l. 7. c. 3.
1788. Non diadema aspicias, sed vitam afflictione refertam, non
catervas satellitum, sed curarum multitudinem.
1789. As Plutarch relateth.
1790. Sect. 2. memb. 4. subsect. 6.
1791. Stercus et urina, medicorum fercula prima.
1792. Nihil lucrantur, nisi admodum mentiendo. Tull. Offic.
1793. Hor. l. 2. od. 1.
1794. Rarus felix idemque senex. Seneca in Her. aeteo.
1795. Omitto aegros, exules, mendicos, quos nemo audet felices dicere.
Card. lib. 8. c. 46. de rer. var.
1796. Spretaeque injuria formae.
1797. Hor.
1798. Attenuant vigiles corpus miserabile curae.
1799. Plautus.
1800. Haec quae crines evellit, aerumna.
1801. Optimum non nasci, aut cito mori.
1802. Bonae si rectam rationem sequuntur, malae si exorbitant.
1803. Tho. Buovie. Prob. 18.
1804. Molam asinariam.
1805. Tract. de Inter. c. 92.
1806. Circa quamlibet rem mundi haec passio fieri potest, quae
superflue diligatur. Tract. 15. c. 17.
1807. Ferventius desiderium.
1808. Imprimis vero Appetitus, &c. 3. de alien. ment.
1809. Conf. l. c. 29.
1810. Per diversa loca vagor, nullo temporis momento quiesco, talis et
talis esse cupio, illud atque illud habere desidero.
1811. Ambros. l. 3. super Lucam. aerugo animae.
1812. Nihil animum cruciat, nihil molestius inquietat, secretum virus,
pestis occulta, &c. epist. 126.
1813. Ep. 88.
1814. Nihil infelicius his, quantus iis timor, quanta dubitatio,
quantus conatus, quanta solicitudo, nulla illis a molestiis vacua hora.
1815. Semper attonitus, semper pavidus quid dicat, faciatve: ne
displiceat humilitatem simulat, honestatem mentitur.
1816. Cypr. Prolog. ad ser. To. 2. cunctos honorat, universis inclinat,
subsequitur, obsequitur, frequentat curias, visitat, optimates
amplexatur, applaudit, adulatur: per fas et nefas e latebris, in omnem
gradum ubi aditus patet se integrit, discurrit.
1817. Turbae cogit ambitio regem inservire, ut Homerus Agamemnonmem
querentem inducit.
1818. Plutarchus. Quin convivemur, et in otio nos oblectemur, quoniam
in promptu id nobis sit, &c.
1819. Jovius hist. l. 1. vir singulari prudentia, sed profunda
ambitione, ad exitium Italae natus.
1820. Ut hedera arbori adhaeret, sic ambitio, &c.
1821. Lib. 3. de contemptu rerum fortuitarum. Magno conatu et impetu
moventur, super eodem centro rotati, non proficiunt, nec ad finem
perveniunt.
1822. Vita Pyrrhi.
1823. Ambitio in insaniam facile delabitur, si excedat. Patritius, l.
4. tit. 20. de regis instit.
1824. Lib. 5. de rep. cap. 1.
1825. Imprimis vero appetitus, seu concupiscentia nimia rei alicujus,
honestae vel inhonestae, phantasiam laedunt; unde multi ambitiosi,
philauti, irati, avari, insani, &c. Felix Plater, l. 3. de mentis
alien.
1826. Aulica vita colluvies ambitionis, cupiditatis, simulationis,
imposturae, fraudis, invidiae, superbiae Titannicae diversorium aula,
et commune conventiculum assentandi artificum, &c. Budaeus de asse.
lib. 5.
1827. In his Aphor.
1828. Plautus Curcul. Act. 4. Sce. 1.
1829. Tom. 2. Si examines, omnes miseriae causas vel a furioso
contendendi studio, vel ab injusta cupiditate, origine traxisse scies.
Idem fere Chrysostomus com. in c. 6. ad Roman. ser. 11.
1830. Cap. 4. 1.
1831. Ut sit iniquus in deum, in proximum, in seipsum.
1832. Si vero, Crateva, inter caeteras herbarum radices, avaritiae
radicem secare posses amaram, ut nullae reliquiae essent, probe scito,
&c.
1833. Cap. 6. Dietae salutis: avaritia est amor immoderatus pecuniae
vel acquirendae, vel retinendae.
1834. Ferum profecto dirumque ulcus animi, remediis non cedens medendo
exasperatur.
1835. Malus est morbus maleque afficit avaritia siquidem censeo, &c.
avaritia difficilius curatur quam insania: quoniam hac omnes fere
medici laborant. Hib. ep. Abderit.
1836. Qua re non es lassus? lucrum faciendo: quid maxime delectabile?
lucrari.
