weg te gaan, zoolang ze met Marietje in de keuken was, maar ze durfde
niets zeggen, ze was zich helaas bewust, dat ze wel aanleiding had
gegeven tot zulk een wantrouwen.
Moeder en Marietje verlieten dus de kamer en Wies begon wat met de
kleintjes te spelen, terwijl Henk een deuntje op de ruiten trommelde.
De kinderen wilden toen ook voor de ramen zitten en hielden zich
bezig met te kijken naar het spelen van een paar jongens op straat.
Henk kwam bij Wies zitten, om een gezellig praatje te houden en het
duurde niet lang, of ze hadden het zoo druk, dat ze niet heel veel
op de kinderen letten. Het was ook niet noodig, ze waren zoet bij
het raam aan het spelen.
Schaterend over een grap, die Henk vertelde, schrok Wies een beetje,
toen ze Jan's stemmetje naast zich hoorde roepen:
"Kersjes, mooie kersjes te koop!"
Ze keek naar het kind en haar schrik verminderde niet, toen ze het
ventje naast zich zag staan met Moeders sleutelmandje in de hand,
waarin de sleutels hadden plaats gemaakt voor een heel hoopje roode
balletjes.
"Wat heb je daar?" vroeg ze, hem het mandje afnemend.
"Kersjes."
Wies bekeek de vermeende kersjes en zag, dat het afgeknipte balletjes
van de gordijnfranje waren.
"Hoe kom je daaraan?" vroeg ze ontsteld.
"Geplukt van de boomen," en Jantje wees naar de overgordijnen,
waarvan het onderste gedeelte een totaal afgeknipte franje vertoonde.
Een oogenblik keken Henk en Wies elkaar aan en toen barstten beiden
in lachen uit.
Jantje en Stan schaterden mee.
Op dat oogenblik kwam Moeder binnen.
"Zoo'n pret, jongelui," zei ze opgewekt.
Toen zag ze het mandje met de roode balletjes in Wies' hand, hare
oogen dwaalden dadelijk naar de gordijnen en verschrikt vroeg ze:
"Wat is dat? Wat moet dat beteekenen?"
"Kersjes geplukt," verzekerde Jantje trotsch, die, nu Henk en Wies er
zoo om lachten, het gevoel van iets verbodens gedaan te hebben, geheel
was kwijt geraakt en zelfs dacht, iets aardigs uitgevoerd te hebben.
Maar Moeder scheen het niets aardig te vinden.
"Jou ondeugende jongen," zei ze, hem bij een armpje schuddend, "hoe
krijg je zoo iets in je hoofd. Mijn heele gordijnen heb je bedorven."
Jantje keek eensklaps heel schuldig, Wies deed haar best niet te
lachen, Henk hikte van ingehouden pret en Moeder... nu Moeders
lippen trilden verraderlijk en in hare oogen tintelde ook meer lach
dan boosheid.
Ze liep naar de gordijnen en zag, dat het kind de balletjes heel
netjes afgeknipt had, ze konden er wel weer aangenaaid worden.
"Dat is een goed werkje voor jou, Wies," zei ze, "dat moet je maar
eens dadelijk netjes gaan doen."
"Ik had nog naar Lottie willen gaan, daar heb ik den heelen dag nog
geen tijd voor gehad."
"Dat stel je dan maar uit tot morgen. Henk, Henk, dat ik jou ook al
zoo weinig kan toevertrouwen."
Henk schoot alweer in een lach.
"Vindt u het niet eenig verzonnen, Moes," zei hij, "nu eens
daargelaten, dat het vernielen is, is het toch allemachtig grappig
uitgedacht door zulke jonge hersens."
"Als die jonge hersens eens uitdachten, om jouw photographietoestel
te vernielen, bijvoorbeeld, denk ik, dat je niet zoo lachen zoudt,"
zei Moeder, hare sleutels bij elkaar zoekend en het schaartje,
dat ze altijd in haar mandje had en dat het werktuig der vernieling
geweest was.
Moeder verliet met de kleintjes de kamer en Wies begon het haar
opgedragen werkje.
Henk rekte zich eens uit.
"Daar kom jij weer goed af," beweerde zijn zusje, "jongens hebben
het veel beter in de wereld, dan meisjes."
