Ante la vuestra mesura,
É todo miralle escura
Siendo allí vos presentada;
El rayo muy relusiente
Su claror mostrar non osa,
Ante la vuestra graciosa
Cara muy resplandesciente.
_Última._
Árboles, aves et hierbas,
Los mundanos elementos
Á todos fases contentos,
Á todas cosas contiemplas;
Los pexes de la corriente
Qualquier animal reposa
Viendo la vuestra graciosa
Cara muy resplandesciente.
_IOHAN DE TAPIA,_
_Á la muy excellente reina de Aragon et de Seçilia._
Aunque estó en reyno extrangero,
Dama, yo vos loaré,
Pero non vos amaré
Como amante verdadero,
Mas servidor vos seré.
Gentil reyna aragonesa,
Sennora de valencianas,
Condesa de catalanas,
De las beldades princepsa,
De vuestros reynos lusero,
De Espanna yo bien diré
Que soes sol de las que sé,
En Francia pasays primero,
Las otras no enoiaré.
De una cosa me desplase,
Que quien vos ama, sennora,
Que seays acusadora,
Pero bien me satisfase
Con esta do vays primero,
El secreto guardaré,
Que nunca descobriré
Al primero nin al tercero,
Antes yo me callaré.
Que sy Dios vos ha dotada
De tan alta fermosura,
¿Qué vale la criatura
Que de todos non es amada?
Sy alguno fase yerro
Sobrado de amor, non sé
Qué falta le fallaré,
Si al amante fase yerro,
Con gracia lo apartaré.
_OTRA CANCION DE IOHAN DE TAPIA_
_á madama Lucrecia._
Dama de tan buen semblante,
Que la vuestra grand beldat
Fase la guerra
Á quien fa temblar la tierra
Desde Poniente á Levante.
Vos fuistes la más fermosa
Donsella que fué nascida,
Muy honesta et virtuosa,
De todos bienes complida;
Sennora que á tal amante
Con tan poca piedat
Faseys la guerra
Á quien fa temblar la tierra
Desde Poniente á Levante.
Vos fuistes la combatida
Que venció al vencedor,
Vos fuistes quien por amor
Iamas nunca fué vencida;
Vos pasays tan adelante
Et con tanta crueldat
Faseys la guerra,
Á quien fa temblar la tierra
Desde Poniente á Levante.
[Ilustración]
_IOHAN DE TAPIA,_
_Á la devisa del sennor Rey don Fernando._
Montanna de dyamantes,
Que por vos ser defendida,
Amadores,
Reys, principes, ynfantes,
Por tí perderán la vida
Con dolores.
Fiia de las ynvenciones
Secretas et peligrosas
Trabaiadas,
Tenías con tus pendones
Las provincias generosas
Soiusgadas.
Devisa que los metales
Pasa la tu fortalesa,
É grand valía,
Pocos te fueron leales
Mostrando la su vilesa
Et tiranía.
_Última._
¡Oh lealtade fallescida
Contra el monte generoso
Consagrado!
¡Oh patria desconoscida,
Do tienen al virtuoso
Por errado!
_CANCION DE IOHAN DE TAPIA._
Sanctus, Sanctus, Sanctus Deus,
Socorred que non padesca
Tanto..... non fenesca
Por amores, Deus meus.....
_CANCION DE IOHAN DE TAPIA._
Bien veo que fago mal,
Donsella, en vos amar,
Mas non puedo faser al
Sinon ver et desear.
Mis dias m’an devedado
Que non siga más amores,
Amor me tiene mandado
Que non sufra más dolores;
Viendo mi persona tal,
Non sé otro remediar,
Non podiendo faser al
Synon ver y desear.
_IOHAN DE TAPIA._
Fortuna sobre la tierra
Me ha girada la fas,
Mal me fallo con la guerra,
Mucho peor con la pas.
El evangelio de sant Iohan
Non lo entiendo en verdat,
El apocalipsi con afan,
Mucho más la Trinidat;
Pues que amor me destierra
Volviéndome la su fas,
Mal me fallo con la guerra,
Mucho peor con la pas.
_IOHAN DE TAPIA._
Layda por nombre garrida,
Dama de tanta beldat,
Habed de mí piedat,
Non fagays penar mi vida.
