Ik heb nog nooit 'n echte bruiloft meegemaakt.
Toen Floor en Max trouwden was ik nog geen dertien en werden Flip en
ik natuurlijk zooveel mogelijk overal buiten gehouden. Alleen aan 't
trouw-déjeuner, waar wij mee aanzaten waren wij de eenigen, die ons
kostelijk amuseerden om de menschen, die allemaal huilden inplaats van
te lachen en ik herinner me nog levendig de onbehoorlijke gichelbui,
waarin Flip en ik vervielen toen Max' voogd, die zoo dik was en zoo
onheilspellend rood zag, even in zijn toespraak bleef steken.
In Eef's bruidsdagen heerschte er meer treurige gelatenheid dan
wel feestvreugde onder ons, wat 't noodzakelijk gevolg is van 'n
trouwerij-met-den-handschoen, maar nu was alles even vroolijk en
fleurig.
Ik zeg wás, want de meeste dingen behooren al weer tot 't verleden.
't Diner bij de van der Marck's op den dag van 't aanteekenen, 't
bowlavondje bij Max en Floor in 't geïllumineerde tuintje, de „soirée
dansante”, die tante Suze Beumer ter eere van 't bruidspaar gaf en ons
danspartijtje hier in huis, dat ik 't allerprettigst vond.
Bé zag er engelachtig uit in 'n witte tullen japon met 'n myrthenkransje
in 't haar en onze suite was gewoon niet te herkennen.
Moeder, Floor en ik hadden alles met slingers van fijn groen versierd en
overal brandden kaarsen onder gekleurde kapjes. Er waren achttien paren
in 't geheel. Behalve 't bruidspaar: meneer en mevrouw van der Marck,
met Frits en Wim en Roosje, die ook bruidsmeisje is en van onze kant:
vader, moeder, Max en Floor en Flip en ik. Verder de twee vriendinnen
van Bé, enkele vrienden van Aad en Flip, 'n vriendin van Eef, mijn
vriendin Ada Witsen en onze buren, de drie jongens van Slooten, waar
we altijd pret mee hebben gehad van onze kinderjaren af.
De serre was ingericht voor de verschillende aardigheden. Flip vertoonde
er 'n tooverlantaarn, die 'n reeks feiten uit 't leven van 't bruidspaar
te zien gaf, door hem zelf en Huib van Slooten geteekend. Roosje, Ada en
ik waren als Zigeunerinnen verkleed en zongen er toepasselijke liederen
bij, begeleid door de mandolines van 't als negers uitgedoste van
Slooten-trio.
We hadden heel wat souvenirs te vereeuwigen!! Bé en Aad waren veertien
en achttien toen hun vrijage begon, dus bleken de gegevens maar voor 't
grijpen, toen we eenmaal aan 't rijmen en dichten sloegen. 't Aardigste
was de wanhopige „jongling van der Marck,” die voorbij Beetje Beumers
raam fietste en de onder schoolboeken zwoegende Bé, achterna gerend door
eenige behulpzame vrienden, terwijl Aad van uit de verte moest aanzien,
hoe 't voorwerp van zijn vereering door anderen werd bijgestaan.
Iedereen had plezier in onzen nonsens en 't bruidspaar lachte zich
tranen:
„Om dien stoet van oude koeien,
Die hun aandacht wilde boeien”,
zooals in den proloog stond.
Ook Roosje als waarzegster en Frits als sterrenwichelaar hadden veel
succes en 't souper boven in den salon slaagde uitstekend. Ik soupeerde
met mijn specialen vriend, Huib van Slooten en Ada Witsen en Wim van der
Marck aan één tafeltje en was zóó gelukkig over ons succes, dat ik niet
voelde hoe moe ik was, voor ik tegen „'t uchtendgrauwen” in bed lag.
Ik had nooit gedacht, dat Bé zoo'n bizonder tactvolle bruid zou zijn
en aldoor zoo frisch en opgewekt zou blijven. Vóór de feestelijkheden
'n aanvang namen, deelde ze me in vertrouwen mee, dat ze eigenlijk
blij zou zijn als alles goed en wel achter den rug was, maar gisteren
beweerde ze met vuur er niets tegen te hebben als de bruidsdagen
tweemaal zoo lang duurden!
Vandaag is 't receptie en aanstaanden Donderdag 19 Mei de trouwdag.
't Zal 'n ongezellige stilte zijn daarna, maar daar wil ik nu nog niet
aan denken. 'k Heb er trouwens geen tijd voor, want daar valt nog
ongelooflijk veel te beredderen voor 't zoover is.
Op 't oogenblik zijn moeder en Floor met Bé bezig. Ze zijn al 'n heel
poosje boven, maar 't is ook geen kleinigheid om 'n bruid te kappen en
te kleeden. Alles moet in de puntjes zijn, want Bé wordt natuurlijk van
top tot teen bekeken en... bewonderd denk ik wel, want ze heeft er nooit
zoo knap uitgezien als de laatste weken. Ze stráált.
