“Eho!” exclamo ego interea dum auscultatorium[2] telephoni
scriptoriæ[3] meæ nuntium excepturus deiungo.
“Herus[4] Vantine cupit tecum, mi Here, colloqui,” nuntiat puer
apparitor.
“Bene est,” et interim audio nexús strepitum.
“Tune is es, mi Lester?” vox quærit Philippi Vantine.
“Ego sum. Ergo iam domum venisti?”
“Heri adveni. Poterisne per otium hodie ad mecum prandendum venire?”
“Libenter faciam,” respondi, sic et sensi, quod Philippum Vantine
nunquam non plurimi feci.
“Itaque prima cum dimidio[5] te domi opperiar.”
Sic ergo evenit ut post unius horæ spatium versus Compitum
Washington, paullo supra eum locum Plateæ, ubi vetustæ ædes
Vantinianæ stabant, perambularem. Hæ fere iam erant solæ quæ ex
antiquiori rerum ordine usque superfuerunt, nam impetus negotiorum e
viis contiguis ipsam Plateam iam dudum invadere, incolatumque
delicatiorem illinc exigere, ac versus superiores urbis partes
compellere cœpit. In locum privatarum ædium bibulis lapidibus fuscis
constratarum, iam celsa sufficiebantur ædificia officiis negotiisque
apta; nec nisi hic et illic passim raræ superstitabant familiæ, ceu
obfirmatum ac pervicax agmen novissimum, adventantem hostem minaciter
excepturum.
Philippus Vantine unus horum fuit. Natus in ea domo est quam modo
incolebat, in qua se et moriturum aiebat. Nec cuiquam hac in re ut
placeret studendum ei erat, nisi sibi, quod cœlebs solus vivebat,
atque augescentem strepitum pulveresque viciniæ diuturnis
peregrinationibus solebat compensare. Etiam modo peregri domum venit.
Haud abs re erit hic uno labore indolis eius adumbrationem absolvere.
Vantine ætate circiter quinquagenarius erat, re familiari commoda,
artium quodammodo callens, qui antiquam supellectilem domesticam
conquirere et coemere solebat, aliquanto erraticus — quamquam post
descriptum vocabulum distinguendum censeo, et uno tantum sensu eum
sic vocari posse, nempe, quod spretis multis irritamentis, cœlebs
manere satius duxerit. Mulierculæ nupturientes iam pridem cessarunt
eum in ullo numero habere; matres cum filiabus nubilibus nomen eius
ominoso capitis nutu præteriverunt. His præsertim auctricibus factum
est ut ipse famá erratici notaretur. Rationes tamen quæ eum ad
solitariam degendam vitam induxerant, iurisconsultos suos nullo modo
affecerunt — quod quidem iurisconsultorum munus nostrum consortium
per multos annos gerebat, cuius administratio pedetentim tota in
manus meas devenit.
Opus haud erat nimis arduum, quod plerumque e pactis locationum
exscribendis, cogendis locariis, e locandis sortibus,[6] et e
componendis levioribus contentionibus, et iurgiis cum inquilinis
consistebat — in quibus omnibus plena nobis decernendi facultas
concessa erat. Subinde tamen necesse erat clientem nostrum, siquod
negotium consueto gravius tractandum erat, vel ad subsignanda
interdum documenta, adire et consulere, atque occasionibus
istiusmodi, collocutionibus, quæ negotia acta sequi solebant, nunquam
non delectari consuevi; nam Vantine sermone delectabilis erat,
cognitionem hominum mundique multis peregrinationibus doctus,
habituque ingenii lepidi ac perspicacis, prorsusque sui, ornatus
erat.
Ut ædes ingressus pileum baculumque pedisequo suo porrexeram, ipse
mihi obviam venit, et alter alteri ex corde manus tetendimus. Ut
aspectu eius ego delectabar, sic et eum meo gavisum esse arbitror.
Optima videbatur uti valetudine, soleque erat ex itinere ustus.
“Iter tibi salubre fuisse palam est,” alloquor eum ego.
“Fuit equidem,” assentitur ipse, “nunquam melius valui. Verum accede,
discumbentes commodius agemus. Est res quædam paullo nodosior, quam
tu pro me enodare poteris.”
Post hæc eum in studium suum comitatus sum, ubi, prope ad humilem
fenestram, duo erant ad mensam accubitus parati.
