Dormas en vintro la tera sin'.
Juna betulo en prujna lin'
kvazaux argxente muldita,
staras kiel el stela glim'.
Dormas en vintra somno la ter'.
Lumas la lun' en cxiela sfer'.
Miloj da diamantoj
glimas sur brancxoj en frost-veter'.
Tuj ekbrilas radioj sen fin',
kiam la brancxoj movas sin.
Kvazaux vivas la bosko
sub gemoj sxutitaj super gxin.
Injo sen sens' kaj pens' dum star'
gapas al tiu argxenta klar';
subite sxi vidas inojn;
dance iras la hela ar'.
Hela aro en ronda ir'
pasxas silente en sxveba gir',
kvazaux songxe dancantaj
laux tintil' kaj argxenta lir'.
Kreis ilin aera pal';
el luna krep' estas rob' kaj sxal',
kudritaj per stela brilo,
kasxas mametojn karesa vual'.
Lauxdorse falas flagranta harar',
glima kvazaux argxenta ar'.
Super la palaj vangoj
en stela songxo okula par'.
Sunon ne spertis ilia vid';
dancas la juna aro sen rid';
rigide nur ili ridetas.
Dormas la trajtoj en sia frid'.
Injo staras kvazaux en tranc',
rigardas songxe al tiu danc'.
Kapklinas ili salute,
kaj dissolvigxas en bruma trans'.