Ons heele huis is vol bloemen; de geur komt je al in de gang tegemoet.
In den tuin bloeien de kerseboomen en de witte seringen wuiven met elk
windje op en neer. Aan den achterkant staan de serredeuren open en de
zon glanst naar binnen, zet de suite heelemaal in feestgloed en flonkert
op 't kristal en op tante Suze's zilveren theeservies, Bé's trots en
glorie. Gisterenavond hebben Roosje en ik de cadeaux geschikt. 't Was
twaalf uur voor we klaar waren, maar alles ziet er nu ook in-smakelijk
uit, vooral nu ik er op Floor's raad nog slingers groen en rose
anjelieren tusschen gelegd heb.
Er zijn twee dingen bij waar we doodverlegen mee zijn: 'n monsterlijk
gebloemde pot met 'n geprepareerden palm er in, zooals je in
stationswachtkamers en hôtels ziet en 'n beeld, voorstellend: 'n
beige-kleurige juffrouw met wapperende lokken, die touwtje springt
door 'n fladderende lap. Onder op 't voetstuk staat in sierlijk
golvende gulden letters: „Le printemps.” Flip, die haar op Bé's verzoek
bevrijdde uit 't omhulsel van karton en houtwol, waarin ze zorgvuldig
zat ingepakt, slaakte 'n gil van ontzetting en afgrijzen en ik,
zielsmedelijden met Bé gevoelend, dat ze zooiets in haar huis zou moeten
dulden, bood onmiddellijk aan 't te breken, maar vader verbood 't.
De vriendelijke gever, 'n stokoude oom van de van der Marck's, heeft
't waarschijnlijk door zijn huishoudster laten koopen. 't Zou kúnnen
gebeuren dat hij op de receptie verschijnt, dus moet zijn beeld evenals
de palm van nicht Georgine de Raedt aanwezig zijn. 't Zou te gek wezen
als er naar gevraagd werd en we net zouden moeten doen of we hun cadeaux
vergeten hadden.
We zijn overeengekomen om de twee ongeluksnummers maar bij elkaar te
zetten. „Le printemps” staat nu half-verborgen achter den papieren palm
op zij van den schoorsteen en daarvoor is schuin 'n groot bloemstuk met
witte lelies geplaatst. De meeste menschen, van den prins geen kwaad
wetend, zullen er wel voorbij loopen zonder ze op te merken. Dat hopen
we tenminste vurig.
Bé is natuurlijk vastbesloten met „Le printemps” zoo goed als met den
palm binnen den kortst mogelijken tijd 'n ongeluk te hebben, hoewel
Roosje en ik den palm nog volstrekt niet zoo'n onbillijke versiering
voor „'t booienkamertje” vinden. Maar Bé wil bij Jansje, haar doddig,
roodwangig meidje-alleen, geen wansmaak aankweeken, dus zijn èn
beige-kleurige juffrouw èn palm ten doode opgeschreven en kwamen we
na eenig beraad met de van Slootens overeen, 'n schietwedstrijd te
organiseeren met deze twee ongeluksdingen als doelwit.
Ik vind toch wel dat verder alles er in de puntjes uitziet, nu ik de
kamers nog eens doordrentel.
Even mezelf bekijken in den grooten spiegel in de voorkamer vóór ze me
kunnen betrappen. Ik ben niet bepaald nuffig, maar ik zie er toch graag
netjes uit, vooral op een dag als deze. Mijn bruidsmeisjesjapon is net
als die van Roosje van gewoon wit neteldoek met smalle tusschenzetsels
van Valencienne-kant en 'n vieux-roze ceintuur; heel eenvoudig, maar ze
zit netjes en 'n paar rose anjelieren, waarmee ik niet alleen de tafel
met cadeaux, maar ook mezelf versierd heb, komen er goed op uit. Voor
Roosje heb ik er 'n paar op zij gelegd. Ik zal ze haar straks zelf
aandoen.
Wacht, even probeeren of een bloem in mijn haar leuk staat. Zóó, 'n
beetje op zij van mijn toetje. Ja, dat gaat wel, lang geen kwaad idee.
In Roosjes haar zal 't ook wel aardig staan; ze is wat donkerder blond
dan ik, maar dat doet er niet toe.
Nu ik mezelf zoo bekijk kan ik me toch wel begrijpen, dat sommige
menschen vinden, dat Floor en ik op elkaar lijken. O, niemand zal 't in
z'n hoofd krijgen om mij zooals Floor vroeger: „'t mooie meisje Beumer”
te noemen, want ik heb 'n beslisten mopsneus en sproeten. Toch hel ik
meer naar den mooien, dan naar den leelijken kant over, al blijf ik er
bij, dat ik m'n liefste eigenschap zou prijs geven voor 'n Griekschen
neus en 'n vlekkeloos teint. Maar: man trägt ja nun was man nicht
ändern kann.... De sproeten zijn de laatste jaren wat verbleekt; dat
is tenminste iets. Flip zou me nu niet meer kunnen beleedigen met z'n
bewering van vroeger: dat 't vel van mijn gezicht net zoo gespikkeld
is als 'n kievitsei. Ik lachte er toen om, maar was inwendig toch
diep-gegriefd en trachtte op mijn beurt zijn gevoelens te kwetsen met
opmerkingen over 't allerzieligste snorretje, dat toen bij hem aan 't
opkomen was.