Vuestros oios tan loçanos,
Vuestro ayre de fermosa,
Vuestro lindor de graciosa
Me han traydo muchos dannos;
Por ser vos tan entendida,
Mirando vuestra honestad,
Layda, por vuestra beldad,
Non fagays penar mi vida.
_IOHAN DE TAPIA._
Mi alma encomiendo á Dios,
Mi cuerpo doy á la tierra,
El coraçon dexo á vos,
Dama que le faseys guerra.
Mis oios dexo á los vuestros
Porque los podays mirar,
Que por amores siniestros
Vos los fuistes á matar;
Pues la muerte daes á vos,
La vida se nos destierra,
Cantando de languxos
Faré fin sobre la tierra.
Por el mal que me fesistes
Diré con muy grand pesar,
Oh vos, omnes qui transistes
Por la via de bien amar,
Pues pensar debeis en Dios
Y non matar sobre la tierra,
Á quien non feçistes vos
Non le deys cuytas nin guerra.
_IOHAN DE TAPIA,_
_contra un su amigo ytaliano._
Mal haya quien su secreto
Dise á persona nascida
Para siempre ser subiecto,
Cativo toda su vida.
Yo erré en confesar
Lo que vos fuy á desir,
Fuystesme á difamar
É del todo á discobrir;
Todo hombre mire el efecto,
Su lengua tenga escondida,
Non descobra su secreto
Á persona desta vida.
Oir et ver et callar
Yo syempre lo loaré,
Hame pesado fablar,
Desto me arrepentiré;
Pues que yo non fuy discreto,
En patria desconoscida,
Non descubras tu secreto
Á persona desta vida.
_IOHAN DE TAPIA._
Muchas veses llamo á Dios,
É iamas non me socorre,
Yo habria fecho una torre
De mis lágrimas por vos.
De sospiros la muralla,
Los cantones et cimientos
De mis tristes pensamientos,
De mis lágrimas sin falla;
Et sinon aiudays á nos,
Donsella, pues Dios non acorre,
Yo acabaré la torre
De mis lágrimas por vos.
Las guardias serán mis cridos,
Fornida de mis dolores,
Las armas, tristes amores,
La su municion, gemidos;
La cruesa es contra nos,
Sennora, si Dios non acorre,
Yo acabaré la torre
De mis lágrimas por vos.
Los combates que me daes
Es ver vuestra fermosura
Con honestad y mesura,
Mirando vos me mataes;
Yo soy vencido de dos
De vos por el mal que corre,
Y de amor cuya es la torre
De mis lágrimas por vos.
Alcayde triste, cuytado,
Con la mi negra bandera,
Por vuestra crueldat fiera
Moriré de enamorado;
Cantando de languxos
Será mi fin sy no acorre
Dios et vos en esta torre
Con mis lágrimas por vos.
_UNA CANCION QUE FISO IOHAN DE TAPIA_
_á la Condesa de Buchanico._
Fermosa gentil deessa,
La meior de casa Ursina,
Por virtud de fama digna,
De Buchanico Condesa.
Bien mostrastes lealtad
Á la casa de Aragon,
Sufriendo toda passion
Con fe, amor y verdat;
Defendiendo vuestra empresa
Contra Francia et casa Ursina,
Porque soys de fama digna,
De Buchanico Condesa.
Segunda Pantasilea
En armas et por amores,
Vos soys flor de las flores,
Fermosura vos arrea;
¡Oh graciosa aragonesa!
Por virtud vuestra divina
Serés de fama muy digna,
De Buchanico Condesa.
En el templo de Diana
Celebrarán vuestra fiesta,
Donde será manifiesta
Á la poblacion humana;
Pues fesistes tal defesa
Por los planos et marina,
Sereys de fama muy digna,
De Buchanico Condesa.
Las gentes adorarán
Vuestras gestas y grand fecho,
Y las leyes por derecho
Syempre vos alegrarán;
Sereys con las de la mesa
Loada en lengua latina,
Porque soys de fama digna,
De Buchanico Condesa.
_GLOSA DE IOHAN DE TAPIA._
Io soy aquel che nascí
Mal fadado en tu poder,
Pues partiendo despendí
Vida, salud et plaser.
Pues non me puede valer
El tiempo que te serví,
Non quiero nuevas saber,
Nin las pregunten de mí.