“Merendam hic parandam curavi,” causam dum discumbimus Vantine
explicat, “quod istud revera solum est hac in domo amœnum cubiculum
relictum. Nisi fundum illum contiguum ego possiderem, domus hæc nulla
esset. Nunc nubiscalpia[7] satis distinere queo, ut subinde iubare
solis frui nobis liceat. Quin et colum æreum instrui curavi,
fenestrasque geminatas in cubiculis ad strepitus arcendos; et sic
tuto dicere queo me hic perseverare posse.”
“Satis intelligo in novam domum commigrare quam averseris,” dixi
illi.
Vantine gestu mimorum respondit:
“Nova mihi domus ferenda non esset. Huic sum assuetus; ubi quidque
quod in ea sit, notum habeo; quorsum me in ea vertam, scio. Hic me
crevisse nosti; et, ut ita dicam, in diem senescimus, eademque
ratione assuetudines eiusmodi pluris facimus. Præterea, nova domus
novam exigeret instructionem, novam supellectilem —”
Cessavit paullo, et in cubiculo circumspexit. Quæque pars
supellectilis opus fuit artificis, suæ artis peritissimi.
“Si recte auguror, dum peregrinabaris iterum aliquid novi invenisti,”
aio illi, “ita enim soles. Fortuna tibi semper arridet.”
“Sic, sane — et hoc est cur te consulere optabam. Senas vel octonas
res mecum retuli; eas tibi confestim ostendam. Cunctæ sunt scitulæ,
una autem ipsa pulchritudo est. Imo plus ea est — opus singularis
artificii est. Verum, pro mala fortuna, non meum est.”
“Quid ais! non est tuum?”
“Non est, nec scio cuius est. Si scirem, præstinarem. Et hoc est quod
te meo nomine facere velim. Est autem ea arca Boulé — parem cuius
vidi nunquam.”
“Undenam importata?” quæro ex eo magis magisque stupens.
“Parisiis, estque ad me directa. Unam tantum causam mihi fingere
queo, convasatores nempe Parisiacos errasse, arcam alterius cuiusdam
mihi mittendo, meam autem alteri.”
“Emisti igitur unam?”
“Emi unam, sed ea non pervenit. At illa huic comparata nugæ meræ
sunt. Homo meus Parks heri eam e portoria accepit. Siquidem in
indicatione mea ut arca Boulé indicta erat, sed error usque eo
detulit, donec ipsa arca huc delata evasataque est.”
“An in portoria erat cratibus soluta?”
“Non erat; enimvero per tot annos merces importare consuevi, ut
portitoribus satis constaret me furem haud esse.”
“Hæc profecto laus est,” subnecto ego. “His tamen temporibus iam
cuncta evertunt et eviscerant.”
“Fortasse indicio acti, ut suspicor. Intra!” pulsui in foribus
respondens.
Foribus apertis, pedisequus Vantine intrat.
“Vir, mi Here, te convenire cupit,” ait ille, pagellamque
nomenclatoriam[8] hero porrigit.
Vantine pagellam incurie contuetur.
“Non novi eum,” inquit, “miror quid ille velit.”
“Convenire te vult, mi Here, et admodum quidem, ut paret.”
“Quamnam ob rem?”
“Equidem rationem, mi Here, elicere nequivi, sed rem urgere
existimo.”
“Nequisti elicere? Quonam, Parks, hæc tendunt?”
“Hominem eum Francum esse censeo, sed utut res sit, Anglice non satis
callet. Aspectu haud multum prodit, mi Here — centenos eius similes
Lutetiæ ante caffarias[9] circumsedentes per platearum longitudines
videre solebam, ad hauriendum cyathum cami[10] totum insumentes
tempus pomeridianum.”
Aliquid in mentem Vantine incidisse videbatur, iterumque intuetur
pagellam. Tum meditabundus in mensam deposuit.
“Visne foras eum expediam, mi Here?” rogat denique Parks.
“Id noli!” paululum dubitans respondit Vantine. “Rogabis eum ut
modicum exspectare velit,” interea pagellam iuxta patinam suam
reponens.
“Mihi crede, mi Lester,” pergit ille, postquam Parks discesserat,
“quum hoc mane arcam visum descenderam, vix oculis meis credere
poteram. Quid quamque supellectilem præ cæteris maxime commendaret
scire me putabam, attamen arcam eiusmodi vel exsistere non somniavi.