O, 'n rijtuig! Daar zijn de van der Marck's al! Ik hol de gang in nog
vóór er gebeld is om ze te begroeten. 't Zijn meneer en mevrouw met
Roosje en Aad. Frits en Wim zullen wat later komen. Achter elkaar gaan
wij de gang door naar binnen. Meneer lang en statig, mevrouw 'n klein,
gezellig dikkertje met drukke beweginkjes en 'n lief, blozend gezicht.
Ze draagt 'n lila zijden japon met witte kant en 'n sleep, die haar
heusch wat langer doet schijnen dan ze werkelijk is. Mevrouw gaat op
mijn verzoek zoolang zitten op de kanapée, die schuin in 'n hoek staat,
meneer en Aad bezichtigen de geschikte tafel en maken Roosje en mij
complimenten daarover. Intusschen tooi ik Roos met de anjelieren. Ze
ziet er aardig uit en doet haar naam alle eer aan.
„Zeker Lizzy, 't staat vroolijk zoo'n bloem in 't haar. Nee Roos,
stribbel nou niet tegen,” zegt mevrouw, als Roosje, bang voor haar
keurig kapsel, haar hoofd wil terugtrekken.
„Wanneer is Bé nu eindelijk klaar? Mag ik niet 's even naar boven,”
vraagt Aad, die er onberispelijk uitziet met zijn witte gardenia.
„Nee, geen kwestie van. Boven loop jij maar in den weg. Nog vijf
minuutjes geduld, hoor! Hier, eet jij maar wat bruidsuikers.”
Roosje en ik nemen ieder een van de kristallen bakjes, die op 't buffet
gereed staan en willen er juist van presenteeren als de deur met 'n ruk
opengaat en Flip met stenstorstem aankondigt:
„Hare Koninklijke Hoogheid Béatrice, Eléonore, Hélène Beumer met
gevolg.”
'n Doordringende geur van oranjebloesem zweeft de kamer in en langzaam,
meer voorzichtig dan statig, komt Bé binnen in haar wit-zijden
bruidsjapon, waarvan moeder en Floor den sleep dragen. Vader en Max
volgen en Frits en Wim van der Marck komen ook ineens opdagen.
Nu is de familiekring voltallig en gaan we zoo langzamerhand in rij en
gelid staan.
Floor heeft 'n kleurtje van opwinding en vertelt wat 'n moeite moeder
en zij gehad hebben met Bé's haar. Ze zien geen kans 't op den trouwdag
zonder kapper klaar te spelen, want als zoo'n sluier eens niet stevig
vastzit....
„Nou, bekommer je daar nog maar niet om. Dat komt terecht. Bé ziet er nu
in ieder geval allerliefst uit. Ik vind haar juist bizonder goed gekapt.
Je bent ook zoo handig,” prijst mevrouw van der Marck, vriendelijk haar
hand op Floors arm leggend.
„Ja maar, moeder heeft geholpen,” en Floor knikt lachend tegen moeder,
die er zoo merkwaardig jong en fleurig uitziet in haar zwart tullen
japon en nog gauw 'n praatje komt maken, voor de menschen opdagen.
Vader, meneer van der Marck en Max staan over buitenlandsche politiek te
praten en Roosje en ik voederen 't bruidspaar en de jongens van der
Marck met bruidsuikers.
Er is geen grooter contrast denkbaar dan dit broederpaar en toch zijn
ze onafscheidelijk. Frits is 'n jaar ouder en Wim 'n jaar jonger dan
Roosje. Frits lijkt 't meest op Aad. Hij is lang, donker en nogal
ernstig en heeft net z'n candidaats-examen in de rechten gedaan. Wim
is blond, van middelmatige grootte, druk in z'n bewegingen en een en
al joligheid. Hij gaat nog op 't gymnasium en is 'n goed kind van 'n
jongen, waar ik best mee kan opschieten, hoewel hij vreeselijk plagen
kan en er op de ongelegenste momenten van alles uitflapt. Hij waarschuwt
ons, dat hij niet van plan is den heelen middag zoet in den kring te
blijven staan en heeft al 'n flinke berisping van z'n vader beet, omdat
hij 'n paar vuile voeten in de serre gezet heeft, toen hij daarnet den
tuin doorholde en zóó weer binnenstapte.
Flip en Wim staan net met hun mond vol als onze buren, meneer en
mevrouw van Slooten, binnenkomen. We zijn heel intiem met hen en gaan na
de receptie allemaal bij hen eten. Ze komen expres wat vroeg om alles
goed te kunnen opnemen, plaagt meneer 't bruidspaar. Hun zoons zullen
wat later op den middag verschijnen. Roosje kwijt zich van haar taak
bruidsuikers te presenteeren, ik sta op wacht bij de cadeaux en wijs hun
't zilveren bonbons-mandje aan, dat ze gaven en ook in den hoek bij 't
buffet, waar de grootere voorwerpen staan, 't uitgesneden stoeltje en
den kapstok van de jongens.
