IV. Si quis permissionem acceperit, et collectum sit pretium, non plus
exigat quam quod necessitas poscit.
V. Si quid supra manserit, ponat super altare pontificis, ut detur
alii indigenti.
VI. Quicunque clericus ab ostiario usque ad sacerdotem sine tunica
visus fuerit, aut turpitudinem ventris et nuditatem non tegat; et si
non more Romano capilli ejus tonsi sint, et uxor ejus si non velato
capite ambulaverit, pariter a laicis contemnentur, et ab Ecclesia
separentur.
VII. Quicunque clericus jussus negligentiæ causa ad collectas mane vel
vespere non occurrerit, alienus habeatur, nisi forte jugo servitutis
sit detentus.
VIII. Clericus si pro gentili honrine fideijussor fuerit in quæcunque
quantitate, et si contigerit (quod mirum non potest) per astutiam
aliquam, gentilis ille clerico fallat rebus suis; clericus ille solvat
debitum: nam si armis compugnaverit cum illo, merito extra Ecclesiam
computetur.
IX. Monachus et virgo, unus ab hinc, et alia ab aliunde, in uno
hospitio non commaneant, nec in uno curru a villa in villam
discurrant, nec assidue invicem confabulationem exerceant.
X. Si inceptum boni operis ostenderit in psallendo, et comam habeat,
ab Ecclesia excludendus, nisi statui priori se restituerit.
XI. Quicunque clericus ab aliquo excommunicatus fuerit et alius eum
susceperit, ambo coæquali pœnitentia utantur.
XII. Quicunque Christianus excommunicatus fuerit, nec ejus eleemosyna
recipiatur.