El agua clara es turbada

Ante la vuestra mesura,

É todo miralle escura

Siendo allí vos presentada;

El rayo muy relusiente

Su claror mostrar non osa,

Ante la vuestra graciosa

Cara muy resplandesciente.

_Última._

Árboles, aves et hierbas,

Los mundanos elementos

Á todos fases contentos,

Á todas cosas contiemplas;

Los pexes de la corriente

Qualquier animal reposa

Viendo la vuestra graciosa

Cara muy resplandesciente.

_IOHAN DE TAPIA,_

_Á la muy excellente reina de Aragon et de Seçilia._

Aunque estó en reyno extrangero,

Dama, yo vos loaré,

Pero non vos amaré

Como amante verdadero,

Mas servidor vos seré.

Gentil reyna aragonesa,

Sennora de valencianas,

Condesa de catalanas,

De las beldades princepsa,

De vuestros reynos lusero,

De Espanna yo bien diré

Que soes sol de las que sé,

En Francia pasays primero,

Las otras no enoiaré.

De una cosa me desplase,

Que quien vos ama, sennora,

Que seays acusadora,

Pero bien me satisfase

Con esta do vays primero,

El secreto guardaré,

Que nunca descobriré

Al primero nin al tercero,

Antes yo me callaré.

Que sy Dios vos ha dotada

De tan alta fermosura,

¿Qué vale la criatura

Que de todos non es amada?

Sy alguno fase yerro

Sobrado de amor, non sé

Qué falta le fallaré,

Si al amante fase yerro,

Con gracia lo apartaré.

_OTRA CANCION DE IOHAN DE TAPIA_

_á madama Lucrecia._

Dama de tan buen semblante,

Que la vuestra grand beldat

Fase la guerra

Á quien fa temblar la tierra

Desde Poniente á Levante.

Vos fuistes la más fermosa

Donsella que fué nascida,

Muy honesta et virtuosa,

De todos bienes complida;

Sennora que á tal amante

Con tan poca piedat

Faseys la guerra

Á quien fa temblar la tierra

Desde Poniente á Levante.

Vos fuistes la combatida

Que venció al vencedor,

Vos fuistes quien por amor

Iamas nunca fué vencida;

Vos pasays tan adelante

Et con tanta crueldat

Faseys la guerra,

Á quien fa temblar la tierra

Desde Poniente á Levante.

[Ilustración]

_IOHAN DE TAPIA,_

_Á la devisa del sennor Rey don Fernando._

Montanna de dyamantes,

Que por vos ser defendida,

Amadores,

Reys, principes, ynfantes,

Por tí perderán la vida

Con dolores.

Fiia de las ynvenciones

Secretas et peligrosas

Trabaiadas,

Tenías con tus pendones

Las provincias generosas

Soiusgadas.

Devisa que los metales

Pasa la tu fortalesa,

É grand valía,

Pocos te fueron leales

Mostrando la su vilesa

Et tiranía.

_Última._

¡Oh lealtade fallescida

Contra el monte generoso

Consagrado!

¡Oh patria desconoscida,

Do tienen al virtuoso

Por errado!

_CANCION DE IOHAN DE TAPIA._

Sanctus, Sanctus, Sanctus Deus,

Socorred que non padesca

Tanto..... non fenesca

Por amores, Deus meus.....

_CANCION DE IOHAN DE TAPIA._

Bien veo que fago mal,

Donsella, en vos amar,

Mas non puedo faser al

Sinon ver et desear.

Mis dias m’an devedado

Que non siga más amores,

Amor me tiene mandado

Que non sufra más dolores;

Viendo mi persona tal,

Non sé otro remediar,

Non podiendo faser al

Synon ver y desear.

_IOHAN DE TAPIA._

Fortuna sobre la tierra

Me ha girada la fas,

Mal me fallo con la guerra,

Mucho peor con la pas.

El evangelio de sant Iohan

Non lo entiendo en verdat,

El apocalipsi con afan,

Mucho más la Trinidat;

Pues que amor me destierra

Volviéndome la su fas,

Mal me fallo con la guerra,

Mucho peor con la pas.

_IOHAN DE TAPIA._

Layda por nombre garrida,

Dama de tanta beldat,

Habed de mí piedat,

Non fagays penar mi vida.

