Bûten is it nou to finen!
Wier ’t yn lang gjin trewis dêr,
Om ’e kâlde Noardewinen,
Nou is ’t Maitiid! Maittiid wer!
Ljeave herten: wite Wyfkes,
Stiene dêr mei griene lyfkes
Om ’e fine lea oan, prûs
Yn ’e smoute fen it hûs.
Nikke mei hjar lytse beltsjes,
As de skelfink maltiidsteltsjes
Op mesyk bringt boppe hjar,
Krekt is ’t, ef forstean’ hja inoar!
Titelroazen, gouden sinnen!
Peaskeblommen, rea, wyt, giel,
Sjocht mei ’t bloeijen men bigjinnen;
Bijkes ’r al oan ’t hunnichmiel.
Protters kweelje ’r op de pannen,
’t Jongfé dounset yn ’e lânnen,
Grienens leit oer ’t hiele gea,
’t Beamt tsjocht om ’e neak’ne lea,
Stâltsjes, strûkjes oan en bledsjes;
En wy sjenn’, mei lytse setsjes,
Selst de alder-âldste stronk,
Klaeijen him yn maitiidspronk.