1837. Extremos currit mercator ad Indos. Hor.
1838. Hom. 2. aliud avarus aliud dives.
1839. Divitiae ut spinae animum hominis timoribus, solicitudinibus,
angoribus mirifice pungunt, vexant, cruciant. Greg. in hom.
1840. Epist. ad Donat. cap. 2.
1841. Lib. 9. ep. 30.
1842. Lib. 9. cap. 4. insulae rex titulo, sed animopecuniae miserabile
mancipium.
1843. Hor. 10. lib. 1.
1844. Danda est hellebori multo pars maxima avaris.
1845. Luke. xii. 20. Stulte, hac nocte eripiam animam tuam.
1846. Opes quidem mortalibus sunt dementia Theog.
1847. Ed. 2. lib. 2. Exonerare cum se possit et relevare ponderibus
pergit magis fortunis augentibus pertinaciter incubare.
1848. Non amicis, non liberis, non ipsi sibi quidquam impertit,
possidet ad hoc tantum, ne possidere alteri liceat, &c. Hieron. ad
Paulin. tam deest quod habet quam quod non habet.
1849. Epist. 2. lib. 2. Suspirat in convivio, bibat licet gemmis et
toro molliore marcidum corpus condiderit, vigilat in pluma.
1850. Angustatur ex abundantia, contristatur ex opulentia, infelix
praesentibus bonis, infelicior in futuris.
1851. Illorum cogitatio nunquam cessat qui pecunias supplere diligunt.
Guianer. tract. 15. c. 17.
1852. Hor. 3. Od. 24. Quo plus sunt potae, plus sitiunter aquae.
1853. Hor. l. 2. Sat. 6. O si angulus ille proximus accedat, qui nunc
deformat agellum.
1854. Lib. 3. de lib. arbit. Immoritur studiis, et amore senescit
habendi.
1855. Avarus vir inferno est similis, &c. modum non habet, hoc egentior
quo plura habet.
1856. Erasm. Adag. chil. 3. cent. 7. pro. 72 Nulli fidentes omnium
formidant opes, ideo pavidum malum vocat Euripides: metuunt tempestates
ob frumentum, amicos ne rogent, inimicos ne laedant, fures ne rapiant,
bellum timent, pacem timent, summos, medios, infinos.
1857. Hall Char.
1858. Agellius, lib. 3. cap. 1. interdum eo sceleris perveniunt ob
lucrum, ut vitam propriam commutent.
1859. Lib. 7. cap. 6.
1860. Omnes perpetuo morbo agitantur, suspicatur omnes timidus sibique
ob aurum insidiari putat, nunquam quiescens, Plin. Prooem. lib. 14.
1861. Cap. 18. in lecto jacens interrogat uxorem an arcam probe
clausit, an capsula, &c. E lecto surgens nudus et absque calceis,
accensa lucerna omnia obiens et lustrans, et vix somno indulgens.
1862. Curis extenuatus, vigilans et secum supputans.
1863. Cave quenquam alienum in aedes intromiseris. Ignem extinqui volo,
ne causae quidquam sit quod te quisquam quaeritet. Si bona fortuna
veniat ne intromiseris; Occlude sis fores ambobus pessulis. Discrutior
animi quia domo abeundum est mihi: Nimis hercule invitus abeo, nec quid
agam scio.
1864. Ploras aquam profundere, &c. periit dum fumus de tigillo exit
foras.
1865. Juv. Sat. 14.
1866. Ventrocosus, nudus, pallidus, laeva pudorem occultans, dextra
siepsum strangulans, occurit autem exeunti poenitentia his miserum
conficiens, &c.
1867. Luke XV.
1868. Boethius.
1869. In Oeconom. Quid si nunc ostendam eos qui magna vi argenti domus
inutiles aedificant, inquit Socrates.
1870. Sarisburiensis Polycrat. l. 1. c. 14. venatores omnes adhuc
institutionem redolent centaurorum. Raro invenitur quisquam eorum
modestus et gravis, raro continens, et ut credo sobrius unquam.
1871. Pancirol. Tit. 23. avolant opes cum accipitre.
1872. Insignis venatorum stultitia, et supervacania cura eorum, qui dum
nimium venationi insistunt, ipsi abjecta omni humanitate in feras
degenerant, ut Acteon, &c.
1873. Sabin. in Ovid. Metamor.
1874. Agrippa de vanit. scient. Insanum venandi studium, dum a
novalibus arcentur agricolae subtrahunt praedia rusticis, agricolonis
praecluduntur sylvae et prata pastoribus ut augeantur pascua
feris.—Majestatis reus agricola si gustarit.
1875. A novalibus suis arcentur agricolae, dum ferae habeant vagandi
libertatem: istis, ut pascua augeantur, praedia subtrahuntur, &c.
Sarisburiensis.
