Túch en blommen waeksje beide,
Rounom troch inoar yn ’t gea.
Blomkes moai selst oan ’e heide,
Aerdich ljeaf yn poarperrea!
Túch meije al dy plantsjes hiette,
Dy ’t gjin waerde oan sulver ha,
Mar dochs roppe s’ ús tomiette,
Dat s’ ek in bitsjutting ha’!
Kin men mar allinne libje,
By it gêrs, dat bûter jowt?
Scille wy mar rimpen kibje,
As in man hwet blomkes bouwt?
Né! wy moatte mear as ite!
Ien, Dy ’t blomkes en it nôt
Beide makke, lûkt in rite,
Us troch ’t Blomt nei heger Oard.