We zijn nog aan 't praten als mevrouw Hofmann binnenkomt met haar
dochter, een van Bé's vriendinnen en achter dit tweetal aan 'n stuk of
wat andere menschen.
„De comedie is in volle gang,” fluistert Flip, die langs me gaat.
Roezemoezig gelach en gepraat vervullen de suite; steeds meer menschen
stroomen in en uit. Bé en Aad doen niets dan handen geven, buigen en
bedanken en mijn eigen mond staat geen oogenblik stil, zoo druk heb ik
't met alles uit te leggen en aan te wijzen.
Sommige menschen doen zoo lief-nederbuigend tegen 't „jongste zusje,”
de laatst overgeblevene van de vier dochters, die nu de steun van vader
en moeder zal moeten worden! Hoe dikwijls ik die fraaie tirade al
gehoord heb, weet ik niet, maar wèl weet ik, dat 't me nu te machtig
wordt en dat de eerste, die 't wéér tegen me zegt 'n snauw krijgt. 't
Is toevallig de goede, oude dominé de Weert, 'n oom van Max, tegen wien
't gansch en al onmogelijk zou zijn te snauwen. Integendeel, ik ben zoo
vriendelijk tegen hem als ik zijn kan en laat mijn boosaardig voornemen
maar ineens varen. Bij nadere beschouwing meenen de menschen 't toch
goed.
Daar voel ik me in mijn arm knijpen. 't Is Roosje, die 't zacht
uitproest en dan zegt:
„Lizzy, hou je taai! Is dat niet die nicht van de palm?”
„Ja, o goden sta me bij, dat is nicht Georgine! Kwam jullie oom van „Le
printemps” nu ook maar, dan ging 't in één moeite door,” zucht ik.
„O die komt in geen geval. Hij heeft gisteren weer 'n aanval van jicht
gehad en de huishoudster had 't cadeau uitgezocht, net als we dachten.
Jammer hè, dat we 't niet eerder geweten hebben, dan hadden we dat
kunstgewrocht niet hoeven uit te stallen.”
„Ja, 't is sneu, maar 'k geloof niet dat 't tot nog toe is opgevallen.
Ik leid het menschdom er met omzichtigheid langs.”
„Dat heb ik gezien! Kind, daar komt ze op ons af! Denk er aan, dat je me
voorstelt. Ik heb 'r nooit ontmoet.”
Nicht Georgine, klein, spichtig dametje in 't zwart, schiet met 'n
beminnelijk lachje op ons toe.
„Dag Lizzy, dag beste kind, hoe gaat 't je? Hartelijk gefeliciteerd met
je zuster, hoor.” Wij schudden handen.
„Dank u wel, nicht. Mag ik u even juffrouw van der Marck voorstellen, de
zuster van de bruigom. Juffrouw de Raedt,” vervolg ik tot Roosje, die
ook 'n hand krijgt.
Nicht bedankt voor bruidsuikers. Nu is 't moeilijke oogenblik dáár!....
Uit de verte vang ik 'n angstblik van Bé op. Roosje's hand met 't
kristallen bakje beeft. Ze wordt juist door iemand aangeklampt en wendt
zich van mij af en ik zeg met den moed der wanhoop:
„En nu wilt u zeker graag uw cadeau zien? Kijk, daar is 't, nicht,” en
achter 'n paar menschen om voer ik haar naar 't hoekje bij den
schoorsteen.
„Hm, hm,” kucht Max, die in onze buurt staat, maar ik doe of ik 't niet
merk.
„O ja, bij dat beeld, nietwaar?” zeurt nicht.
„Ja juist, uw kaartje ligt er bij. Ziet u, d'r was natuurlijk geen
plaats voor op tafel tusschen al die kleinere voorwerpen, maar die palm
staat hier veel aardiger. Je zoudt zóó heusch denken dat 't 'n echte
was!”
Ik weet niet of dit gezegde wel gelukkig is, maar nicht neemt 't goed
op en zegt vreugde-stralend: „Nietwaar? Je ziet haast geen verschil
tusschen 'n echte en 'n geprepareerde en aan 'n geprepareerde heb je
niets geen moeite. Ik vind die dorre punten zoo leelijk. Die heb je
bijna altijd aan levende palmen. Jij ook niet?”
„Ja, afschuwelijk,” zeg ik plichtmatig, op 'n toon van afgrijzen, die
haar zeer schijnt te bevredigen.
Ze dribbelt tenminste met uiterst voldanen glimlach naar de andere
cadeaux, brengt haar face à main voor de oogen en begint de heele
uitstalling nauwkeurig te bestudeeren. Dan zie ik me ineens omringd
door Tante Suze Beumer en de drie blonde, langopgeschoten jongens Van
Slooten, en trekt nicht Georgine met 'n vluchtig buiginkje en 'n: „dag
lieve kind” af.