Pulcherrima quam mihi unquam videre contigit, in Louvre est. Hæc
autem in aula Ludovicea Quartodecimana, a lævo ad ingressum stat. Ea
ipsius Ludovici olim erat. Sine accuratiori indagine utique certo
scire nequeo, suspicor tamen, pulchra ut sit, ad normam huius esse
factam.”
Parumper conticuit, meque oculis micantibus flammaque succensis
hominis callentis.
“Haud mihi certo constat utrum idioma tuum satis calleam,” retuli
ego. “Quidnam sonat ‘ad normam esse factam?’ ”
“Supellex Boulé,” explicat ipse, “plerumque fit ex ebeno, testudine
variegato ac musivo, in ære diversi generis incrustata. Opus autem
crustandi ad amussim fieri debebat, quod ut fieret, artificem duas
lamnas eiusdem magnitudinis et crassitiei adhibere oportebat, alteram
petalum, testudinem alteram, delineavit vero superiorem, excidit
autem simul utramque. Sic duo crusta effecta sunt, primigenium cum
fundo testitudinaceo æreisque capulis; atque gemellum, redditivum
petalum cum musivo testitudinaceo. Primigenium reapse est opus
artificis in effectibus meditatum ac delineatum; redditivum autem e
norma casu oriundum, ab eo non speciatim meditatum. Nuncne tenes?”
“Sic puto,” respondi. “Ita fere res est ac si Michael Angelus, quum
primum quamdam imaginem albo delineavisset in fundo nigro, tentamini
in charta paginam supposuisset fuliginosam, unoque opere et
simulacrum eius nigrum in albo effecisset.”
“Prorsus ita. Primigenium igitur ut ars in pretio est. Utique et
redditivum sæpe eximium est, tamen gradu quodam humiliori.”
“Id satis perspicio,” respondi.
“Nunc vero, mi Lester,” pergit Vantine, oculis magis magisque
scintillantibus, “si recte suspicor — si Magnus ille Ludovicus
contentus fuit illo redditivo huius arcæ pro longis aulis Versalibus,
quem existimas originariam possidere?”
Quid ei in mente esset, perspexi.
“Quamdamne amicarum intelligis?”
“Id intelligo, scireque puto quæ illa fuerit — Matrona ea fuit de
Montespan.”
Stupefactus eum contuebar, ut ipse in sella reclinatus in me
subridebat.
“At,” obverto illi, “certus esse non potes —”
“Recte mones,” assentitur protinus, “certo scire nequeo. Hoc est,
probare non possum. Est tamen quoddam — ut ita dicam — testimonium
accessorium, ut, ni fallor, vos iurisperiti appellatis. Boulé atque
Montespan illa circa hoc idem tempus in summitate suæ gloriæ
fulgebant, mihique facile persuadeo coruscam hanc mulierculam
illustri artifici demandavisse ut plane istiusmodi arcam sibi
conficeret.”
“Revera, mi Vantine,” refero ego, “ne somniavi quidem te poesi tantum
posse. Spiritum mihi eripis.”
Ad hæc verba aliquantum erubuit, vidique quam e corde locutus esset.
“Furor potiendi conquisitorem subinde abripit,” fatur ipse, “Quid
tamen loquar, scire me arbitror. Primum quidem quam potero arcam
minutissime explorabo. Fortasse aliquid reperiam — monogramma alicubi
delitescere debet. Id abs te flagito ut Armand et Fils, Via Templi,
qui mihi hanc vendiderant, telegraphema mittas, disquirasque quis
huius arcæ dominus sit, eamque pro me emas.”
“Fortasse dominus vendere nolet,” obverto ego.
“Imo vendet. Nihil est quin emi possit — pretio.”
“Aisne tu hanc arcam te empturum quovis pretio?”
“Aio, profecto.”
“Atqui certe sunt aliqui limites.”
“Quin nulli sunt.”
“Statues dumtaxat ubi incipiendum sit,” respondi. “De his enim rebus
mihi prorsus nihil compertum est.”
“Est,” inquit Vantine, “fac te incepturum denis millibus
centussium[11] Francicorum. Cave nimis avidi videamur. Ob hoc ipsum,
quod ego nimis sum avidus, rem tibi exsequendam concredo. Mihi enim
ipsi non confido.”
“Altera vero extremitas?”
“Nulla alia est extremitas. Proprie loquendo, utique est, quod opes
meæ limitibus haud carent; non tamen existimo futurum ut quingenta
millia francorum te excedere oporteat.”
