Van de onbedachte yver, ende vanden voorſichtighen yver.
Wanneer ick inde Mamore van Tituan was, quam een Moorſe Vrybuyter inde
Mamore met een beelt van onſe Lieve Vrouwe in Houdt gheſneden, het
welcke hy op een Chriſten Schip ghenomen hadde, preſenterende het
ſelfde te verkopen. Alle de Spaenſe Slaven vergaderde haer daer
rontſom, preſenterende een Goude Kroon, op dat aen het beelt geen
verachtinge ofte ongelijck ſoude gheſchieden. De Moor ſiende den goeden
yver van de Chriſtenen, ſeyde haer datter vier mael ſoo veel moſte
ſijn, ende indien gy het niet geven wilt, ſal ick het verbranden.
De goede Spaignaerts waren in groote bekommerniſſe over de dreygementen
van den Barbaer, ende delibereerden oftſe den Moor ſouden gheven ’t
gene hy eyſchte: Ende om deſe ſomme te vinden, wilde het meeſtendeel
vande Spaignaerts contribueren alles wat ſy hadden: Want die inde
Mamore een ſtuck van achten kan verteeren, en heeft van armoede niet te
klagen.
Ick ſagh aen ’t gene aldaer paſſeerde ſonder een woordt te ſpreecken;
Op het laetſte moeyde ick my daer mede, ende ſeyde tot de Spaignaerts.
Dit beelt is ſoo veel niet waert: Zy antwoorden my terſtont: Wy koopen
het beelt niet om ſijn waerde, Maer op dat het geen ongelijck ſoude
lijden. Ick ſeyde haer. Uwen yver is ſeer goet, maer conſidereert ghy
niet dat deſen Moor met de vier Goude Kroonen uyt de Mamore ſal gaen
voor een beelt dat geen vier Realen weerdigh is: Hy ſal door de
gantſche Stadt gaen publiceren dat de Chriſtenen Afgoden-Dienaers ſijn:
Ter naeuwer noot wilden de yverighe Spaignaerts mijn reden verſtaen,
ende ick liep groot perijckel van voor een Lutheriaen ghehouden te
worden. Maer ick kreegh een groot ſecours van een Pater Dominicaen, die
mede Slaef inde Mamore was, ſijnde een Man van een goet leven ende ſeer
geleert. Ick vertelde hem ’t ghene paſſeerde tuſſchen de Spaignaerts
ende de Moor. Deſen goeden Pater gaet terſtont met een yver ghefondeert
op voorſichtigheydt, na de Moor toe, ende ſeyde hem. Wilt gy een ſtuck
van achten voor het beelt hebben, men ſal het u geven, ſoo niet, gaet
ende doet met het beelt wat ghy wilt, ende vertreckt van hier, ofte
anderſints ſullen de Chriſten Slaven u duyſendt ſlagen met Vuyſten
geven. De Moor ſiende den Religieus ſoo reſoluyt, en ſprack geen
rodomontaden meer, noch dat hy het beelt ſoude verbranden, maer was wel
blijde het ſtuck van achten te hebben, gevende het beelt: Indien de
Spaignaerts vier goude Kroonen gegeven hadden, ſouden ſy haer Geldt
verloren gehadt hebben, de Moor ſoude haer beſpot hebben, ende de
Catholijcke Religie veracht: maer den goeden yver van deſen Religieux
vergeſelſchapt met voorſichtigheyt, conſerveerde het gelt van de arme
Slaven, gaf vreeſe aen den Barbariſchen Moor, ende dede de Mahometanen
ſien, dat de eere die de Catholijcken aen de beelden geven, niet
beſtaet in de materie, gelijck de onwetende geloven.