"Loop rondom, jullie zijn zeker stumpers hé. Zeg, ik vind Janneman
toch een zotten kabouter, jij niet?"
"Dat wel, maar ik vind het vervelend, dat dit nu weer gebeurd is. Als
ik iets op me neem, schijnt het mis te moeten gaan."
"Ja, als de feeën je verlaten!"
"Toe, zanik niet."
Het kwam er niet heel vriendelijk uit, maar het was ook zoo'n slecht
begin geweest vandaag, ze had zich zoo vast voorgenomen, dat er niets
meer op haar aan te merken zou zijn en nu was er vandaag weer zooveel
vervelends gebeurd.
Enfin, morgen beter, wilde ze maar hopen.
VEERTIENDE HOOFDSTUK.
WORSTELEN EN OVERWINNEN.
Eenige weken waren voorbij gegaan en Wies was alweer aan het
schoolleven gewend.
De eerste dag was niet prettig voor haar geweest, ze had het als een
vernedering gevoeld, dat ze nu te zamen met al die nieuwe meisjes weer
van voren af aan moest beginnen. Misschien verbeeldde ze het zich,
maar ze had zoo'n gevoel, dat er onder waren, die haar nieuwsgierig
opnamen, haar, het meisje, dat niet mee kon, dat moest blijven zitten.
Het werk was haar in de eerste dagen erg gemakkelijk gevallen en dat
had ze wel prettig gevonden, maar toen het nieuwtje er af was, bemerkte
ze tot haar schrik, dat ze nog meer moeite had dan verleden jaar,
om er bij te blijven, omdat ze telkens dingen hoorde, die ze al wist.
Het was om wanhopend onder te worden, je zoudt zien, ze zou
niettegenstaande het gemakkelijke werk nog slechte cijfers krijgen,
omdat ze weer onattente fouten maakte en de lessen zoo onbelangrijk
vond, dat ze haar aandacht er niet bij bepalen kon.
En dan die brief van Vader, die haar zoo bitter had doen schreien.
Ze had hem zoo'n verdriet gedaan, hij schreef, dat hij er zoo vast
op vertrouwd had, in het verre land goede berichten van haar te
krijgen, dat hij zoo verlangd had naar goede tijding, zoo gehoopt,
dat de brieven van Moeder te zwartgallig zouden gebleken zijn. Maar
helaas, ze had hem bitter teleurgesteld. Een slecht rapport en daarbij
een schrijven van Moeder, dat alles haar eigen schuld was, dat ze
gemakkelijk mee had gekund, als ze maar niet altijd zoo onoplettend
geweest was en zich zoo weinig moeite gegeven had.
"Je hebt me bepaald verdriet gedaan, Wies," schreef Vader, "en de
eenige manier, waarop je het goed kunt maken, is er voor te zorgen,
dat ik spoedig van Moeder hoor, dat ze tevreden over je is en dan met
Kerstmis een prachtrapport. Zorg er voor, dat er geen enkel cijfer
onder de 8 is."
Och, die brief had haar zoo ongelukkig gemaakt.
En toen wist Vader nog niet eens, wat er door haar schuld bijna
gebeurd was met de kleine jongens, als hij dat hoorde, wat zou hij
dan wel van haar denken.
Niets dan achten dus, of negens, aan tienen dacht ze niet eens.
Het zou nooit gaan, ze vond immers het werk nog minder belangwekkend,
dan verleden jaar.
Het was heusch niet verstandig geweest, haar te laten zitten, ze zou
best de volgende klasse hebben kunnen volgen, vooral nu Grootvader
haar zoo heerlijk met de wiskunde geholpen had.
Dat zei ze ook ronduit tegen de directrice, toen deze haar eens bij
zich had laten ontbieden, omdat er alweer klachten over haar niet
opletten waren ingekomen.
Deze keek haar ernstig aan en zweeg.
Blijkbaar dacht ze over iets na.
Toen nam ze het groote boek uit haar kast, waarin al de rapporten
waren opgeteekend en keek de laatste lijsten van Wies na.
Ze riep haar bij zich en met haar vingers de lage cijfers aanwijzend,
die deze rapporten steeds voor vlijt aanteekenden, zei ze:
"Daar zit de knoop. Ik geloof ook, dat je best had mee gekund, maar
je hebt niet gewild."