Spiritus mihi hæsit.
“Aisne tu te centum millia centussium Americanorum in istam arcam
insumere paratum esse?”
Vantine nutu probat.
“Forte et plusculum. Si dominus recuset, antequam negotiationem
dirimas, fac me certiorem. Quodammodo circa hanc rem insanio, ut
opinor — omnes conquisitores insaniunt. Verum eam arcam concupivi,
nec me quidquam ab ea habenda arcebit.”
Nihil respondi. Oculos modo in eum defixi. Renidendo obtutum meum
excepit.
“Te, Lester mi, idem de me sentire perspicio,” inquit. “Mei causa
times. Nec te culpo — at veni et vide.”
Surgens itaque, me comite e cubiculo egressus est, ac per gradus
descendit; sed in inferiori ambitu constitit.
“Fortasse æquius esset,” inquit, “si peregrinum eum prius convenirem.
Illic, in aula musica, aliquot novas invenies imagines — paucis
minutis tibi adero.”
Ego igitur eo ire cœpi, ipse autem lævorsum sub fornicatu transivit.
Momento temporis post acrem audivi vagitum, tum suam vocem me
appellantem.
“Lester, veni huc!” clamat ille.
In ambitu retro curro, et conclave, quod eum intrare vidi, intro.
Ipse interius, prope ad fores stabat.
“Specta modo illuc,” fatur singulari quodam vocis aculeo, tremula
manu aliquid atri in tabulato iacens indicans.
Parumper secedens melius ut viderem, cor mihi ægrum edidit pulsum;
aliquid enim ibi iacens cadaver erat humanum.
1. Gnari, periti.
2. Pars telephoni, quam ad excipiendum sermonem ad aurem
\ attollimus.
3. Scriptoriæ, subaudi: mensæ.
4. Non ignoro hanc alloquendi formam a moribus Romanorum alienam
\ esse; at hic non Romani sed Americani, Americano more
\ loquuntur et agunt; proinde: Si fueris Romæ, Romano vivito
\ more, Si fueris alibi vivito, sicut ibi!
5. Prima cum dimidio, subaudi hora.
6. Romano sensu mercatorio sors sive caput, i.e. pecunia in
\ negotium locata; sensu moderno etiam charta mercatilis quæ
\ exhibet quantam quis pecuniam in negotium locaverit, uti per
\ sortes ferroviarum, fabricarum, cæterorum negotiorum, quæ
\ chartæ mercatiles in basilicis sive locis, ubi mercimonia
\ emutantur, per arilatores emuntur et venduntur.
7. Ædificia celsa, vicenum tricenumque contignationum, ab
\ Americanis per iocum “cœliscalpia” vocitantur; nobis, exemplo
\ Titánum doctis, sufficiat, eadem nubiscalpia appellare.
8. Chartulam quadratam, nomen ádvenæ ferentem.
9. Tabernas, ubi caffa, Arabibus cahva, sorbillatur.
10. Vulgo cerevisiæ.
11. Centussis Americanus = $1.00; Francicus = circiter una quinta
\ huius.
Caput II.
Prima Tragœdia.
Vel unico ictu oculi satis clarum erat hominem mortuum esse. Nulla in
eo vultu livido vita latere poterat, aut vero in oculis vitro
similibus.
“Cave eum attrectes,” moneo eum, quod Vantine iam accedere parabat.
“Iam sero est.”
Eum itaque retraxi, ac paulisper ambo trementes stabamus, ut fere
semper, quum subito in conspectum mortis incurrimus.
“Quisnam ille est?” tandem quærito.
“Nescio,” rauce respondit Vantine. “Nunquam eum antea vidi.” Inde ad
tintinnabulum ostii regressus, acriter pulsat. Tum, “Parks,”
prosequitur severe, ut hic per fores in conspectum venerat, “quidnam
hic gestum est?”
“Gestum, mi Here?” verbum repetit Parks stupefactus non modo verbo
sed et voce qua prolatum erat. “Prorsus nihil scio quid —”
Tum convulsum cadaver ei sub oculos cecidit, quo protinus obmutuit,
oculi patescere, os patere.
“Ecquis iste est?” quærit herus acriter. “Ut quid iste hic est?”
“Hem — hem,” ægre balbutit Parks, “ille iste est qui hic et
præstolabatur, mi Here.”