Ik zucht van verluchting nu de zware last van mij is afgevallen en begin
opgewekt te praten.
„Lizzy, wat heb je 'n kleur. Maak je maar niet te moe, anders breekt 't
je later op,” waarschuwt tante Suze bezorgd.
„Och kom, mevrouw, ze ziet er uit als Hollandsch welvaren,” roept Huib
en Leo en Bernard, zijn twee jongere broers, plagen dat 'n kleurtje
juist flatteert. Maar ik verzeker lachend met mijn hand over mijn
gloeiende wangen strijkend:
„Die kleur is de schuld van nicht Georgine, want ik heb daarnet zoo
ontzettend in 't nauw gezeten met de palm. Dat zwarte dametje was nicht
de Raedt!”
„O,” lacht tante, die er evenals de Van Slootens, van afweet. „En hoe
heb je je daar doorgeslagen?”
„Best, met 'n tact waar ik zelf versteld van sta,” en ik deel hen m'n
ongedacht succes mee.
Flip, dol-nieuwsgierig naar den afloop, komt ook bij ons staan en
vertelt dan, wetend dat tante Suze van 'n grapje houdt, 'n streek van
vroeger:
„'t Is 'n doodgoed mensch, die nicht Georgine! Jaren geleden, toen we
alle vijf nog klein waren en vader en moeder 's uit de stad moesten,
kwam nicht hier 't huishouden doen. Nou, we hoorden geen van allen tot
de rubriek brave Hendrikken en nicht had af en toe natuurlijk spul met
ons! Op 'n middag kregen we erwtensoep, iets wat we afschuwelijk vonden,
maar we moesten behoorlijk ons bord leeg eten en toen nicht daarna heel
zoetsappig vroeg wie er nog trek had, riep ik hard: „Ik, ikke,” hield
m'n bord bij en precies op 't oogenblik dat ze er 'n lepel soep op wou
scheppen schreeuwde ik: „niet!” en trok 't gauw weg, zoodat ze 't heele
tafellaken vol morste.”
„Schaam je, Flip, en wat deed nicht toen,” vraagt tante Suze
nieuwsgierig.
„Wel, ze lepelde heel kalm de soep van 't tafellaken en belde de meid om
'n schoon servet over de plek te leggen en toen aten we verder.”
„'k Weet 't nog heel goed. Ik was nog geen tien, maar ik zal 't m'n
leven lang onthouden. 'k Heb Flip nooit zoo bewonderd als die middag,”
verzeker ik.
„'t Was ook 'n heerlijke mop,” vindt Leo. Dan worden we door eenige
nieuwe bezoekers uit elkaar gejaagd. Flip schiet weer in den
familiekring en ik begin 'n praatje tegen meneer en mevrouw Witsen en
Ada. Ik heb van Bé de opdracht nog eens hartelijk te bedanken voor de
mooie oud-Delftsche vaas, die ze 't jonge paar vereerd hebben en zeg
dus wat 'n aanwinst dit kostbaar stuk zijn zal voor hun salonnetje.
„Jullie vindt 't zeker wel prettig om bruidsmeisje te wezen, Roosje en
jij! 't Gaat je af of je 't alle dagen gewoon bent,” prijst Mevrouw
Witsen en Ada vertelt opgewonden, dat zij gevraagd is om dezen zomer te
komen helpen met de bruiloft van een van haar nichtjes Witsen.
„George Hofmann komt ook,” fluistert ze me in.
„Zoo, dat tref je. Nou, je weet van 'n bruiloft komt 'n bruiloft. 'k
Houd me gerecommandeerd voor de rol van bruidsmeisje, als 't zoo ver
is,” bied ik al vast in de gulheid mijns harten aan.
„Sst, stil toch,” grinnikt Ada zich buigend over 'n beschilderde
tea-cosy om haar gloeiende kleur te verbergen en dan zoo natuurlijk
mogelijk: „Leuk ding, zeg. Van wie heeft Bé die?”
„Van een van de vriendinnen uit de tennisclub. Van Dora Verhoogh.”
„O.” Ada zet de tea-cosy achteloos neer, geeft me 'n kneepje in m'n arm
en volgt dan als 'n trouw hondje haar vader en moeder, die al bij de de
deur staan.
Góed kind die Ada, maar hoe ze 't in vredesnaam in haar hoofd krijgt
George Hofmann zoo aardig te vinden is me 'n raadsel. 'n Pedante flirt
vind ik hem met z'n knappe, fut-looze gezicht. Hij is lid van onze
tennisclub en nog te lui om behoorlijk z'n racket te hanteeren. Als hij
verschijnt doet hij niets dan theedrinken en duizend-en-één aanmerkingen
op de andere spelers maken. Ada komt onder haar vriendinnen rond voor
haar gevoelens uit. Ze is verbazend eerlijk, maar ik vind openbaringen
op dit gebied onnoodig en meestal zelfs vrij belachelijk voor anderen.