Wies schokte op.
"Ik niet gewild? Hoe kunt u nu zoo iets zeggen, wie blijft nu graag
zitten."
De directrice glimlachte.
"Je begrijpt me best, kind. En Louise, hoe moet dat gaan, als je
nu weer lage cijfers voor vlijt krijgt? Dat je je niet schaamt,
dat begrijp ik me niet."
Wies had moeite zich goed te houden. Ze hield veel van de juffrouw
en ze zou haar graag hebben toevertrouwd, dat ze zich zoo vast had
voorgenomen haar uiterste best te doen, maar dat ze niet kon nalaten
aan wat anders te denken, nu het werk zoo hetzelfde was, als verleden
jaar. Als ze haar maar voorwaardelijk hadden laten overgaan, dan
zou ze een prikkel gehad hebben om te werken. Het hoogste, wat ze
nu bereiken kon, was een goed rapport en dat zou nog als iets heel
gewoons beschouwd worden, het sprak immers vanzelf, dat een meisje,
dat voor het tweede jaar in dezelfde klasse zat, geen slechte cijfers
meer kreeg.
Neen, zij zou iets willen doen, waardoor ze goedmaakte, waardoor ze
Vader en Moeder een groote vreugde bereidde, waardoor ze zichzelf
ophief. Gewone dingen interesseerden haar nu eenmaal niet genoeg,
ze moest voor iets bijzonders hebben kunnen werken, dan zou het haar
wel gelukt zijn.
"Waarom heeft u me niet voorwaardelijk laten overgaan?" vroeg ze,
nauw verstaanbaar, ze vond zichzelve erg brutaal, dat zoo maar tegen
de directrice te durven zeggen.
"Omdat je cijfers daarvoor te laag waren," was het kalme antwoord.
Ze scheen haar dus niet brutaal te vinden en wat moediger ging
Wies voort:
"Als ik goed had kunnen maken, wat ik het vorige jaar verknoeid had,
geloof ik, dat me dat wel gelukt zou zijn. Ik heb zoo vreeselijk een
sterken prikkel noodig," voegde ze er bij en ineens had ze moeite
niet te lachen, want ze dacht aan haar wensch, een ring te bezitten,
die bij elke afdwaling van gedachte haar een prik gaf.
De directrice scheen alweer in gedachten verdiept.
Wies stond, verlegen door de stilte, die op hare woorden gevolgd was,
naar den grond te staren, ze wou, dat de juffrouw maar iets zei,
dat zwijgen was zoo benauwend.
"Dus een sterken prikkel heb je noodig, als je dien hadt, denk je
jezelve te kunnen overwinnen."
"Ja juffrouw, dat geloof ik wel."
"Is het geen prikkel genoeg, dat je je ouders plezier zoudt doen,
met goed te werken?"
Wies kleurde.
"Ik zou juist Vader zoo heel graag een bizonder pleizier doen. Ik
wilde zoo graag toonen, dat ik niet zoo'n sukkel ben, als ze denken,
dat, al houd ik vreeselijk veel van mooie dingen, van sprookjes en
zoo, ik toch ook wel flink kan zijn. Ik zou zoo dolgraag toonen,
dat ik tot iets bizonders in staat ben."
"En ben je dat dan?"
Weer bloosde Wies.
"Ik geloof het wel. Als ik gelegenheid had, om in te halen en niet
dat gevoel, dat ik er nu toch allicht kom, al span ik me niet in,
dan zou ik vechten, tot ik was, waar ik wezen wilde."
"Dat klinkt alles heel mooi, maar zooals je nu eenmaal aangelegd
bent en verder geworden, door je weinig verzet tegen je fouten, zou
je al heel dapper moeten wezen, wilde je je doel bereiken. Als ik je
bijvoorbeeld eens voorstelde, deze drie maanden flink extra te werken
en je dan gelegenheid gaf, voor de Kerstvacantie een examentje af te
leggen, om te zien, of je na Nieuwjaar in de volgende klasse zoudt
kunnen komen, denk je, dat die prikkel dan sterk genoeg zou zijn?"
Wies wist niet, of ze goed hoorde.