_UN DESIR QUE FISO IOHAN DE TAPIA,_
_loando et nombrando todas las damas de Turpía._
Siendo enemiga la tierra,
Y la mar muy trabaiada,
Mi vida mucho penada
Con el mundo et con la guerra,
Aunque amor me destierra,
Muy mal contento en amar,
Quise las damas loar,
Perdiendo la mi desfierra.
La virtuosa Volcana
Con la bellíssima Bruna,
La torre con la fortuna,
La Coçentina galana,
La Facarla muy loçana
É la Liparota bella,
Con la Toralda donsella
La honesta cathalana.
Cathalina la muy graciosa,
Con la gentil cordouesa,
Con Ysabeta françesa
La Campavista es la rosa;
Ansiona la fermosa,
Primavera la entendida,
Que fase penar mi vida,
La Lançalota donosa.
Las romanas, las sentidas,
Thomachella, que paresce
Sennora que lo meresçe
Por sus virtudes complidas;
Las del anno muy garridas,
Sobradas de fermosura,
Con la gentil criatura
Polida entre las polidas.
Aulatas son las estrellas,
É la sava es la luna,
Antonela pata es una
Muy fermosa entre ellas;
El sol que alumbra las bellas
Es mi dama por amores,
É meior de las meiores
Á mi parescer donçellas.
Adoyna et Penantela
Son más claras quel luçero,
El alba pone primero
La Daflito por aquélla;
La desdennosa Pucebla,
La villana muy devota,
Con la moça de la Mota,
Ques más clara que un estrella.
La Castana et Veyntemilla
Bien muestran ser cortesanas,
Las de Losaco galanas
Son de toda aquesta villa;
Todobra pone mansilla
Á las del viso gracioso,
Es de rostro muy fermoso
La vesina de Conchilla.
La Barrieta es altera,
La Laca es muy amada
Bien meresce ser loada
Brentonisa en delantera;
La Dalexe faes que vera
De loor mucho complido,
Bien lo mostró en su marido
Con fatiga verdadera.
Buscose et Castellamar
Çiertamente bien son dignas
Loarse por las marinas,
Non se deben de callar
Otras que quiero loar,
Gloria con la Estavela,
Con la que texió la tela,
Non la queriendo acabar.
Lucrecia de turpiana,
Que es el Mayo con sus flores,
Blanquina meresce honores,
É reverencia la Fana;
Honor la çeciliana,
Dios de amores ni contresa,
La Corteslasco revesa
Con la flecha melitana.
Bianchafiori, Violante,
Sus músicas como Orfeo,
Y es de muy gentil arreo
Arigeta en su semblante;
Milla por el semeiante
De muy bellas faciones,
Roba muchos coraçones
Leoneta syn amante.
La de Ixar, duenna acabada,
La de los fijos galantes,
Sólo por tales ynfantes
Non debe ser olvidada;
Beata la muy deseada,
Margarella la garrida,
Calidonia la entendida,
La mi fija afortunada.
De Perna la ginovesa
Con los sus cabellos doro
Es el archa del thesoro
É de amores trae la enpresa;
Dios sabe quánto me pesa
Que sea mal maridada,
Su ventura fué menguada
É su suerte muy revesa.
_Fyn._
Las otras de la çibdat
Yo les demando perdon,
Porque yo no sé quién son,
Nin su nombre sé en verdat;
Á todas con honestad
Les sea recomendado,
Si bien non las he loado,
Damas todas perdonad.
_DIEGO DE LEON._
Los hombres de amor tocados
Nin sienten nin oyen nin veen,
Si saber ó seso proveen,
Muy pocos son excusados;
Los más sotiles probados
Aquí pierden su scientia,
En esta fuerte dolencia
Todos andan rebatados.
De aquí queda muy atada
Toda poderosa lengua,
Aquí es cierto que mengua
Toda sabiesa pensada;
La rason más esforçada,
Por mucho que se talae,
Esa que non cuyda, cae,
Esta regla es probada.
Amor quando hombre non cata
Allega más que paresce,
Si por muerte non fallesce,
Tal nudo non se desata;
Breve syn pensar rebata
Dos quereres en amar,
É la que él quiere allegar,
Tarde ó nunca desbarata.
¿Quál sancto canonisado
Fué tanto apercebido
Que non haya fallescido
Si de amor fué convidado?
Fuerte, ardido, bien armado
Que de amor tome combate,
En ante que non se cate
Se falla desbaratado.
