Kiu diras ke suomoj estas tre trankvilaj silentuloj? Jouko, vi
rajtas peti la honoran civitanecon de Malto. Mi kaj [Jorge]
Camacho, kompare kun vi, estas veraj nordanoj. Aliflanke, pli
bone ol mi aŭ [Jorge] vi elektas la temojn, pri kiuj vi
eksplodas. Temas pri principaj temoj.
Tio, kion Heroldo raportis, estos studata en lernejoj por
ĵurnalistoj kiel tipa ekzemplo de lerta misinformado.
Kompreneble ĉiu revuo rajtas elekti sian stilon.
Kiam temas pri la Strategia Forumo de la Esperanto-komunumo, kies
unua kunsido okazis en Montpeliero, mi povas nur diri ke en ĝi
estas loko por ĉiuj (mi substrekas: ĉiuj) organizaĵoj,
centroj, kooperativoj ktp. de esperantistoj.
Mi refaras ĉi tie publike la inviton, kiu estis farata al la
unuopaj organizaĵoj. Se KCE, LF-Koop, PEN-Klubo aŭ kiu ajn alia
organizaĵo volas aliĝi al tiu Forumo, la pordoj estas vaste
malfermitaj. La forumo celas kunligi ĉiujn erojn de la
esperantlingva komunumo, por ke ili amike kaj samnivele kunlaboru
unu kun la alia. Ne estas antaŭkondiĉoj aŭ subskribendaj
dokumentoj.
Pri la idearo de sendependa "kvazaŭ-ŝtato", mi ne havas ion por
aldoni al tio, kion Jouko diris.
Mi volas iom korekti tion, kion Jouko diris: "Kiam oni komencis
vidi tion [la gravecon de la komunumo] ankaŭ en UEA-rondoj
-- ne malplej pro la analizoj de Humphrey Tonkin". Nu,
kvankam Humphrey Tonkin havas multajn meritojn, mi volas diri ke
jam Hodler pensis ĉefe pri la komunumo, kiam li fondis UEA'n.
Krome, kiam venas riproĉoj al UEA, ofte tiuj riproĉoj estas de
la speco: "Vi nur okupiĝas pri administrado de la membroj kaj
servoj al ili. Vi dediĉas tro malmultan energion al disvastigado
de Esperanto".
"Kio min ofendas kvazaŭ persone, eĉ se ne estas persona afero,
estas la provo de la 'civito' uzurpi la koncepton 'Esperantujo'
(kvankam en la misformo 'Esperantio')." Kaj mi aldonas ke mi
persone estas multe pli ofendita, kiam oni klopodas trompi
simplajn esperantistojn. Mi konas amason da simplanimaj
esperantistoj, kiuj eble eĉ konfuzas SAT kaj UEA, sed kiuj
dediĉas al la afero de Esperanto sian tempon kaj monon, sen eĉ
la espero esti menciataj en la bulteno de la loka klubo. Kiam oni
klopodas trompi tiujn sindonemajn homojn per distordo de la
faktoj kaj per svingado de alte sonaj konceptoj, por celoj pri
kiuj mi ne volas paroli, mi iĝas pli kolera ol Jouko, ĉar tio
similas al ŝtelado de bombonoj ĉe infanoj. Ne tuŝu
esperantistojn. Se vi volas vi havas la tutan neesperantistan
mondon je dispono. Provu tie.