'k Zou niet kunnen uitstaan, dat iemand iets van mijn intiemste
gedachten vermoedde, er niet over kúnnen praten, zelfs met moeder
niet en toch houd ik minstens net zooveel van Huib van Slooten als Ada
van George houdt. Maar ik ben doodgewoon tegen Huib en hij is net zoo
tegen mij. Dat komt zeker omdat we buren zijn en elkaar al zoo heel
lang kennen. Met Leo en Bernard ben ik ook goeie maatjes, maar die
zijn toch lang niet zooals Huib! Zulke jóngens zijn 't nog. Huib is de
oudste en veel ernstiger. Vier en twintig is hij pas, maar hij lijkt
ouder, hoewel hij heel jolig en uitgelaten kan zijn en als 't er op
aan komt, onuitputtelijk is in 't in elkaar zetten van grappen voor
feestelijkheden zooals nu. Hij heeft vlug afgestudeerd, is mr. in de
rechten en sinds 't vorig najaar bij zijn vader, die bankier is, in de
zaak; Leo studeert in de medicijnen en Bernard wordt ingenieur. Dit
tweetal zie ik soms in geen weken, maar Huib bijna dagelijks den
laatsten tijd.
Vroeger was ik veel meer met Leo en Bernard, die van Flips leeftijd
zijn. Ik was zelf ook zoo'n halve jongen en speelde geregeld mee op hun
heerlijk ruimen zolder, waar we keukelkunsten aan rek en ringen maakten,
ons verkleedden en pic-nickten in de dakgoot, waartoe ik mijn serviesje
leende, dat ik dan heimelijk meesmokkelde. 't Was 'n hoogst gevaarlijk
maar desniettemin zeer genoeglijk zitje en je hadt er meer ruimte, dan
je zoo oppervlakkig zeggen zoudt! Soms kwam Huib er ook bij en hadden we
dolle pret als we daar met ons vijven op 'n rijtje olienootjes zaten te
eten en met de leege schillen naar de voorbijgangers mikten, die, niet
zoo gauw snappend waar die projectielen vandaan kwamen, hoogst verbaasd
om zich heen blikten. Eens gaf 'n nijdige meneer er 'n zeer verbluften
straatjongen 'n oorveeg voor en toen hadden we zoo'n uitbundige pret,
dat we haast uit de goot tuimelden. Later begiftigde Huib van wege
de zieligheid dier onverdiende kastijding, den jongen met 'n handvol
nootjes, met 't noodlottig gevolg, dat hij voortaan iederen keer als
wij er zaten, voor 't huis postvatte en net zoo lang naar boven keek
tot hij wat kreeg, waardoor meneer van Slooten ons op 'n Zondagmiddag
op heeterdaad betrapte en we zóó'n geducht standje kregen, dat ons de
tranen langs de wangen liepen. Thuis werden Flip en ik bovendien nog
gestraft met 'n week achtereen om zeven uur naar bed te moeten, de
grootste bezoeking die we kenden.
Op zolder bij de van Slootens heb ik ook eens bijna m'n vingers
afgeklemd tusschen den mangel en was 't Huib, die me op 't gegil van
de jongens en van mezelf bovenaan, bevrijdde. Leo hielp me aan m'n
sommen en vertalingen, Bernard lijmde m'n kapotte poppenmeubels en
Huib repareerde met onuitputtelijk geduld m'n ring-armbanden—oude
van Floor—die geregeld iedere week stuk waren en dan meestal in 'n
brandende kaars gehouden werden om ze zoo weer aan elkaar te smelten,
tot ze eindelijk zóó dun en nauw werden, dat ik ze niet meer dragen kon
en Huib me als schadeloosstelling 'n zilveren ringetje gaf, van z'n
eigen geld gekocht. Ik heb 't jaren gedragen en bewaar nog altijd in
'n oude handschoenendoos tusschen allerlei reliquieën „le cher anneau
d'argent,” die nu net wijd genoeg zou zijn voor m'n pink.
'k Ben benieuwd of ik straks aan tafel naast Huib zal zitten. Ik hoop 't
wel, want dat ééne korte oogenblikje, dat hij hier was daarnet, is de
moeite eigenlijk niet waard geweest. In ieder geval of ik naast hem zit
of niet, spreken doe ik hem zeker....
„Hei, Piepkuiken, wat sta jij daar te droomen in dat hoekje bij 't
buffet! Blij dat de parade achter de rug is?”
Max' stem roept me weer tot de werkelijkheid terug. Ik zie dat we weer
heelemaal „en famille” zijn. Roosje is al druk bezig port en limonade in
te schenken, zonder dat ik 't gemerkt heb. Ik voel 't bloed naar m'n
wangen stijgen.
„Nou, daar hoef je geen kleur om te krijgen. Wij verlangden ook naar 't
eind,” plaagt Aad, Bé naast zich op de kanapée trekkend.
Ik begin Roosje maar gauw mee te helpen, mezelf gelukwenschend, dat
niemand weten kan wat en waaraan ik dacht.