Vuestros oios tan loçanos,

Vuestro ayre de fermosa,

Vuestro lindor de graciosa

Me han traydo muchos dannos;

Por ser vos tan entendida,

Mirando vuestra honestad,

Layda, por vuestra beldad,

Non fagays penar mi vida.

_IOHAN DE TAPIA._

Mi alma encomiendo á Dios,

Mi cuerpo doy á la tierra,

El coraçon dexo á vos,

Dama que le faseys guerra.

Mis oios dexo á los vuestros

Porque los podays mirar,

Que por amores siniestros

Vos los fuistes á matar;

Pues la muerte daes á vos,

La vida se nos destierra,

Cantando de languxos

Faré fin sobre la tierra.

Por el mal que me fesistes

Diré con muy grand pesar,

Oh vos, omnes qui transistes

Por la via de bien amar,

Pues pensar debeis en Dios

Y non matar sobre la tierra,

Á quien non feçistes vos

Non le deys cuytas nin guerra.

_IOHAN DE TAPIA,_

_contra un su amigo ytaliano._

Mal haya quien su secreto

Dise á persona nascida

Para siempre ser subiecto,

Cativo toda su vida.

Yo erré en confesar

Lo que vos fuy á desir,

Fuystesme á difamar

É del todo á discobrir;

Todo hombre mire el efecto,

Su lengua tenga escondida,

Non descobra su secreto

Á persona desta vida.

Oir et ver et callar

Yo syempre lo loaré,

Hame pesado fablar,

Desto me arrepentiré;

Pues que yo non fuy discreto,

En patria desconoscida,

Non descubras tu secreto

Á persona desta vida.

_IOHAN DE TAPIA._

Muchas veses llamo á Dios,

É iamas non me socorre,

Yo habria fecho una torre

De mis lágrimas por vos.

De sospiros la muralla,

Los cantones et cimientos

De mis tristes pensamientos,

De mis lágrimas sin falla;

Et sinon aiudays á nos,

Donsella, pues Dios non acorre,

Yo acabaré la torre

De mis lágrimas por vos.

Las guardias serán mis cridos,

Fornida de mis dolores,

Las armas, tristes amores,

La su municion, gemidos;

La cruesa es contra nos,

Sennora, si Dios non acorre,

Yo acabaré la torre

De mis lágrimas por vos.

Los combates que me daes

Es ver vuestra fermosura

Con honestad y mesura,

Mirando vos me mataes;

Yo soy vencido de dos

De vos por el mal que corre,

Y de amor cuya es la torre

De mis lágrimas por vos.

Alcayde triste, cuytado,

Con la mi negra bandera,

Por vuestra crueldat fiera

Moriré de enamorado;

Cantando de languxos

Será mi fin sy no acorre

Dios et vos en esta torre

Con mis lágrimas por vos.

_UNA CANCION QUE FISO IOHAN DE TAPIA_

_á la Condesa de Buchanico._

Fermosa gentil deessa,

La meior de casa Ursina,

Por virtud de fama digna,

De Buchanico Condesa.

Bien mostrastes lealtad

Á la casa de Aragon,

Sufriendo toda passion

Con fe, amor y verdat;

Defendiendo vuestra empresa

Contra Francia et casa Ursina,

Porque soys de fama digna,

De Buchanico Condesa.

Segunda Pantasilea

En armas et por amores,

Vos soys flor de las flores,

Fermosura vos arrea;

¡Oh graciosa aragonesa!

Por virtud vuestra divina

Serés de fama muy digna,

De Buchanico Condesa.

En el templo de Diana

Celebrarán vuestra fiesta,

Donde será manifiesta

Á la poblacion humana;

Pues fesistes tal defesa

Por los planos et marina,

Sereys de fama muy digna,

De Buchanico Condesa.

Las gentes adorarán

Vuestras gestas y grand fecho,

Y las leyes por derecho

Syempre vos alegrarán;

Sereys con las de la mesa

Loada en lengua latina,

Porque soys de fama digna,

De Buchanico Condesa.

_GLOSA DE IOHAN DE TAPIA._

Io soy aquel che nascí

Mal fadado en tu poder,

Pues partiendo despendí

Vida, salud et plaser.

Pues non me puede valer

El tiempo que te serví,

Non quiero nuevas saber,

Nin las pregunten de mí.

