De his quos pœnæ æternitas a mundi voluptate non deterret. Inferni
duplex pœna. Anni 100 nulla æternitatis portio.
Væ igitur illis perenne qui subire hæc omnia mala etiam sine fine
merentur, pro delectabili unius horæ somnio: tanta etenim et talis est
omnis hujus mundi gloria, ad æternam comparata gloriam. Melius erat
eis, quod dictum est de infelice Juda (Matth. XXVI, 24), non nasci,
quam malis suis meritis plagas inferni sustinere. Quid stultius, quid
insanius est, quam umbra et imagine et similitudine veræ gloriæ et
veræ delectationis, veræ pulchritudinis, veri decoris, veri honoris,
more infantium, decipi et superari; et ipsam veram gloriam non
quærere, non desiderare? Quis imaginem auri in aqua, ipso auro
neglecto, eligeret; et non statim a cunctis fatuus et insanus
crederetur? Quis orbem solis in speculo redditum, vel in qualibet
materia formatum plus diligeret, quam ipsum solem; et non ab omnibus
derideretur? Sic irridendus, imo dolendus est, quisquis mundi hujus
caducam fragilitatem et inutilem carnis voluptatem diligit, quærit,
contendit, æterna gloria contempta, et neglectis regni cœlestis
ineffabilibus gaudiis. Hoc commercium insipientium valde est, et
miserorum, et cor sanum non habentium, etiamsi plagæ inferni non
sequerentur, quæ nec dici nec cogitari possunt. Duplex vero plaga est,
abesse a regno Dei, et esse semper in inferno, id est, cum diabolo
damnari; præsentiam amittere angelorum, et terribilem dæmonum semper
pati præsentiam. Quantum caveri, vitari, metui debet, nullo modo dici
potest. Quis cum sano sensu pro unius diei deliciis, centum annorum
pœnam eligeret? Et miseri tamen et sine ulla sapientia, voluptatem
carnis sequentes, non vitant, non effugiuint intolerabiles pœnas, non
centum annorum, non millies mille, sed omnium sine fine sæculorum pro
quadraginta vel sexaginta annorum deliciis, vel qualibet corruptibili
delectatione. Quantum autem interest inter unum diem, et centum annos;
non tantum utique, sed plures interest inter quadraginta vel sexaginta
vel centum annos, et æternitatem, sive in bono, sive in malo futuram.
Unus enim dies aliqua portio est in centum annorum spatio, quamvis
valde modica: at vero centum annorum spatium nulla portio est in illa
æternitate. Si enim, verbi gratia, centesima vel millesima pars esset
æternitatis, prædictum ejus spatium post centuplum ejus spatium vel
milluplum æternitas esse desineret: quod ratio non sinit æternitatis,
quæ si ullo modo, ullo tempore finiretur, æternitas omnino non esset.