Die rotse was eers Boesmans van die ou geslag. Hulle was baie;
en misskiet?--soiets het hul glad nie geken nie. Hulle het altyd om
hierdie rede baie kos gekry, sodat hul spekvet geword het. Daarom kon
hul later nie meer agter wild hardloop nie. Die enigste plan vir hulle
was toe om onderkant of dwars teen die wind die wild te gaan voorlê.
Eendag met jag sien hul baie springbokke in 'n smal laagte
aankom. Hulle gaan posiesie neem alkante in die randjies. Die wind waai
toe koud, en hulle oë begin van die koue te traan; ook het daar sand
en klippies in hulle oë gewaai. Toe begin hul op die wind te skel;
waarop die wind nog 'n bietjie strawwer waai. Dit maak hul boos, en
hul verwens die wind hier in en daar uit. Toe word die wind woedend,
en 'n storm bars los. Toe kan 'n mens hul hoor te kere gaan. Want
by hierdie tyd was die springbokke so naby dat hul onder pylskot
was. Dog die stof van die getrap van die bokke was so donker dat hul
geen bok duidelik kan erken nie; en die storm was so sterk dat dit al
die pyle in 'n ander rigting dryf. Die Boesmans het al hulle pyle op
die vlugtende bokke opgeskiet, maar nie een bok geraak nie. En wat
die Boesmans nog meer woedend gemaak het, is dat met die geweldige
span van die boogsnare het die velle van hulle duime en voorvingers
afgeskeur, sodat hul vir 'n rukkie daardie seer vingers met jag nie
kon gebruik nie. Toe was hul erg boos en doen niks anders nie as
op die wind en die stofwolk te skel. Hulle gaan toe hulle afgeskote
pyle tussen die gras en bossies soek. Met baie moeite en soek het hul
die meeste gekry; dog die springbokke het ook baie stukkend getrap,
sodat daardie stukkende pyle onwettig was.
Die wind en wolke was baie verontwaardig oor die ou Boesmans dat hul
durf so swets en skel. Hulle kom ooreen om 'n groot bende Kaffers op
die Boesmans af te stuur. Die Boesmans het nog altyd die Kaffers in
vroeër dae teruggeslaan. Maar nou sal hul dit nie meer regkry nie.
Die bende het gekom. Die wind begin sterker en sterker te waai tot dit
in 'n storm losbars. Die wolke het uit die lug gekom en het 'n donker
misbank oor die omliggende grond versprei. Die getrap van die voete
van die Kafferbende wek 'n stofwolk in die droë mistige weer op. Die
wind versamel dit alles en dryf dit oor die ondankbare Boesmans. Toe
was dit geen lewensgevaar vir die Kaffers meer om al die Boesmans te
dood nie; en daar het nie een van hulle oorgebly nie.
Daarop versteen die verstrooide lyke van die dooie Boesmans, en hulle
word rotse. Die wind wou hul nie meer opwek nie; en die wolke giet
hul wel gedurig nat, maar die water gaan nie eens deur die vel van
die rotse nie, sodat hul daarvan geen nut ontvang nie. Daarom het die
wind en wolke besluit om nooit weer die rotse op te wek nie; nou word
hulle geslaan, getrap en geskop van algar wat by hulle verbykom.