_UN DESIR QUE FISO IOHAN DE TAPIA,_

_loando et nombrando todas las damas de Turpía._

Siendo enemiga la tierra,

Y la mar muy trabaiada,

Mi vida mucho penada

Con el mundo et con la guerra,

Aunque amor me destierra,

Muy mal contento en amar,

Quise las damas loar,

Perdiendo la mi desfierra.

La virtuosa Volcana

Con la bellíssima Bruna,

La torre con la fortuna,

La Coçentina galana,

La Facarla muy loçana

É la Liparota bella,

Con la Toralda donsella

La honesta cathalana.

Cathalina la muy graciosa,

Con la gentil cordouesa,

Con Ysabeta françesa

La Campavista es la rosa;

Ansiona la fermosa,

Primavera la entendida,

Que fase penar mi vida,

La Lançalota donosa.

Las romanas, las sentidas,

Thomachella, que paresce

Sennora que lo meresçe

Por sus virtudes complidas;

Las del anno muy garridas,

Sobradas de fermosura,

Con la gentil criatura

Polida entre las polidas.

Aulatas son las estrellas,

É la sava es la luna,

Antonela pata es una

Muy fermosa entre ellas;

El sol que alumbra las bellas

Es mi dama por amores,

É meior de las meiores

Á mi parescer donçellas.

Adoyna et Penantela

Son más claras quel luçero,

El alba pone primero

La Daflito por aquélla;

La desdennosa Pucebla,

La villana muy devota,

Con la moça de la Mota,

Ques más clara que un estrella.

La Castana et Veyntemilla

Bien muestran ser cortesanas,

Las de Losaco galanas

Son de toda aquesta villa;

Todobra pone mansilla

Á las del viso gracioso,

Es de rostro muy fermoso

La vesina de Conchilla.

La Barrieta es altera,

La Laca es muy amada

Bien meresce ser loada

Brentonisa en delantera;

La Dalexe faes que vera

De loor mucho complido,

Bien lo mostró en su marido

Con fatiga verdadera.

Buscose et Castellamar

Çiertamente bien son dignas

Loarse por las marinas,

Non se deben de callar

Otras que quiero loar,

Gloria con la Estavela,

Con la que texió la tela,

Non la queriendo acabar.

Lucrecia de turpiana,

Que es el Mayo con sus flores,

Blanquina meresce honores,

É reverencia la Fana;

Honor la çeciliana,

Dios de amores ni contresa,

La Corteslasco revesa

Con la flecha melitana.

Bianchafiori, Violante,

Sus músicas como Orfeo,

Y es de muy gentil arreo

Arigeta en su semblante;

Milla por el semeiante

De muy bellas faciones,

Roba muchos coraçones

Leoneta syn amante.

La de Ixar, duenna acabada,

La de los fijos galantes,

Sólo por tales ynfantes

Non debe ser olvidada;

Beata la muy deseada,

Margarella la garrida,

Calidonia la entendida,

La mi fija afortunada.

De Perna la ginovesa

Con los sus cabellos doro

Es el archa del thesoro

É de amores trae la enpresa;

Dios sabe quánto me pesa

Que sea mal maridada,

Su ventura fué menguada

É su suerte muy revesa.

_Fyn._

Las otras de la çibdat

Yo les demando perdon,

Porque yo no sé quién son,

Nin su nombre sé en verdat;

Á todas con honestad

Les sea recomendado,

Si bien non las he loado,

Damas todas perdonad.

_DIEGO DE LEON._

Los hombres de amor tocados

Nin sienten nin oyen nin veen,

Si saber ó seso proveen,

Muy pocos son excusados;

Los más sotiles probados

Aquí pierden su scientia,

En esta fuerte dolencia

Todos andan rebatados.

De aquí queda muy atada

Toda poderosa lengua,

Aquí es cierto que mengua

Toda sabiesa pensada;

La rason más esforçada,

Por mucho que se talae,

Esa que non cuyda, cae,

Esta regla es probada.

Amor quando hombre non cata

Allega más que paresce,

Si por muerte non fallesce,

Tal nudo non se desata;

Breve syn pensar rebata

Dos quereres en amar,

É la que él quiere allegar,

Tarde ó nunca desbarata.

¿Quál sancto canonisado

Fué tanto apercebido

Que non haya fallescido

Si de amor fué convidado?

Fuerte, ardido, bien armado

Que de amor tome combate,

En ante que non se cate

Se falla desbaratado.

