His igitur si pro se tecum fortuna loqueretur, quid profecto contra
hisceres non haberes, aut si quid est quo querelam tuam iure tuearis,
proferas oportet. Dabimus dicendi locum." Tum ego: "Speciosa quidem ista
sunt," inquam, "oblitaque Rhetoricae ac Musicae melle dulcedinis; tum
tantum, cum audiuntur, oblectant. Sed miseris malorum altior sensus est.
Itaque cum haec auribus insonare desierint, insitus animum maeror
praegrauat." Et illa: "Ita est," inquit. "Haec enim nondum morbi tui
remedia sed adhuc contumacis aduersum curationem doloris fomenta quaedam
sunt. Nam quae in profundum sese penetrent, cum tempestiuum fuerit
admouebo. Verumtamen ne te existimari miserum uelis, an numerum modumque
tuae felicitatis oblitus es?
Taceo quod desolatum parente summorum te uirorum cura suscepit delectusque
in affinitatem principum ciuitatis, quod pretiosissimum propinquitatis
genus est, prius carus quam proximus esse coepisti. Quis non te
felicissimum cum tanto splendore socerorum, cum coniugis pudore, cum
masculae quoque prolis opportunitate praedicauit? Praetereo, libet enim
praeterire communia, sumptas in adulescentia negatas senibus dignitates; ad
singularem felicitatis tuae cumulum uenire delectat. Si quis rerum
mortalium fructus ullum beatitudinis pondus habet, poteritne illius memoria
lucis quantalibet ingruentium malorum mole deleri, cum duos pariter
consules liberos tuos domo prouehi sub frequentia patrum, sub plebis
alacritate uidisti, cum eisdem in curia curules insidentibus tu regiae
laudis orator ingenii gloriam facundiaeque meruisti, cum in circo duorum
medius consulum circumfusae multitudinis expectationem triumphali
largitione satiasti? Dedisti ut opinor uerba fortunae, dum te illa
demulcet, dum te ut delicias suas fouet. Munus quod nulli umquam priuato
commodauerat abstulisti. Visne igitur cum fortuna calculum ponere? Nunc te
primum liuenti oculo praestrinxit. Si numerum modumque laetorum tristiumue
consideres, adhuc te felicem negare non possis. Quod si idcirco te
fortunatum esse non aestimas, quoniam quae tunc laeta uidebantur abierunt,
non est quod te miserum putes, quoniam quae nunc creduntur maesta
praetereunt. An tu in hanc uitae scaenam nunc primum subitus hospesque
uenisti? Vllamne humanis rebus inesse constantiam reris, cum ipsum saepe
hominem uelox hora dissoluat? Nam etsi rara est fortuitis manendi fides,
ultimus tamen uitae dies mors quaedam fortunae est etiam manentis. Quid
igitur referre putas, tune illam moriendo deseras an te illa fugiendo?