Mi venos al la Centra Stacio de Via urbo hodiaŭ en la
posttagmezo je la 15a horo kaj 33 minutoj per rekta ekspresa
vagonaro el Vieno.
Eĉ bagatelo povas servi al celo, kaj eĉ vulpo plej
ruza en kaptilon falas.
Nur tiom por la nuna momento. Kun koraj bondeziroj kaj salutoj, Via
Prof. Emèric Ország
Asista Direktoro de PEN-Klubo
Pf. 457, H-2315 Budapest
Dum duona minuto li gape silabumis la lastajn tri liniojn de
la ricevita fakso. Li deziris konsulti sian ĉio-solvan edzinon,
sed bedaŭrinde ŝi gvidis ĝuste samsemajne staĝon pri
merkatologia tipo- aŭ topo-grafio ie en Centra Eŭropo. La
paŭtemaj okuloj de Georg Silber serĉis kukolhorloĝon sur unu
el la flave-brunetaj muroj de la dormoĉambro. Ĝi montris la
duan kaj duonon.
Kun vestoj amele gladitaj li ekiris por renkonti la
vizitonton. Li ne multe ŝatis svisajn stacidomojn, ĉar tie
neniu lin konas. Verdire li ŝatis nul stacidomon en la tuta
mondo pro la sama kaŭzo.
Malbele obtuza voĉo de konjekteble turpa virino anoncis
germane, france kaj itale la ekspreson el Vieno ĉe la kajon
numero tri, kie Georg Silber sidis en senmova atendo de pli ol
dek minutoj. La trajno bremsis la rapidan iron kaj poiome haltis.
Ies mano apertis pordeton inter du vojaĝ-invite luksaj vagonoj
unuaklasaj. El la nun ripoza vagonaro ne pli ol unu homo komencis
sian descendon sur la pavimon de la stacio.
En nigra mantelo kun marblua subŝtofo, posttagmeze je l'
kvara tago de la printempa monato florealo...