Caballero virtuoso

Non lo vi ó fué muy tarde,

Que ante de amor, cobarde

Non sea et pauroso;

Venga el muy más famoso,

Faga quanto fer quisier,

Que despues á conosçer,

En amor es ventaioso.

_DIEGO DE LEON._

Como en son de iniuriada

Volvistes á mí los oios

Quando mi vida cuytada

Vos conte farto de enoios;

Á lo qual me respondistes

Ayrada con sentimiento,

Palabras por do quesistes

Que pierda mi entendimiento.

Como quier que do no hay yerro

La rason salva non quiere,

Yo quiero tomar un fierro

Ardiendo, si vos pluguiere;

É si vierdes que me quemo,

Mandatme quemar del todo,

Porque de culpa non temo

Fablo asy por este modo.

_IOHAN DE MENA._

Seguiendo el plasiente estilo

De la deessa Dyana,

Posada çerca de un filo

La hora merediana,

Vi lo que persona humana

Tengo que iamas non vió,

Nin Valerio, que escribió

La grand Hystoria romana.

Ya passaba el agradable

Mayo illustrando sus flores,

É venía el inflamable

Iunio con grandes calores;

Incesantes los discores

De melodiosas aves,

Oy sones muy suaves,

Tiples, contras et tenores.

Afligido con grand siesta,

Secutando los venados,

Entré por una floresta

De frescos et verdes prados;

Dos corseres arrendados

Çerca de una fluente estaban,

De los quales non distaban

Los paies muy arreados.

Vestian de asetunin

Cotas bastardas bien fechas,

Et de un fino clemesin

Raso, las mangas estrechas;

Las medias partes derechas

De vivos fuegos brosladas,

Et las siniestras sembradas

De goldres llenos de flechas.

Quise saber su viaie,

É con toda diligencia

Abrevié por el boscaie

El paso syn detenencia;

Con rhetórica eloquencia

Vinieron de continente

Á me saludar sabiamente,

Denotando su prudencia.

Díxeles, en respondiendo

Segund modo cortesano

Humillmente proponiendo:

El potente soberano,

Vos ynfluya en el mundano

Orbe de felicidat,

Premio, de rica bondat,

Ques galardon humano.

Pregunté syn dilacion:

Sennores, ¿dó es vuestra via?

Poniendo grand afection,

Pospuesta toda follía,

Dixeron syn villanía:

Á nos plase que sepades

Aquesto que preguntades

Usando de cortesía

Sabed que los triumphantes

En grado superiores,

Honorables dominantes,

Cupido, Vénus, sennores,

Los leales amadores

Deliberaron su pasaie

Por este espesso salvaie

Con todos sus servidores.

Non pude haber conclusion,

Aunque los vi ser plasientes,

De me tornar responsion

Con alegres continentes,

Por grand multitud de gentes

Que entraron por la montanna,

Y atan fermosa companna

Non vieron hombres vivientes.

Non crió naturalesa

Reyes nin emperadores

En la baxa redondesa,

Nin duennas dignas de honores,

Poetas nin sabidores

Que non vi ser aguardantes

Á estos dos illustrantes

Dios et Deessa de amores.

Allí vi al magno Pompeo,

Çipion el africano,

Nemitor, Nino et Perseo,

Páris, Hector el troyanno,

Aníbal, Çipion, Traiano,

Archíles, Crasso et Sanson,

É otros muchos que allí son

Con César Octaviano.

_Cabo._

Vi al sabio Salomon,

Oclídes, Séneca, Dante,

Aristótiles, Platon,

Virgilio, Horacio amante;

Vi al strologo Atalante,

Que los cielos sustentó,

Segund lo representó

Nasometo Forisante.

_DIEGO DE VALERA._

Non sé gracias nin loores,

Amor, que te dar pudiese,

Nin servicios que fisiese

Á tí, grand poder de amores,

Que fuessen merescedores

De quanto bien me fesiste

En me dar á quien me diste

Que amasse por amores.

Dísteme por tu noblesa

Tal sennora que serviese,

Porque mi coraçon fuese

Quito de toda tristesa;

Amor, pues tu grand proesa

Contra mí asy monstraste,

Para siempre me ganaste

Crea la tua realesa.

Sennor, sy á tí he fecho

En algund tiempo servicio,

Pues me das tal beneficio,

Téngome por satisfecho;

Et faré muy grand derecho,

Donde quiera que yo fuere,

De guardar mientra viviere

Tu servicio et mi provecho.