1876. Feris quam hominibus aequiores. Cambd. de Guil. Conq. qui 36
Ecclesias matrices depopulatus est ad forestam novam. Mat. Paris.
1877. Tom. 2. de vitis illustrium, l. 4. de vit. Leon. 10.
1878. Venationibus adeo perdite studebat et aucupiis.
1879. Aut infeliciter venatus tam impatiens inde, ut summos saepe viros
acerbissimis contumeliis oneraret, et incredibile est quali vultus
animique habitu dolorem iracundiamque praeferret, &c.
1880. Unicuique autem hoc a natura insitum est, ut doleat sicubi
erraverit aut deceptus sit.
1881. Juven. Sat. 8. Nec enim loculis comitan tibus itur, ad casum
tabulae, posita sed luditur arca Leinnius instit. ca. 44. mendaciorum
quidem, et perjuriorum et paupertatis mater est alea, nullam habens
patrimonii reverentiam, quum illud effuderit, sensim in furta delabitur
et rapinas. Saris, polycrat. l. 1. c. 5.
1882. Damhoderus.
1883. Dan. Souter.
1884. Petrar. dial. 27.
1885. Salust.
1886. Tom. 3 Ser. de Allea.
1887. Plutus in Aristop. calls all such gamesters madmen. Si in insanum
hominem contigero. Spontaneum ad se trahunt furorem, et os, et nares et
oculos rivos faciunt furoris et diversoria, Chrys. hom. 17.
1888. Pascasius Justus l. 1. de alea.
1889. Seneca.
1890. Hall.
1891. In Sat. 11. Sed deficiente crumena: et crescente gula, quis te
manet exitus—rebus in ventrem mersis.
1892. Spartian. Adriano.
1893. Alex. ab. Alex. lib. 6. c. 10. Idem Gerbelius, lib. 5. Grae.
disc.
1894. Fines Moris.
1895. Justinian in Digestis.
1896. Persius Sat. 5. One indulges in wine, another the die consumes, a
third is decomposed by venery.
1897. Poculum quasi sinus in quo saepe naufragium faciunt, jactura tum
pecuniae tum mentis Erasm. in Prov. calicum remiges. chil. 4. cent. 7.
Pro. 41.
1898. Ser. 33. ad frat. in Eremo.
1899. Liberae unius horae insaniam aeterno temporis taedio pensant.
1900. Menander.
1901. Prov. 5.
1902. Merlin, cocc. That momentary pleasure blots out the eternal glory
of a heavenly life..
1903. Hor.
1904. Sagitta quae animam penetrat, leviter penetrat, sed non leve
infligit vulnus sup. cant.
1905. Qui omnem pecuniarum contemptum habent, et nulli imaginationis
totius munsi se immiscuerint, et tyrannicas corporis concupiscentias
sustinuerint hi multoties capti a vana gloria omnia perdiderunt.
1906. Hac correpti non cogitant de medela.
1907. Dii talem a terris avertite pestem.
1908. Ep ad Eustochium, de custod. virgin.
1909. Lyps. Ep. ad Bonciarium.
1910. Ep. lib. 9. Omnia tua scripta pulcherrima existimo, maxime tamen
illa, quae de nobis.
1911. Exprimere non possum quam sit jucundum, &c.
1912. Hierom. et licet nos indignos dicimus et calidus rubor ora
perfundat, attamen ad laudem suam intrinsecus animae laetantur.
1913. Thesaur. Theo.
1914. Nec enim mihi cornea fibra est. Per.
1915. E manibus illis, Nascentur violae. Pers. 1. Sat.
1916. Omnia enim nostra, supra modum placent.
1917. Fab. l. 10. c. 3. Ridentur mala componunt carmina, verum gaudent
scribentes, et se venerantur, et ultra. Si taceas laudant, quicquid
scripsere beati. Hor. ep. 2. l. 2.
1918. Luke xviii. 10.
1919. De meliore luto finxit praecordia Titan.
1920. Auson. sap. Chil. 3. cent. 10. pro. 97.
1921. Qui se crederet neminem ulla u re praestantiorem.
1922. Tanto fastu scripsit, ut Alexandri gesta inferiora scriptis suis
existimaret, Io. Vossius lib. 1. cap. 9. de hist.
1923. Plutarch. vie. Catonis.
1924. Nemo unquam Poeta aut Orator, qui quenquam se meliorem
arbitraretur.
1925. Consol. ad Pammachium mundi Philosophus, gloriae animal, et
popularis aurae et rumorum venale mancipium.
1926. Epist. 5. Capitoni suo Diebus ac noctibus, hoc solum cogito si
qua me possum levare humo. Id voto meo sufficit, &c.
1927. Tullius.
1928. Ut nomen meum scriptis, tuis illustretur. Inquies animus studio
aeternitatis, noctes et dies angebatur. Hensius forat. uneb. de Scal.
1929. Hor. art. Poet.