Dum La Majstro apertis sian plej grandan valizon kaj remburis
ĝin zorge kaj skrupule per kompletoj da vestoj ege glate
gladitaj kaj tiom ame amelitaj, la ruĝokula Emèric faligis en
la poŝojn de sia griza redingoto kompleton da objektoj kaj aĵoj
plej strangaj, sen ajnaj utilo, kohero aŭ interrilato: putine
ruĝan lipŝminkilon, ŝafidan astragalon, knabinan fibolon,
plastan komputilan diskon, finnan alumet-skatolon sen alumetoj
kaj plu simile. Farante etan paŭzon en sia intelekta laboro La
Majstro ekparolis:
— Mi neniel povas kompreni la kaŭzon de la motivo de lia
amaŭroza abomeno kontraŭ mi, mia baladinda edzino, mia revuo _Literatura
Verniso_, la Kooperativo mem kaj eĉ kontraŭ la literatora
rondo _La Plotono_!
— Vi kulpas nur tion, ke Vi estas pli bona poeto ol Kamaĉo.
Jen la kerna kialo de la tono de liaj recenzoj. Kvankam tute
malkompetenta poeto laŭ mi, li ne povas toleri, ke ekzistas
aliaj.
— Kial vi interdiris, mentora Emèric, la banalan duvorton _laŭ
mi_?
— Nur tial, ke kelkaj iberaj verkistoj ŝatas liajn pokajn
poemojn. Neves eĉ komparis iun el ili kun _La infana raso_,
certe tre troigante.
— Dirlididi! Ĉu tiun kvantan magrecon tamen kompensas elstara
kvalito literatura? Bedaŭrinde ne. Tiu Kamaĉo ja kapablas
iafoje verki poemeton samkompetente kiel multaj aliuloj en
Esperantujo, sed tio ne sufiĉas por krei erojn vere memorindajn,
kiuj povos postvivi en bonaj antologioj ĝis, ni diru, la jaro
2093.
— Hm... Eble oni plendos, ke Vi juĝas tro severe. Ne forgesu
liajn diversajn sukcesojn en literaturaj konkursoj.
— Tia procedo aldonas nenion al la verko. Ne malofte la
versaĵoj tiel kronitaj havas nenian valoron, ĉar neesprimita
konkursa kriterio ĝenerale estas, ke ili prefere estu pli-malpli
konvenciaj. Do mi devas malgraŭe konstati, ke tiu Kamaĉo ne
atingis fariĝi grava poeto. Ĉar en la poezio memorindeco estas
la ĉefa, eble la sola, kvalito kiu garantias pluekziston.
— Prave. Neĝo kaŝas nur ĝis printempo. Viaj vortoj
memorigas min pri diro de Henriette Beaupaul (aŭ ĉu estis Via
kara Martinelli?), pri la nekontesteble klara fakto, ke ne ĉiuj
Florudaj Majstroj egalvaloras, kio certe aplikeblas ankaŭ al la
kamaĉa problemo. Tamen permesu, ke mi por momento ludu la rolon
de diablo-advokato: kaj se troviĝus inter liaj versaĵoj io
memorinda?
— Sendube, impertinenta Emèric, okazus tiel pro simpla
statistika neceso. Sinjoro kiu elplumigas centon aŭ milon da, se
tiel nomi ilin, poemoj, certe produktos ion almenaŭ bonetan, sed
demonstreble pro simpla hazardo kaj absolute ne pro propra
merito.
Fermante la valizon La Majstro ekaŭdis admonon de la griza
serpento:
— Ni devas jam ekiri al Hispanujo.
Sentante sian voĉon de pasintjarcenta aŭtomato iom senmiela
kaj malpropra, La Majstro proverbis:
— El Hispanio, nek vento afabla nek nupto agrabla.
Emèric ridete respondis per voĉo duoble diabla:
— Ne mateno, bone tamen! Abrakadabra!