Ya de quanto rescebí

Conviene que algo diga,

Dísteme fermosa amiga,

Á quien amo más que á mí;

Como quier que non la vi,

Tanto sé de tu bondat,

Por la qual mi voluntad

Me plase desir aquí.

Amor, porque de tus dones

Me diste muy largamente,

Vengo aquí de presente

Á faserte relaciones;

Encima de conclusiones,

Disiendo con alegría

De aquesta sennora mia

Quáles son sus perfectiones.

_Última._

Cum devotas oraciones

Á Dios sirvo cada dia,

Non ha cuenta su valía

De sus nobles condiciones.

_FERNANDO DE LA TORRE._

En diversas opiniones

Veo el mundo contra tí,

Amor, segund entendí

En todas sus ententiones;

Que unos de benediciones

Te fasen solemnidat,

É otros de voluntad

Te dan muchas maldiciones.

Unos te llaman sennor

El meior que nunca vieron,

Otros disen et dixeron

De tí peor que traidor;

Et otros por synsabor

Te publican por medroso,

É otros por muy sabroso

Et fuerte peleador.

Unos te llaman leal

Más que fermoso castillo,

Otros disen que caudillo

Eres tú de todo mal;

Otros, que muy mal caudal

Eres de todas maldades,

Et otros que de bondades

Nunca vieron tu ygual.

Unos disen que agudo

Eres, et muy acucioso,

É otros que peresoso

Eres, et muy simple rudo;

Otros te llaman sesudo,

Piadoso et non poco,

Otros muy torpe et loco,

Muy sin piedat et crudo.

Pero en perfetta prosa,

Amor, quieres que te diga

Eres de bien enemiga

Et obra siempre dannosa;

É cosa muy peligrosa

Estos dichos de tí fallo,

Unos bien, otros contrallo,

Pues lo sé por texto et glosa.

El bien et mal infinito

Que de tí oyo notar,

Non te lo puedo contar

Por lengua nin por escripto;

Pues asy non te repito

Seyer tú malo nin bueno,

Yo, amor, non te condeno

Nin te asuelvo nin te quito.

Pero sey bien cierto desto,

Que sy merçed me fisieres,

Mientra viva et vivieres

Te seré con humil gesto

Servidor leal et presto,

Denunciando tus loores

Ante reys et sennores,

En secreto et manifiesto.

Por el contrario te digo

Si por té rescibo danno,

Que de aqueste mesmo panno

Habrás de vestir comigo;

Ca seré tu enemigo

Reprobando tus maldades,

Con muchas autoridades

Verás cómo te castigo.

_FERNANDO DE LA TORRE._

Sennora, mal cabo hayan

Los servicios que vos fise,

Los quales áun más decayan

Que non vuestra boca dise,

Si desque vos escogí

Sobre todas por sennora

Nunca mis ofertas di

Á ninguna fasta agora.

Sennora, mi grand deseo

Non se compla nin se acabe,

Si de quantas vi nin veo

Hay ninguna que se alabe,

Que ningund tiempo me viese

Trocado de como só,

Porque ella desir pudiese,

Deste soy amada yo.

Sennora, tan syn reposo

Viva yo por luengos dias

Como vive el envidioso

Que pena por muchas vias,

Si nunca por pensamiento

Nin por obra vos erré,

Pues ¿por qué tanto tormento

Al que non fiso por qué?

Aquesta vuestra sospecha

Non viene de buena parte,

Nin me days causa derecha

Que presuma ser syn arte;

Ántes me faseys pensar

Lo que non es por mi grado,

Que vos me quereys dexar,

Ó quiçá me habeys dexado.

Si vos querés que asy sea,

Fasedlo fermosamente,

Escusemos la pelea

Fasiendo buen continente;

Non querays que desatine

Con rabia de lo que sé,

Que por ende por do vine,

Por allí me tornaré.

_Fyn._

Sennora, yo me convine

Con dolor que de vos hé

Para que çedo yo fine

Del dolor que passaré.

_IOHAN DE TAPIA Á SU AMIGA._

Non es humana la lumbre

Que de vuestra fas procede,

Á toda beldad excede

Expresando certedumbre;

Fuente de moral costumbre,

Donsella purificada,

Do quiso faser morada

La discreta mansedumbre.

Vos soys la que yo elegí

Por soberana maestresa,

Más fermosa que deessa,

Sennora de quantas vi;

Vos soys la por quien perdí

Todo mi franco albedrío,

Donsella de honesto brío,

De cuyo amor me vencí.