Ze werd donkerrood en stotterde:
"Zou dat kunnen?"
De directrice glimlachte even om haar ontroering.
"Wat zal ik je zeggen. Zoo iets is nog nooit voorgekomen en ik ben
ook niet van plan, daarvan een gewoonte te maken. Maar je schijnt zoo
ernstig overtuigd te wezen, dat de uitslag goed zal zijn, dat ik lust
heb, het eens te probeeren en je een kans te geven."
Het liefst was Wies haar om den hals gevlogen, maar het respect hield
haar tegen. De blik echter, waarmee ze de directrice aankeek, drukte
zooveel dankbaarheid uit, dat deze er volkomen tevreden mee was.
"Goed, we zullen eens zien, waartoe je in staat bent. Als je na
Nieuwjaar met volle zeilen kunt binnen varen in de derde klasse,
dan is dat werkelijk iets bijzonders," voegde ze er glimlachend bij.
Wies lachte ook, een zenuwachtig lachje, ze wist zelf niet, waaraan
ze op dit oogenblik meer behoefte had, aan lachen of aan huilen.
De directrice keek nu weer ernstig.
"Je zult heel hard moeten werken, mijn kind, vergeet dat niet. In de
eerste plaats zal je er voor moeten zorgen, dat er aan je werk in
de klasse niets mankeert, dat je je lessen uitstekend kent en geen
onoplettende fouten maakt. Dat zal je niet zoo heel veel moeite kosten,
want je kent alles al half, niet waar, maar dan moet je bijwerken voor
de derde klasse en dat zal spannen. Je zult heelemaal geen tijd hebben
voor je liefhebberijen, weet dat wel. Ik zal je natuurlijk helpen,
je kunt iederen middag om vier uur bij me komen, dan bespreken we
alles samen en ga ik na, wat je uitvoert. Het is een proef, Louise,
of ze slagen zal, hangt van jou af. Als je er niet komt, zal ik denken,
dat je je krachten overschat hebt en zijn we nog even ver."
Wies wist van dankbaarheid niet, wat te antwoorden.
Ze stond daar maar met schitterende oogen en een trek om haar mond,
dien de directrice nog nooit op haar gezicht gezien had.
"Ga nu maar, kind," zei ze, "en kom dan na vieren bij me, dan zal ik
je werk opgeven."
Wies aarzelde nog.
"Wat is er? Wilde je nog iets weten?"
Nog even een aarzeling, toen kwam er wat verlegen:
"Kunnen we het niet geheimhouden?"
"Geheimhouden, voor wie?"
"Voor iedereen, voor Moeder bijvoorbeeld. Ik zou er zoo graag een
verrassing van willen maken."
"Dat zal toch niet gaan. Je moeder zal willen weten, waarom je
voortaan pas om vijf uur thuiskomt en je zult werkelijk zoo hard
moeten werken, dat het haar op zal vallen. Je vrije middagen zal je
grootendeels moeten opofferen en een gedeelte van je Zondagen ook,
want 's avonds mag je niet te laat naar bed. Ik moet zorgen, dat je
niet door al te grooten ijver ziek wordt," voegde ze er lachend bij.
Wies lachte ook.
Zij door al te grooten ijver ziek worden, de wonderen zouden dan de
wereld niet uit zijn.
Maar werken zou ze, werken....
"Dan moet Moeder het maar weten," stemde ze toe, "als ze het dan maar
niet aan Vader schrijft, ik zou hem zoo dolgraag willen verrassen."
"Dat zou ook heerlijk voor je zijn. Weet je wat, vraag aan je moeder,
of ze vanmiddag tusschen twee en drie even bij me wil komen, dan
bespreek ik de zaak zelf eens met haar."
Wat had Wies een moeite, om haar opgewondenheid te bedwingen, toen ze
dien morgen thuiskwam. Wat had ze een pret in het bedenkelijke gezicht
van Moeder, toen ze haar de boodschap van de directrice overbracht.
"Heb je weer wat uitgevoerd?" vroeg ze streng.
Wies had moeite haar lach in te houden.
"Niet dat ik weet, Moeder."
"Waarom moet de juffrouw me dan spreken?"
"Dat weet ik niet."
