1. Allera mannalik wêt, thåt i sin bihof mot, men wårth åmmon sin bihof
vnthalden, sa nêt nên man hwat er skil dva vmbe sin lif to bihaldande.
2. Alle elte minniska werthat drongen a bårn to têlande, wårth that
wêrth, sa nêt nim man wath årges thêrof kvme mei.
3. Alrek wêt thåt-i fry ånd vnforlêth wil lêva, ånd that ôre that âk
wille. Umbe sekur to wêsande send thesa setma ånd domar makad.
Thåt folk Findas heth âk setma ånd domar: men thissa ne send navt nêi
tha rjucht, men allêna to bâta thêra prestera ånd forsta, thana send
hjara stâta immerthe fvl twispalt ånd mord.
1. Sahwersa imman nâd heth ånd hi ne kan him selva navt ne helpe,
sa moton tha fâmna thåt kvndich dva an tha grêva. Thêrfar thåt et en
stolte Fryas navt ne focht thåt selva to dva.
2. Sa hwa årm wårth thrvch tham hi navt wårka nil, thêr mot to thåt
lând ut drêven wertha, hwand tha låfa ånd loma send lestich ånd årg
tånkande: thêrvmbe âch mån to wêrane tham.
3. Jahwêder jong kerdel âch en brud to sêka ånd is er fif ånd twintich
sa âcht-er en wif to håva.
4. Is hwa fif ånd twintich, ånd heth er nên êngâ, sa âch ek man him
ut sin hus to wêrane. Ta knâpa âchon him te formyda. Nimth er thån
nach nên êngâ, sâ mot mån hin dâd sêga, til thju hi ut of lande brude
ånd hir nên årgenese nêva ne mêi.
5. Is hwa wrak, thån mot-er avbêr sêga, that nimman fon him to frêsane
nach to duchtane heth. Sâ mêi er kvma hwêr er wil.
6. Plêcht er åfternêi hordom, sâ mêi-r fluchta, ne fluchter navt, sâ
is er an tha wrêke thêr bitrogna vrlêten, ånd nimman ne mêi helpa him.
7. Sahwersa åmmon eng god heth, ånd en ôther likt that thermête that
i him thêran vrfate, sa mot-i thåt thrja vrjelda. Stêlth-i jeta rêis,
thån mot hi nêi tha tinlânum. Wil thene bistêlne him fry jêva, sâ
mêi-r thåt dva. Tha bêrth et wither sa ne mêi nimman him frydom jêva.