É si cánticas de amores

Yo fago que algunos plegan,

Cierto por dicho se tengan

Que vuestros son los loores;

Donsella cuyos valores

Con pluma et mano recito,

En fablas et por escripto,

Sanad mis tristes dolores.

Nunca tal fué Virginea,

Nin la mujer de Sycheo,

Nin la fija de Pompeo,

Atalanta nin Altea;

Donsella, todo hombre crea

Que en ningund otro lugar

Nunca me verán amar

Maguer que mi muerte vea.

Ca non es tan poderoso

Vuestra non que me defienda

De seguir la tal contienda,

Pero que viva cuydoso;

Vuestro gesto desdennoso

Non fará nin yo lo creo

Donsella que mi deseo

Non vos recuente quexoso.

_Última._

Viso angélico donoso,

Donsella de tal aseo

Qual yo nunca vi nin veo,

Datme vida con reposo.

_JOHAN DE TAPIA._

Sennora, mi bien et amor,

Fermosa, muy excellente,

Qual yo creo ciertamente

Que vos sodes la meior;

Yo, vuestro humil servidor,

Vos iuro á Dios, sennora,

Que vos vi en fuerte hora

Para sofrir tal dolor.

Pues que Dios estableció

De vos en todo acabar,

Plégavos de non dubdar

En quien syempre vos servió;

É si algo revolvió,

Vuestro saber maldisiendo,

Sennora, segund entiendo,

La mi muerte cobdició.

Sennora, los maldisientes

Iamas nunca çessarán

Nin sus lenguas callarán

Si lo bien parades mientes,

Fasta que entre los creyentes

Siembren mal et omesillo,

Morriendo los callandillo

Su dulçor entre los dientes.

Mi lengua refrenaré,

Que non puedo más fablar,

Por quanto amé en lugar

Contra quien me callaré;

Mas, sennora, bien diré

Que mes fecha syn rason

É non sé quál entention

Es con lo que passaré.

Graciosa, por non tardar

Aquí quiero concluir,

Que todo mi comedir

Fué y es de vos loar;

É sy yo quiero alcançar,

Es por vos engrandesçer,

Sennora, por Dios creer

Me querades syn dubdar.

Perfetta, pido perdon

Si en algund tiempo erré,

Otrosy sy non podré

Çedo yr ver vuestra faction;

Ca fué vuestra opinion

Que viese vuestra figura,

Mas non plugo á mi ventura

De me dar tal galardon.

_Última._

Nunca habré consolacion

Synon con mucha amargura,

Fasta que torne folgura

É conorte á mi vision.

_VILLAPANDO._

Sepan todos mi tormento,

El qual siente con rason

Mi cuytado coraçon

Por el triste partimiento.

Sepan todos mi tormento,

Porque soy leal amante

De sennora bien bastante

De mucha beldat syn tiento,

Por la qual syn fallimiento,

Padesce tribulation

My cuytado coraçon

Por el triste partimiento.

Sepan todos mi tormento,

Pero non tomen mansilla

Nin tengan á maravilla

La cruel pena que siento;

Que de todo soy contento,

Si bien sufre grand passion

Mi cuytado coraçon

Por el triste partimiento.

Sepan todos mi tormento,

Mas por tanto non desmayo,

Que fortuna por ensayo

Lo causó con movimiento,

Pensando que repentimiento

Fisiera por ocasion

Mi cuytado coraçon

Por el triste partimiento.

_VILLAPANDO._

Nunca meiorar mi pena

Fasta aquí,

Es una sennal non buena

Para mí.

Dias há que siempre vivo

Por amor

En sus presiones cativo

Con dolor;

Mas en tan fuerte cadena

Non me vi,

Que es una sennal non buena

Para mí.

É agora continuando

De sofrir,

Vame ya desamparando

El vivir;

É pues muerte me condena

Para sy,

Es una sennal non buena

Para mí.

_MENDOÇA._

Vos, que sentides la via,

Alegres de bien amar,

Tan sola un hora al dia

Vos plega de contemplar

En la triste cancion mia:

Ya non so quien ser solia.

De las que han grand dolçura,

Galanes, non vos fiés,

Sabed quen grand amargura

Se toma segond verés;

Que yo esperar debia

De mi deseo alcançar,

Mas toda mi alegría

Se mes tornada en pesar,

En la triste cancion mia:

Ya non so quien ser solia.

Yo vos conseio apartar,

Mas dígovos que amés,

Mas conséiovos entrar

Adonde salir podrés,

Guardad vos de tal porfía,

La qual non podays dexar,

Que castigar se debria

Quien mientes quisier parar

En la triste cancion mia:

Ya non so quien ser solia.

_DIEGO DE LEON._

Cobdiciando ser amado,

Me so puesto por carrera,

Do por cierto me valiera

Más quedar que ser entrado.

De la qual, por mi peccado,

Si luégo non me saliera,

Ciertamente yo muriera

Como desaventurado;

É con todo m’an llagado

De ferida por manera

Que mi vida desespera

Con pesar afortunado.

El poder me fué privado

En lugar que resistiera,

Et que fablar yo quisiera,

Mas mi seso fué turbado;

Mas lo meior fuera estado

Para mí, sy lo fisiera,

Que este exemplo non siguiera,

Ca porfía mata venado.

_DIEGO DE LEON._

Todo pesar agora

Aviso que de mí parta,

Pues tan consolable carta

Rescebí de mi sennora.

Desque salí de la cuna

Todavía me ha llagado

Por amar mucho cuytado

Sin consolacion alguna;

D’oy más rason que fortuna

De sus bienes me reparta,

Pues tan consolable carta

Rescebí de mi sennora.

Mas tal plaser soberano

Fasta agora non sentí

Como quando yo ley,

Escripta fué de mi mano;

É con esto vivo ufano,

Visto que mi mal se aparta,

Pues tan consolable carta

Rescebí de mi sennora.

_DIEGO DE VALERA._

Sennores, mucho pesar

Me fuerça desir agora

La cruel de mi sennora

Qué vida me fas pasar.

Sabe Dios que mi deseo

Es servir su fermosura,

É su plaser, segund veo,

Es darme mucha tristura;

Claro vos puede monstrar,

Por la pena que en mí mora,

La cruel de mi sennora

Qué vida me fas pasar.

Yo pienso que ella se duele

De mí, que sufro tal danno,

Y ella muestra, como suele,

Que me tiene por extranno;

Por ende podeys pensar,

Pues que nunca se meiora,

La cruel de mi sennora

Qué vida me fas pasar.

Muchas veses yo le digo

Toda mi quexa llorando,

Ella ríese comigo,

Tómalo todo burlando;

¿Qué plaser puedo tomar

Viendo mucho en mal hora

La cruel de mi sennora

Qué vida me fas pasar?

_DIEGO DE VALERA._

Sennores, mucho pesar

Me pone tu sennoría,

Por syempre más que solia

Me verás á tu mandar.

Non siento pesar tan fuerte

Que mude mi voluntad,

Nin ménos tan buena suerte

Que faga contrariedat;

Desto vive syn cuydado,

Que si mill annos vivia,

Por syempre más que solia

Me verás á tu mandado.

_ALFONSO DE MONTANNOS._

Mi bien et toda mi vida,

Porque alegres seamos,

Ruega á Dios que nos veamos

Para la Pascua florida.

Una plasentera nueva

Nos vino de ayer acá,

Que de hoy más causa nos da

Que nuestro partir se mueva.

Aquesta rason me prueba

Que ambos á dos nos debamos

Consolar, pues que esperamos

Tan breve nuestra partida.

Si mis males te escrebia,

Por verdat á tí desir,

Tantos tengo de escrebir,

Que papel non bastaria;

Mas sy es ventura mia

De tan çedo vernos ambos,

La salud que deseamos

Non será tan bien venida.

En esta semana sancta

Muchas con grand devocion

Andan tristes con rason

De la passion que se canta;

Yo con alegría tanta,

Que siento porque nos vamos,

En estos dias que estamos

Toda tristor se me olvida.

_IOHAN DE ORTEGA._

Cobarde de coraçon,

Pues non fuyste tan osado

De fablar tu triste fado,

Amor fase grand rason

Que te dé tribulacion.

Non sopiste conoscer

Ventura nin buena suerte,

En querer penas de muerte

Rescebir más que plaser;

Sofrirás grave passion

Porque seas avisado,

Pues me non tienes pagado,

Amor fase grand rason

Que te dé tribulacion.

Cancionero de Lope de Stúñiga: Códice del siglo XV. · 第 6 / 13 段