Caballero virtuoso
Non lo vi ó fué muy tarde,
Que ante de amor, cobarde
Non sea et pauroso;
Venga el muy más famoso,
Faga quanto fer quisier,
Que despues á conosçer,
En amor es ventaioso.
_DIEGO DE LEON._
Como en son de iniuriada
Volvistes á mí los oios
Quando mi vida cuytada
Vos conte farto de enoios;
Á lo qual me respondistes
Ayrada con sentimiento,
Palabras por do quesistes
Que pierda mi entendimiento.
Como quier que do no hay yerro
La rason salva non quiere,
Yo quiero tomar un fierro
Ardiendo, si vos pluguiere;
É si vierdes que me quemo,
Mandatme quemar del todo,
Porque de culpa non temo
Fablo asy por este modo.
_IOHAN DE MENA._
Seguiendo el plasiente estilo
De la deessa Dyana,
Posada çerca de un filo
La hora merediana,
Vi lo que persona humana
Tengo que iamas non vió,
Nin Valerio, que escribió
La grand Hystoria romana.
Ya passaba el agradable
Mayo illustrando sus flores,
É venía el inflamable
Iunio con grandes calores;
Incesantes los discores
De melodiosas aves,
Oy sones muy suaves,
Tiples, contras et tenores.
Afligido con grand siesta,
Secutando los venados,
Entré por una floresta
De frescos et verdes prados;
Dos corseres arrendados
Çerca de una fluente estaban,
De los quales non distaban
Los paies muy arreados.
Vestian de asetunin
Cotas bastardas bien fechas,
Et de un fino clemesin
Raso, las mangas estrechas;
Las medias partes derechas
De vivos fuegos brosladas,
Et las siniestras sembradas
De goldres llenos de flechas.
Quise saber su viaie,
É con toda diligencia
Abrevié por el boscaie
El paso syn detenencia;
Con rhetórica eloquencia
Vinieron de continente
Á me saludar sabiamente,
Denotando su prudencia.
Díxeles, en respondiendo
Segund modo cortesano
Humillmente proponiendo:
El potente soberano,
Vos ynfluya en el mundano
Orbe de felicidat,
Premio, de rica bondat,
Ques galardon humano.
Pregunté syn dilacion:
Sennores, ¿dó es vuestra via?
Poniendo grand afection,
Pospuesta toda follía,
Dixeron syn villanía:
Á nos plase que sepades
Aquesto que preguntades
Usando de cortesía
Sabed que los triumphantes
En grado superiores,
Honorables dominantes,
Cupido, Vénus, sennores,
Los leales amadores
Deliberaron su pasaie
Por este espesso salvaie
Con todos sus servidores.
Non pude haber conclusion,
Aunque los vi ser plasientes,
De me tornar responsion
Con alegres continentes,
Por grand multitud de gentes
Que entraron por la montanna,
Y atan fermosa companna
Non vieron hombres vivientes.
Non crió naturalesa
Reyes nin emperadores
En la baxa redondesa,
Nin duennas dignas de honores,
Poetas nin sabidores
Que non vi ser aguardantes
Á estos dos illustrantes
Dios et Deessa de amores.
Allí vi al magno Pompeo,
Çipion el africano,
Nemitor, Nino et Perseo,
Páris, Hector el troyanno,
Aníbal, Çipion, Traiano,
Archíles, Crasso et Sanson,
É otros muchos que allí son
Con César Octaviano.
_Cabo._
Vi al sabio Salomon,
Oclídes, Séneca, Dante,
Aristótiles, Platon,
Virgilio, Horacio amante;
Vi al strologo Atalante,
Que los cielos sustentó,
Segund lo representó
Nasometo Forisante.
_DIEGO DE VALERA._
Non sé gracias nin loores,
Amor, que te dar pudiese,
Nin servicios que fisiese
Á tí, grand poder de amores,
Que fuessen merescedores
De quanto bien me fesiste
En me dar á quien me diste
Que amasse por amores.
Dísteme por tu noblesa
Tal sennora que serviese,
Porque mi coraçon fuese
Quito de toda tristesa;
Amor, pues tu grand proesa
Contra mí asy monstraste,
Para siempre me ganaste
Crea la tua realesa.
Sennor, sy á tí he fecho
En algund tiempo servicio,
Pues me das tal beneficio,
Téngome por satisfecho;
Et faré muy grand derecho,
Donde quiera que yo fuere,
De guardar mientra viviere
Tu servicio et mi provecho.