Dat leugentje ging haar niet erg gemakkelijk af en haar moeder bereidde
zich voor, weer heel wat over haar dochter te moeten hooren.
"Als er ernstige klachten zijn," dacht ze, "dan zal ik dezen keer eens
zonder genade zijn. Minstens een maand huisarrest op de vrije dagen,
zoo kan het niet langer."
Toen ze dien middag bij de directrice kwam, was ze niet weinig
verbaasd, dat er geen bepaalde klachten waren, alleen een voorstel,
om den toestand te verbeteren.
Ze was er minder mee ingenomen, dan de directrice gedacht
had, als Louise zorgde, dit jaar over te gaan, was dat al, wat
ze verlangde. Toen legde de directrice haar uit, dat het doel niet
zoozeer was, om Louise vooruit te duwen, zij ook vond zoo'n jaar zitten
blijven niet zoo'n groot bezwaar, maar meer om haar een prikkel te
geven, waardoor ze er toe komen zou, haar indolentie en neiging tot
afdwalen te overwinnen, meer om haar karakter te verbeteren, dan om
haar met alle geweld te laten overgaan.
"Dat vooruitzicht is het middel, niet het eigenlijke doel van de zaak,"
legde ze uit.
Nu, dan wilde mevrouw Schotter er zich niet tegen verzetten, maar
zij geloofde nog zoo maar niet, dat het gaan zou.
"We kunnen het probeeren."
"Weet u, wat er gebeuren zal? In de eerste dagen werkt Louise zich
half dood, overdreven als ze in alles is, overspant zich, wordt ziek
en later gaat alles weer zijn oude gangetje."
"Dat moeten we juist voorkomen, Mevrouw en daarvoor heb ik uw
hulp noodig. Louise mag maar een bepaalden tijd aan haar extra werk
besteden. Kan ze in dien tijd niet klaar komen, doordat ze afdwaalt of
niet oplet, dan moet ze dat zelf weten. Ik zal u een lijstje geven van
de uren, die ze werken moet, dan is het aan u, om er op te letten, dat
die tijd niet overschreden wordt, maar ook niet verminderd door andere
plichtjes of pretjes. Zoodoende hoop ik juist, dat ze leeren zal,
haar aandacht te concentreeren, ze weet, ieder oogenblik, dat verloren
gaat, brengt schade aan het bereiken van haar doel. Begrijpt u me?"
Mevrouw Schotter knikte toestemmend.
"Ja zeker, ik begrijp u."
Toen, alsof het haar plotseling te binnen schoot, dat ze wel
dankbaarder mocht zijn voor de belangstelling in haar kind:
"Het is zeer vriendelijk van u, zich al die moeite voor Louise te
willen geven, mijn man zal u ook zeer dankbaar zijn."
"O ja, dat is waar ook. Ik heb Louise beloofd u te vragen, alles
een verrassing voor haar vader te laten zijn. Bij niet slagen is het
dan voor hem ook geen teleurstelling. U moet niet denken, dat ik zoo
zeker ben, van het gelukken van ons plannetje, als Louise in staat
is haar doel te bereiken, zal ik heusch respect voor haar krijgen,
want het zal een zware dobber voor haar zijn."
"Ik maak me er niet veel illusie van," en na de directrice nogmaals
bedankt te hebben voor haar welwillendheid, verliet mevrouw Schotter
de school.
Nu brak er een moeielijke tijd voor onze Wies aan.
Dezen keer had ze besloten te overwinnen, het kostte, wat het wilde.
Maar gemakkelijk ging dat niet.
Wel had ze nu haar ring, die haar telkens hevig prikte, de gedachte
aan het doel, dat ze bereiken wilde, het gevoel, dat ze geen oogenblik
mocht laten verloren gaan. Maar vooral in het begin was het letterlijk
worstelen om haar aandacht bij haar werk te bepalen. Het lukte lang
niet altijd, het gebeurde, dat ze bij de directrice kwam, beschaamd en
verlegen, omdat ze zich bewust was, de lessen niet te kennen, of haar
werk haastig afgeroffeld te hebben, door gebrek aan tijd. Moeder
was op dat punt gewoon verschrikkelijk. Geen minuut mocht ze over
den bepaalden tijd aan haar extrawerk besteden, af of niet, ze moest
er op een zeker uur mee uitscheiden. Toen ze zich hierover eens bij
de directrice beklaagde, zei deze, dat ze het uitstekend vond, dat
ze blij was, dat haar moeder zich zoo flink hield. In het algemeen
zei de juffrouw weinig, als ze minder goed voor den dag kwam, ze keek
haar alleen maar lang en ernstig aan en Wies vond dat allernaarst. Ze
had veel liever een flink standje gehad, ze had nu zoo het gevoel,
dat de zaak aan haarzelve werd overgelaten, ze kon werken, of ze kon
het laten, ze zou de gevolgen er van ondervinden.
