Kiam Georg Silber, unu matenon, vekiĝis el stompa
sonĝo, li retrovis sin en sia lito transformiĝinta en nenian
monstran insekton. Turninte sin delikate sur la tuko-kovrita
matraco li rigardis plian fojon la stakojn da folioj el satena
papero kun la karakteriza kooperativ-surpreso kovritaj per
rondformaj literetoj el flua verda inko, kaj li komprenis ankaŭ,
ke ĉio kio skribiĝis sur ili estas neripetinda de ĉiam kaj por
ĉiam, ĉar ne havas duan ŝancon sur la tero la verkistoj
kondamnitaj je centjaroj da stulteco.