Ya de quanto rescebí
Conviene que algo diga,
Dísteme fermosa amiga,
Á quien amo más que á mí;
Como quier que non la vi,
Tanto sé de tu bondat,
Por la qual mi voluntad
Me plase desir aquí.
Amor, porque de tus dones
Me diste muy largamente,
Vengo aquí de presente
Á faserte relaciones;
Encima de conclusiones,
Disiendo con alegría
De aquesta sennora mia
Quáles son sus perfectiones.
_Última._
Cum devotas oraciones
Á Dios sirvo cada dia,
Non ha cuenta su valía
De sus nobles condiciones.
_FERNANDO DE LA TORRE._
En diversas opiniones
Veo el mundo contra tí,
Amor, segund entendí
En todas sus ententiones;
Que unos de benediciones
Te fasen solemnidat,
É otros de voluntad
Te dan muchas maldiciones.
Unos te llaman sennor
El meior que nunca vieron,
Otros disen et dixeron
De tí peor que traidor;
Et otros por synsabor
Te publican por medroso,
É otros por muy sabroso
Et fuerte peleador.
Unos te llaman leal
Más que fermoso castillo,
Otros disen que caudillo
Eres tú de todo mal;
Otros, que muy mal caudal
Eres de todas maldades,
Et otros que de bondades
Nunca vieron tu ygual.
Unos disen que agudo
Eres, et muy acucioso,
É otros que peresoso
Eres, et muy simple rudo;
Otros te llaman sesudo,
Piadoso et non poco,
Otros muy torpe et loco,
Muy sin piedat et crudo.
Pero en perfetta prosa,
Amor, quieres que te diga
Eres de bien enemiga
Et obra siempre dannosa;
É cosa muy peligrosa
Estos dichos de tí fallo,
Unos bien, otros contrallo,
Pues lo sé por texto et glosa.
El bien et mal infinito
Que de tí oyo notar,
Non te lo puedo contar
Por lengua nin por escripto;
Pues asy non te repito
Seyer tú malo nin bueno,
Yo, amor, non te condeno
Nin te asuelvo nin te quito.
Pero sey bien cierto desto,
Que sy merçed me fisieres,
Mientra viva et vivieres
Te seré con humil gesto
Servidor leal et presto,
Denunciando tus loores
Ante reys et sennores,
En secreto et manifiesto.
Por el contrario te digo
Si por té rescibo danno,
Que de aqueste mesmo panno
Habrás de vestir comigo;
Ca seré tu enemigo
Reprobando tus maldades,
Con muchas autoridades
Verás cómo te castigo.
_FERNANDO DE LA TORRE._
Sennora, mal cabo hayan
Los servicios que vos fise,
Los quales áun más decayan
Que non vuestra boca dise,
Si desque vos escogí
Sobre todas por sennora
Nunca mis ofertas di
Á ninguna fasta agora.
Sennora, mi grand deseo
Non se compla nin se acabe,
Si de quantas vi nin veo
Hay ninguna que se alabe,
Que ningund tiempo me viese
Trocado de como só,
Porque ella desir pudiese,
Deste soy amada yo.
Sennora, tan syn reposo
Viva yo por luengos dias
Como vive el envidioso
Que pena por muchas vias,
Si nunca por pensamiento
Nin por obra vos erré,
Pues ¿por qué tanto tormento
Al que non fiso por qué?
Aquesta vuestra sospecha
Non viene de buena parte,
Nin me days causa derecha
Que presuma ser syn arte;
Ántes me faseys pensar
Lo que non es por mi grado,
Que vos me quereys dexar,
Ó quiçá me habeys dexado.
Si vos querés que asy sea,
Fasedlo fermosamente,
Escusemos la pelea
Fasiendo buen continente;
Non querays que desatine
Con rabia de lo que sé,
Que por ende por do vine,
Por allí me tornaré.
_Fyn._
Sennora, yo me convine
Con dolor que de vos hé
Para que çedo yo fine
Del dolor que passaré.
_IOHAN DE TAPIA Á SU AMIGA._
Non es humana la lumbre
Que de vuestra fas procede,
Á toda beldad excede
Expresando certedumbre;
Fuente de moral costumbre,
Donsella purificada,
Do quiso faser morada
La discreta mansedumbre.