Het was een prachtige middag in October, toen Wies met een niet te
onderdrukken zucht haar boek opnam, om een Duitsche taalles te leeren.
Ze was dolgraag met Lottie gaan wandelen, maar ze had precies een
uur vrij gehad, om eens in de lucht te komen en Lottie had toen juist
pianoles, zoodat ze maar een beetje op haar eentje was gaan dwalen. Als
je in een uur uit en thuis moet zijn, kun je niet ver gaan en Wies had
heel veel lust gehad, er nog een uurtje aan vast te knoopen. Het was
me iets, om je op zoo'n middag te moeten bezighouden met die saaie,
drooge Duitsche grammatica, terwijl de zon je naar buiten lokte,
en het in het bosch nog zoo prachtig was.
Ze was zich evenwel bewust, dat iedere minuut, die ze over haar tijd
thuiskwam, verloren was voor haar werk, want als de toegestane tijd
om was, kwam Moeder en nam haar boek weg.
Ze werd wel vreeselijk streng behandeld tegenwoordig, ze pruttelde
er wel eens tegen, maar in het diepst van haar hart voelde ze, dat
het goed voor haar was, als ze zich niet bewust was geweest, dat ze
geen minuut toegift zou krijgen en niet bang, morgen weer met den
mond vol tanden voor de directrice te moeten staan, dan was ze niet
naar huis teruggekeerd, maar had zeker den heelen middag rondgedwaald
en niets uitgevoerd.
Ze boog dus het hoofd over haar boek en trachtte in zich op te nemen,
wat daar stond.
Waar moest ze haar arme hersens nu weer mee volstoppen?
Datief en Accusatief.
O ja, die vreeselijke regeering van de voorzetsels.
Vooruit maar.
Met de vingers in hare ooren, om toch vooral niet door eenig geluid
van buiten afgeleid te worden en hare oogen strak op de bladzijde
voor haar gericht, begon ze:
"An, auf, hinter, neben, in, über, unter, vor und zwischen."
Dat waren die lamme dingen, die twee naamvallen regeerden.
Ze zou ze maar eerst van buiten leeren en dan eens zien, wat het
verschil in het gebruik was.
En ze begon weer: "An, auf..."
Even kijken.
"An, auf, hinter, neben, zwischen."
Neen, dat was niet goed, dat sissende ding kwam achteraan.
Wat hadden die Duitschers toch een rare klanken, je moest je heele
mond er naar vertrekken, zwischen, je hadt altijd neiging: zwizen te
zeggen. Anders wel leuke menschen, dat Duitsche meisje laatst....
Och, daar dwaalde ze weer af, oppassen was de boodschap en met nieuwen
moed begon ze:
"An, auf, hinter, neben, in," en zoo verder, totdat ze wel dacht,
dat ze er achter was.
Ziezoo, ze kon ze opdreunen, nu de regels.
Ze worstelde dapper door de moeielijke taalregels heen, ze begreep
ze niet best, of liever ze was zich bewust, dat ze met de toepassing
er van niet goed raad zou weten. En dat was juist zoo vervelend, ze
mocht de voorbeelden uit het boek niet nemen, ze moest andere geven,
hè, wat maakten ze het haar toch moeielijk.
Eerst toch eens de voorbeelden, die hier gegeven waren, overlezen.
Gudrun stand im Schnee am Meere.
Gudrun, wie was dat ook al weer, ze hadden haar in een van de
vertaallesjes gehad, maar ze herinnerde zich niet precies meer,
wie het eigenlijk was. Even kijken.