* * * * *
En nu zijn de feestelijkheden voorbij. De heer en mevrouw van der
Marck-Beumer zwerven rond aan de oevers der Zwitsersche meren. Flip
is terug naar Leiden en komt niet voor de volgende week thuis. 't
Piepkuikentje is alleen in 't nest bij de oudertjes achtergebleven....
'n Saaie toestand, na de vroolijke, drukke dagen van weleer en bovendien
is 't Zondag, dus valt die leegte nog meer op.
Vader en Moeder gingen wandelen. Ik ben thuis gebleven met hoofdpijn,
die ik niet voel, al ben ik er voor op bed gaan liggen. Maar ik schaamde
me om met mijn dikke, roodbeschreide oogen voor den dag te komen, want
van pure landerigheid heb ik 'n deuntje liggen huilen. Eigenlijk zou
ik niet precies kunnen zeggen waarom.... Maanden van te voren heb ik
geweten, dat Bé trouwen ging en dat ze gelukkig is, daaraan zou niemand
kùnnen twijfelen, die haar kent. 't Is puur égoïsme van mijn kant, dat
me tranen doet storten en toch kan ik niet helpen, dat me telkens 'n
vreemd, heimwee-achtig gevoel bekruipt als ik onze kamer binnenkom, waar
wij samen de laatste jaren sliepen en zooveel vertrouwelijke gesprekken
gevoerd hebben.
Gisteren heb ik in 'n moedige bui ineens alles veranderd. Bé's
ledikant en waschtafel zijn voorloopig naar den zolder verbannen,
haar linnenkastje heb ik in gebruik genomen en de commode, waarvan
nu voortaan alle laden mij toebehooren, in den leegen hoek bij 't
raam geschoven.
Akelig veel plaats heb ik voor alles en akelig netjes is 't geheel.
Bé, die den meesten rommel maakte, had zoo'n gemoedelijke slordigheid
over zich. Altijd zwierven er schoenen door de kamer, hingen er rokken
en bloeses over de stoelen en lag onze tafel bezaaid met broches,
handschoenen en andere kleinigheden. Toen Eef nog thuis was en ik alleen
'n klein kamertje had, plácht ik netjes te zijn, maar zoo gauw ik bij
Bé sliep, was 't gedaan. Als ik haar gedoe opruimde was 't enkele uren
daarna toch weer 't zelfde liedje, zoodat ik van lieverlede mijn dingen
ook liet slingeren en moeder zelfs beweerde, dat ik Bé in dit opzicht
niets toegaf.
Edoch, die tijd van gezellige wanorde is voorbij; op dit oogenblik
grijnst de netheid mij van alle kanten tegen. Overal hangen kiekjes
uit de bruidsdagen door Flip genomen. Dat van 't bruidspaar, na de
trouwerij de versierde vestibule binnenkomend, hangt boven mijn bed.
Fraai is 't niet bepaald, maar 't is toch 'n aardige herinnering.
Die Bé! Ze zag er zóó stralend uit toen ze vóór de plechtigheid beneden
kwam in haar bruidsjapon met witte sluier, dat we geen van allen 'n
woord zeggen konden. Aad was spierwit en naderhand vuurrood. Bé alleen
hield zich wonderlijk kalm.
„Ik trouw voor m'n plezier,” zei ze toen de rijtuigen voorkwamen en dat
kwam er zóó grappig uit, dat we 't ineens allemaal uitschaterden.
Ze zijn niet in de kerk overgetrouwd, maar in hun eigen huisje, waar den
vorigen avond 'n harmonium geplaatst was, zong 'n koortje van Bé's
vriendinnen en hebben vader en meneer van der Marck 't jonge paar
toegesproken.
Aan 't déjeuner, dat bij ons aan huis gegeven werd, waren alleen de
naaste familieleden genoodigd.
't Was heel genoeglijk en de stemming werd nog verhoogd door Liesje en
Bobbie, die als Zeeuwsch boerinnetje en boertje verkleed, 't bruidspaar
'n alleraardigsten gelukwensch kwamen brengen door Floor gemaakt. Later
toen Bé en Aad afscheid namen kreeg 't tweetal de eere-plaats aan
tafel, wat 'n zeer gewenschte afleiding gaf. Liesje vooral was bizonder
op dreef en wou ieder oogenblik toasten en klinken en sinds den bewusten
Donderdag spelen Bobbie en zij niets anders dan „déziné”, zooals Liesje
't déjeuner heel eigenwijs belieft te betitelen. Dan worden de poppen
aangekleed en netjes in rij en gelid om 't tafeltje gezet, waarop 'n
serviesje prijkt, waaruit Liesje en Bobbie beurtelings thee schenken.
Roosje, die toevallig even bij Floor kwam oploopen gisteren, lachte zich
tranen om de gesprekken, die we stilletjes afluisteren.
„Hè meneer, u mag de suiker niet uit uw kopje likken, dat is vies,”
vermaande Liesje. „Dat dóen de groote menschen niet,” waarop Bobbie zich
doodkalm verdedigde:
„Maar jij heb 't strakkies ook gedaan. Zélf gezien.”
