Kiam Georg Silber, unu matenon, vekiĝis el ŝtorma sonĝo, li trovis
sin en sia lito transformiĝinta en nenian monstran insekton. Liaj
pensoj restis ankoraŭ nebule konfuzaj, kiam tra la plene aperta
fenestro ekflirtis en la ĉambron la printempa-matenaj triloj de
svise pepaj birdetoj.
Turninte sin delikate sur la tuko-kovrita matraco li rimarkis,
ke la ruĝa lumeto de la faksilo blinkas. Kun trankvilaj movoj li
metis la piedojn en karese lozajn pantoflojn el blua ŝamo,
alprenis staran pozicion kaj direktis sin al la signalanta
aparato. Li komencis legi duonlaŭte: