Espiritualismo

I

Como um vento de morte e de ruina,

A Duvida soprou sobre o Universo.

Fez-se noite de subito, immerso

O mundo em densa e algida neblina.

Nem astro já reluz, nem ave trina,

Nem flor sorri no seu aereo berço.

Um veneno sutil, vago, disperso,

Empeçonhou a criação divina.

E, no meio da noite monstruosa,

Do silencio glacial, que paira e estende

O seu sudario, d'onde a morte pende,

Só uma flor humilde, mysteriosa,

Como um vago protesto da existencia,

Desabroxa no fundo da Consciencia.

Os sonetos completos de Anthero de Quental · 第 94 / 130 题