Ze vond het lesje en begon aandachtig te lezen, maar nog voor het
uit was, schrok ze op en sloeg haastig het verleidelijke boek dicht.
Stel je voor, daar ging ze zitten lezen en ze moest een taalles leren,
de tijd ging voorbij, die vreeselijke tijd stond geen minuut stil,
ze moest haar aandacht bij haar les bepalen, ze moest, ze moest.
Zenuwachtig stond ze op, nam haar boek in de hand en begon met
onrustige schreden de kamer op en neer te loopen, steeds haar les
hardop overlezend in de hoop er zoo beter bij te kunnen blijven. Als ze
bleef zitten, kreeg ze zoo'n slaap, 's avonds vooral kon ze soms niet
wakker blijven en betrapte ze zich meer dan eens, dat ze heerlijk
wegdommelde. Ze was dan woedend op zichzelve, beet zich wel eens
krachtig in haar vinger, uit louter behoefte om iets te doen, dat haar
helpen zou, wakker te blijven. Ze werd een enkelen keer zoo driftig,
over wat ze haar machteloosheid noemde, dat ze hare boeken door de
kamer gooide en met het hoofd op de tafel even uit moest huilen,
voor ze weer beginnen kon.
Het was echt vechten, wat ze deed, maar ze voelde, dat de weinige
weken, na het bewuste gesprek met de directrice verloopen, haar al
wat vooruit geholpen hadden en dat gaf haar moed.
Slagen zou ze. Er hing te veel van af.
Als ze niet slaagde, zou ze nooit meer het gevoel kunnen kwijtraken
van haar onbeduidendheid, er zou goedig geglimlacht worden om haar
vergeefsche pogingen, Moeder zou zeggen, dat ze niet anders verwacht
had en de directrice? O, die zou zeggen, dat ze den moed niet moest
opgeven, dat ze maar door moest gaan met haar best te doen, maar
dat zou ze niet kunnen, dat wist ze zeker. Nu deed ze werkelijk haar
uiterste best, ze voelde, dat ze zich krachtig inspande om haar doel
te bereiken, mocht haar dat mislukken, dan....
Ja, wat dan?
Nog vóór haar moeder dien middag bij haar kwam, om te zeggen, dat de
tijd om was, kende Wies haar les. Hare wangen gloeiden, hare oogen
brandden van de inspanning, die het haar gekost had, niet meer af te
dwalen, maar ze had haar taalles nu onder de knie, ze voelde, dat ze
die voorzetsels de baas was en opgewonden van blijdschap, dat ze gekund
had, wat ze wilde, ging ze met Moeder mee om piano te gaan studeeren.
"Rust eerst een kwartiertje," zei haar moeder, haar aanziende,
"je ziet er moe uit."
"Och neen, Moes, dat hoeft niet, laat me maar dadelijk beginnen."
"Dan ben ik er eerder af," voegde ze er in gedachte bij.
Het studeeren ging niet schitterend, ze moest er nu telkens aan denken,
dat ze die nare Duitsche les zoo prachtig kende.
Nu nog langer zich zelve de baas te blijven, dat zou te veel gevergd
zijn van ons Wiesje.
VIJFTIENDE HOOFDSTUK.
DRAMA MET APOTHÉOSE.
Op een Zondagmorgen in November werd Wies gewekt door een ratelend en
kletterend geluid, dat ze zich in het eerste oogenblik van ontwaken
niet thuis kon brengen.
Ze richtte zich verschrikt in bed op en riep onwillekeurig: "ja,
ik ben al wakker."
Maar het leven hield niet op en toen ze met slaperige oogen rondkeek in
het flauw verlichte kamertje, drong het tot haar bewustzijn door, dat
het geweld, waardoor ze gewekt was, veroorzaakt werd door het kletteren
van groote hagelsteenen tegen de ruiten van haar venster en op het dak.
Ze liet zich weer neervallen en trok huiverig de dekens wat hooger op.
Brr, wat een noodweer, nu ze met bewustzijn luisterde, hoorde ze ook,
hoe de wind gierde.
Ze moest eensklaps denken aan dien nacht, gevolgd op Vaders vertrek
en aan den angst, dien ze toen gehad had, dat het schip in gevaar
zou zijn en haar vader zou kunnen verongelukken.