Vos soys la que yo elegí
Por soberana maestresa,
Más fermosa que deessa,
Sennora de quantas vi;
Vos soys la por quien perdí
Todo mi franco albedrío,
Donsella de honesto brío,
De cuyo amor me vencí.
É si cánticas de amores
Yo fago que algunos plegan,
Cierto por dicho se tengan
Que vuestros son los loores;
Donsella cuyos valores
Con pluma et mano recito,
En fablas et por escripto,
Sanad mis tristes dolores.
Nunca tal fué Virginea,
Nin la mujer de Sycheo,
Nin la fija de Pompeo,
Atalanta nin Altea;
Donsella, todo hombre crea
Que en ningund otro lugar
Nunca me verán amar
Maguer que mi muerte vea.
Ca non es tan poderoso
Vuestra non que me defienda
De seguir la tal contienda,
Pero que viva cuydoso;
Vuestro gesto desdennoso
Non fará nin yo lo creo
Donsella que mi deseo
Non vos recuente quexoso.
_Última._
Viso angélico donoso,
Donsella de tal aseo
Qual yo nunca vi nin veo,
Datme vida con reposo.
_JOHAN DE TAPIA._
Sennora, mi bien et amor,
Fermosa, muy excellente,
Qual yo creo ciertamente
Que vos sodes la meior;
Yo, vuestro humil servidor,
Vos iuro á Dios, sennora,
Que vos vi en fuerte hora
Para sofrir tal dolor.
Pues que Dios estableció
De vos en todo acabar,
Plégavos de non dubdar
En quien syempre vos servió;
É si algo revolvió,
Vuestro saber maldisiendo,
Sennora, segund entiendo,
La mi muerte cobdició.
Sennora, los maldisientes
Iamas nunca çessarán
Nin sus lenguas callarán
Si lo bien parades mientes,
Fasta que entre los creyentes
Siembren mal et omesillo,
Morriendo los callandillo
Su dulçor entre los dientes.
Mi lengua refrenaré,
Que non puedo más fablar,
Por quanto amé en lugar
Contra quien me callaré;
Mas, sennora, bien diré
Que mes fecha syn rason
É non sé quál entention
Es con lo que passaré.
Graciosa, por non tardar
Aquí quiero concluir,
Que todo mi comedir
Fué y es de vos loar;
É sy yo quiero alcançar,
Es por vos engrandesçer,
Sennora, por Dios creer
Me querades syn dubdar.
Perfetta, pido perdon
Si en algund tiempo erré,
Otrosy sy non podré
Çedo yr ver vuestra faction;
Ca fué vuestra opinion
Que viese vuestra figura,
Mas non plugo á mi ventura
De me dar tal galardon.
_Última._
Nunca habré consolacion
Synon con mucha amargura,
Fasta que torne folgura
É conorte á mi vision.
_VILLAPANDO._
Sepan todos mi tormento,
El qual siente con rason
Mi cuytado coraçon
Por el triste partimiento.
Sepan todos mi tormento,
Porque soy leal amante
De sennora bien bastante
De mucha beldat syn tiento,
Por la qual syn fallimiento,
Padesce tribulation
My cuytado coraçon
Por el triste partimiento.
Sepan todos mi tormento,
Pero non tomen mansilla
Nin tengan á maravilla
La cruel pena que siento;
Que de todo soy contento,
Si bien sufre grand passion
Mi cuytado coraçon
Por el triste partimiento.
Sepan todos mi tormento,
Mas por tanto non desmayo,
Que fortuna por ensayo
Lo causó con movimiento,
Pensando que repentimiento
Fisiera por ocasion
Mi cuytado coraçon
Por el triste partimiento.
_VILLAPANDO._
Nunca meiorar mi pena
Fasta aquí,
Es una sennal non buena
Para mí.
Dias há que siempre vivo
Por amor
En sus presiones cativo
Con dolor;
Mas en tan fuerte cadena
Non me vi,
Que es una sennal non buena
Para mí.
É agora continuando
De sofrir,
Vame ya desamparando
El vivir;
É pues muerte me condena
Para sy,
Es una sennal non buena
Para mí.
_MENDOÇA._
Vos, que sentides la via,
Alegres de bien amar,
Tan sola un hora al dia
Vos plega de contemplar
En la triste cancion mia:
Ya non so quien ser solia.
