_Ast._
Ya el emperador, Doñalda,
Acompañando á tu esposo
Sube con todos los grandes.
_Doñ._
Perdida soy, duque Astolfo.
_Ast._
Perdida ¿de qué?
_Flor._
Las rosas
Que dando púrpura al rostro,
Se deshojan en él, dicen
Que es efeto vergonzoso.
_Doñ._
Aunque me alegro, el recato
En tal accion es forzoso;
Y así si en mi amor me animo,
En mi honestidad me encojo.
_Flor._
Tal belleza merecia
Tal valor.
_Ast._
Ya el rumor oigo
De la guarda.
_Doñ._
Estoy perdida.
_Flor._
No te pierdas por tan poco.