En toen zweeg Liesje en begon pop Dora 'n standje te geven, omdat ze
niet netjes at en krom zat.
„Eénig,” zei Roosje, die weinig in de gelegenheid is met kleine kinderen
om te gaan.
Roos is anders toch maar een bofster. Ze gaat eind Mei voor 'n paar
weken naar Parijs met 'n ouder nichtje van der Marck, 'n schilderesje,
dat veel gereisd heeft.
„'k Wou dat je meeging,” zei Roos. „'t Zou zoo goed voor je zijn.
Vooral voor je Fransch, of laat je je plan varen om voor je acte
middelbaar te gaan studeeren?”
„Nee, Lizzy gaat stellig iets uitvoeren. Ze wil niet zoo blijven
rondklungelen. Dat zouden vader en moeder ook niet goed vinden,” zei
Floor, die thee voor ons schonk en ik beaamde:
„Na de groote vacantie stellig en misschien nog wel eerder ga ik met
lessen beginnen. Ik heb geen bizondere talenten voor muziek of teekenen
zooals de andere zusters, maar ik wil toch iets om handen hebben.”
„Toe, vraag dan of je met ons mee mag! Emmy zou 't best vinden en met je
drieën is 't zoo gezellig reizen,” stelde Roos voor.
Maar ik sloeg 't dadelijk af.
„Nee, nee, nu niet, nu Bé pas weg is. 't Is toch al zoo stil thuis,”
en bij mezelf dacht ik ook dadelijk, dat ik 't niet zou dúrven vragen
zelfs. Reizen kost geld en we hebben net zoo'n duren tijd gehad.
„Zou je 't niet leuk vinden,” vroeg Floor, er dadelijk op terugkomend
toen Roosje weg was.
„Natuurlijk. Maar 't geld!”
„Ja 't geld”.... zei Floor nadenkend.
Floor heeft 't aan me gemerkt, dat ik 'n beetje in den put ben, geloof
ik. Ze heeft wel niets gezegd, maar kijkt me telkens zoo aan. Floor
merkt alles.
Als ze 't maar niet tegen vader en moeder zegt! Ik zal mezelf wel weer
uit de tobberij helpen en hard gaan werken, dan zal dat rare,
heimwee-achtige gevoel wel overgaan.
Ik kan best op m'n eigen houtje de heele grammaire nog eens doorloopen
voor ik van monsieur Durand, 'n leeraar aan 't gymnasium hier, die voor
examens opleidt, les ga nemen. Hij schijnt niet makkelijk te zijn en
moet erg veel werk opgeven, hoorde ik laatst van Dora Verhoogh, dus is
't niet kwaad me vooraf wat te trainen.
Vanmorgen heb ik al m'n oude Fransche schoolboeken en schriften met
opstellen voor den dag gehaald en 'n tafeltje op Flips studeerkamer
voor mezelf klaar gemaakt, waaraan ik rustig werken kan, zoolang hij in
Leiden is. Hij vindt 't best dat ik op zijn kamer zit, als ik er maar
niets overhoop haal.
Ik heb al 'n prachtige dagverdeeling in mijn hoofd. 's Morgens tot
tien uur help ik moeder in de huishouding, werk dan tot koffietijd, ga
's middags met moeder of de kinderen wandelen en voorloopig meehelpen
aan 't geheel in orde maken van Bé's huisje en gebruik den avond om te
lezen of te handwerken. Op die manier zal ik heusch geen tijd hebben om
te kniezen en me te vervelen.
En nu ga 'k opstaan, me netjes aankleeden en beneden 't theeblad
klaarzetten, om straks als vader en moeder terug zijn, 'n kopje thee
voor hen te schenken. Tot ze thuiskomen ga 'k dan zoolang lezen uit „La
guerre et la paix”, dat Huib me geleend heeft. 't Is wel 'n kluif, die
drie dikke deelen, maar ik wil hem toonen, dat ik daar niet tegenop zie
en 't is meteen goed voor mijn Fransch.
Voor ik de slaapkamer verlaat, bekijk ik mezelf nog eens terdege in
den spiegel. Ik zie er frisch en netjes uit in mijn kraakschoone,
witbatisten bloese. Niemand zou aan me zeggen dat ik gehuild had. 'k
Voel me ook bepaald opgelucht en om mezelf nog wat meer te bemoedigen,
ga ik vroolijk fluitend van „Piet Hein” met m'n boek onder den arm naar
beneden.
De meeste menschen vinden fluiten ongemanierd voor 'n meisje, maar
zoolang ik niet begrijp waarom je wél moogt zingen en niet fluiten, ben
ik niet van plan me dat genoegen te ontzeggen en in de serre gekomen,
fluit ik den heelen Piet Hein ten einde, bij mezelf overleggend wát ik
doen zou als ik de zilvervloot won. 'k Hoef me niet lang te bedenken.
Als ik dat geluk had, stevende ik regelrecht naar Roosje om te zeggen,
dat ik meega naar Parijs.
[decoratieve illustratie]