De las que han grand dolçura,
Galanes, non vos fiés,
Sabed quen grand amargura
Se toma segond verés;
Que yo esperar debia
De mi deseo alcançar,
Mas toda mi alegría
Se mes tornada en pesar,
En la triste cancion mia:
Ya non so quien ser solia.
Yo vos conseio apartar,
Mas dígovos que amés,
Mas conséiovos entrar
Adonde salir podrés,
Guardad vos de tal porfía,
La qual non podays dexar,
Que castigar se debria
Quien mientes quisier parar
En la triste cancion mia:
Ya non so quien ser solia.
_DIEGO DE LEON._
Cobdiciando ser amado,
Me so puesto por carrera,
Do por cierto me valiera
Más quedar que ser entrado.
De la qual, por mi peccado,
Si luégo non me saliera,
Ciertamente yo muriera
Como desaventurado;
É con todo m’an llagado
De ferida por manera
Que mi vida desespera
Con pesar afortunado.
El poder me fué privado
En lugar que resistiera,
Et que fablar yo quisiera,
Mas mi seso fué turbado;
Mas lo meior fuera estado
Para mí, sy lo fisiera,
Que este exemplo non siguiera,
Ca porfía mata venado.
_DIEGO DE LEON._
Todo pesar agora
Aviso que de mí parta,
Pues tan consolable carta
Rescebí de mi sennora.
Desque salí de la cuna
Todavía me ha llagado
Por amar mucho cuytado
Sin consolacion alguna;
D’oy más rason que fortuna
De sus bienes me reparta,
Pues tan consolable carta
Rescebí de mi sennora.
Mas tal plaser soberano
Fasta agora non sentí
Como quando yo ley,
Escripta fué de mi mano;
É con esto vivo ufano,
Visto que mi mal se aparta,
Pues tan consolable carta
Rescebí de mi sennora.
_DIEGO DE VALERA._
Sennores, mucho pesar
Me fuerça desir agora
La cruel de mi sennora
Qué vida me fas pasar.
Sabe Dios que mi deseo
Es servir su fermosura,
É su plaser, segund veo,
Es darme mucha tristura;
Claro vos puede monstrar,
Por la pena que en mí mora,
La cruel de mi sennora
Qué vida me fas pasar.
Yo pienso que ella se duele
De mí, que sufro tal danno,
Y ella muestra, como suele,
Que me tiene por extranno;
Por ende podeys pensar,
Pues que nunca se meiora,
La cruel de mi sennora
Qué vida me fas pasar.
Muchas veses yo le digo
Toda mi quexa llorando,
Ella ríese comigo,
Tómalo todo burlando;
¿Qué plaser puedo tomar
Viendo mucho en mal hora
La cruel de mi sennora
Qué vida me fas pasar?
_DIEGO DE VALERA._
Sennores, mucho pesar
Me pone tu sennoría,
Por syempre más que solia
Me verás á tu mandar.
Non siento pesar tan fuerte
Que mude mi voluntad,
Nin ménos tan buena suerte
Que faga contrariedat;
Desto vive syn cuydado,
Que si mill annos vivia,
Por syempre más que solia
Me verás á tu mandado.
_ALFONSO DE MONTANNOS._
Mi bien et toda mi vida,
Porque alegres seamos,
Ruega á Dios que nos veamos
Para la Pascua florida.
Una plasentera nueva
Nos vino de ayer acá,
Que de hoy más causa nos da
Que nuestro partir se mueva.
Aquesta rason me prueba
Que ambos á dos nos debamos
Consolar, pues que esperamos
Tan breve nuestra partida.
Si mis males te escrebia,
Por verdat á tí desir,
Tantos tengo de escrebir,
Que papel non bastaria;
Mas sy es ventura mia
De tan çedo vernos ambos,
La salud que deseamos
Non será tan bien venida.
En esta semana sancta
Muchas con grand devocion
Andan tristes con rason
De la passion que se canta;
Yo con alegría tanta,
Que siento porque nos vamos,
En estos dias que estamos
Toda tristor se me olvida.
_IOHAN DE ORTEGA._
Cobarde de coraçon,
Pues non fuyste tan osado
De fablar tu triste fado,
Amor fase grand rason
Que te dé tribulacion.
Non sopiste conoscer
Ventura nin buena suerte,
En querer penas de muerte
Rescebir más que plaser;
Sofrirás grave passion
Porque seas avisado,
Pues me non tienes pagado,
Amor fase grand rason
Que te dé tribulacion.