Kantas Gumlo
pri pra-erao.
Regis gigantoj
la rondon mondan.
Nokto timiga
kovris la teron.
Mankis luno.
Mankis steloj.
Flamis nordlumo
sur glaciejo.
Val' kaj kavo
en kasxo songxis.
Bone estis
sporte ludi,
montojn fendi,
fajron sxuti,
sxtormon veki
kaj maron kirli,
glacion sxovi
kun tondra bruo.
Bone ... bone
lukte gxoji,
harojn tiri
kaj dorsojn rompi,
kapojn skrapi,
korne piki,
krife sxiri,
orelojn tiri.
Bone ... bone
nur inerti.
En trankvilo
krurojn sxpari
kaj neniun
taskon tusxi.
Satsxtopita
dolcxe dormi.
Neniam zorgo
pro helaj vaporoj.
Neniam suno
al okulo.
Sen kreskajxoj
la vastaj valoj;
neniu fum'
el hejma ej'.
Tago dormis
mortodormon.
Prujne blankis
trolaj mondoj.
Land' en kvieto,
regno en pac'.
Tempo staris.
Cxio mutis.
Ve! Ve!
Pereas erao.
Ve! Ve!
Fi-epoko ...
Kreskis Alvo.
Venis azoj.
Sun' vekigxis;
tag' ekregis.
Sinkis nokto
nebuleja.
Venis al fino
gigant-erao.
Vintro cxesis;
printempo varmis.
Glaci' degelis.
Torentis akvoj.
Gxermoj kreskis;
plantoj kreskis;
arbar' densigxis
nebul-deklive.
Kreskis viroj
kaj virinoj.
Fajro fumis
sur fulga ejo.
Sxtalo plugis
duran grundon.
Sin vastigis
verdaj kampoj.
Sun' subiris,
Sun' levigxis;
tago estris
mondan rondon.
Temp' gxermigis
longajn pensojn,
fiksis celon,
planon, solvon.
Lukto! Lukto!
Anim'! Anim'!
Jen, junuloj,
instiga vorto!
Cxio anima
sercxas supren.
Cxio trola
sxirme sidu.
Jotuno glora
en mont' kasxigxis,
rampis angulen
malfiera,
En roka kavo
malbenis tagon;
de l' nokt' profitis
por friponajxo.
Vente pelis
primaveron.
Sendis negxdunojn
kaj maliculojn.
Kovris vilagxojn
sub gruz' kaj sablo.
Turnis sxtonojn;
sxveligis glacion.
Baris, haltigis
per mur' kaj mallumo.
Nebulon kaj nubon
al sun' li jxetis.
Eltiris radikojn.
Kirlis maron.
Vekis vintron,
fimbulvintron.
Sed sun' levigxis,
pelis nebulon,
rompis glacion.
Negx' degelis.
Herbo verda
kovris grundon.
Vivo ludis
laux tuta land'.
Rekreskis arboj
kun milda ombro.
Degeneris
parencaro.
Krevis sub suno.
Eksxtonigxis
pro di-martelo
kaj blanka kruco.
Unuopuloj
poste sidas
en roka ekzilo,
malbenas tagon.
Kelkaj cedeme
sangon fusxmiksis,
malhonoris
parencaron
per hontaj nuptoj
kun homaj idoj,
naskis kun elfoj.
Gnomo nun
la regnon estras.
Senkuragxa
la aro malkreskas,
kurbe sxteliras,
ecx humile.
Malmulto restas
el praa gento;
neniigxis
granit-gigantoj.
Auxdu, idoj,
vokon malaman!
Brava jotun'
helpon bezonas.
Cxu rilatigxi
kun favaj vermoj,
cxarlatanoj
el fusxaj ejoj,
magiistoj,
sorcxistinoj,
plej fiaj pleboj
en la mondo,
vagvostuloj
kun nigraj libroj,
troloj ne,
homoj ne.
Hu! Hu!
Ploro-tempoj!
Hu! Hu!
Cxagreno-tempoj!
Kaj el cxiuj
plej alte estras
la Nub-Mensulo
sulfurolanda,
lamul-diablo
kun huf' cxevala,
blagant' duone,
duone pastro;
lin kiel estron
ni devas lauxdi;
estras li
giganto-regnon.
Ekstaru cxiuj
kun juna sango,
ek, kuragxuloj,
por jotun-regno!
Neniu giganto
trankvile pigru
gxis el la alta
firmamento
la rugxan sunon
ni suben tiris,
kaj cxio silentos
en ragnarok'!
- - - - - - - - - -
- - - - - - - - - -
Flarigxas foje en sombra angul'
kun stranga gxem' kaj snufado;
etendas brakojn cxiu kriful';
kun krio, grunt' kaj siblado:
"Uhu! Odor' de kristana ul'!"
Krucigas sxi brakojn per tuja far',
Injeto; cxe brust' rigidigxas ...
Sxauxme krakas kvazaux el mar',
kaj sxi al tag' revekigxas.
-- Sola sxi nun en deklivo Skar'.