“Aisne tu eum hac in domo cæsum fuisse?” instat Vantine.
“Certe ipse vivus intravit, Here mi,” respondet Parks magis interea
ad se reversus. “Fieri potest eum nihil nisi quietum quæsivisse locum
ubi se perimere posset. Animo aliquantum excitus fuit.”
“Sane profecto,” probat Vantine cum suspirio ex allevatione, “iusta
videtur explicatio. Tamen utinam alium locum sibi elegisset.
Existimo, mi Lester, nos decuriam lictoriam[1] appellare oportere.”
“Sic et ego puto,” inquam, “æque ac mortuarium inquisitorem. Satius
fortasse erit ut hæc penes me linquas. Conclave hoc obserabimus, nec
domo quisquam usque eo dum lictores adveniant excedet.”
“Dictum bene,” multum sublevatus ait Vantine. “Dabo operam” ait cito
discedens, dum ego ad telephonum accessi, evocavique decuriam
lictoriam, et quid accidisset, edocui.
Minutis vicenis post tintinnabulum ostii personuit. Parks ostium
aperuit, et quatuor viros intromisit.
“Heus, eccum te, mi Simmonds,” inquam, eum affatus qui primus
ingressus est, utpote quem velut decurionem agentum[1] e declarato
Mysterio Marathonico agnoveram. A tergo eius stabat Inquisitor
Mortuarius, Goldberger, quem iam alias bis conveneram; tertius autem,
qui vultu quærebundo in me renidens intrabat, fuit Iacobus Godfrey,
genialis relator diurni Record. Denique quartus lictor erat
paludatus, qui iussu Simmonds ad ostium custos constitit.
“Ita, revera,” inquit Godfrey ut manus tendimus, “casu cum Simmonds
colloquebar, quum accitu evocabamur tuo, ac satius duxi ipse quoque
advenire. Quidnam rei est?”
“Haud plus suicidio, ni fallor,” reseravique fores in conclave
ducentes, ubi cadaver iacebat.
Simmonds, Goldberger, Godfreyque intraverunt. Ego secutus fores
clausi.
“Nihil hic turbatum est,” moneo eos. “Cadaver nemo contrectavit.”
Simmonds nutu probavit, ac speculabundus in conclavi circumspexit;
sed oculi Godfrey, ut animadverti, in vultum cadaveris erant defixi.
Goldberger se in genua demisit iuxta corpus mortui, inspectabat
oculos, et digitis carpum mortui lævum palpabat. In pedes erectus,
stans spectabat cadaver, ego autem oculos eius comitatus, situm
cadaveris accuratius observavi quam primo stringoris cadaveris
inventi momento.
Iacebat autem cadaver in latere dextro, semipronum, dextro brachio
sub se flexo, læva autem manu in tabulato, supra caput, in pugnum
stricta. Genua sursum erant contracta, ac veluti spasmo convulsa;
vultus autem horridum in modum erat torvus quasi sub cute purpurá
tinctus esset, sanguisque subito rigore congelasset. Oculi late
patebant, quorum obtutus rigidus non parum addebat terrori atque
dolori e vultu manifesto. In summa, aspectus hic haud erat gratus,
prohinc post brevem moram oculos non sine tremore animi reluctantis
averti.
Mortuarius in Simmonds respicit.
“Causa mortis haud procul quærenda,” fatur ille. “Utique venenum.”
“Utique,” annuit Simmonds.
“At quod genus?” quæritat Godfrey.
“Id examinis erit declarare,” ait ille; tum iterum proclinat ad
vultum torvum mortui paullo accuratius inspiciendum.
“Licet mihi asserere indicia haud esse communia.”
Godfrey humeros motabat.
“Numquis aliter asseruit?” refert ipse, quo facto, ad dispiciendum in
conclavi se convertit.
“Quid tu, Here Lester, super hac re habes quod dicas?” quæritat
Goldberger.
Quæ scivi cuncta edisserui — quemadmodum Parks adventum peregrini
retulerit, quí ego cum Vantine descenderim, quí Vantine me
appellaverit ac, postremo, quí Parks cadaver idem cum advena esse
declaraverit.
“Estne quidquam quod hac de re coniectes?” quærit Goldberger.
“Nihil nisi quod causam huc veniendi simulatam putem — nempe hunc
peregrinum tutum quæsivisse locum, ubi mortem nullis testibus sibi
adscicere liceret.”
“Quantum temporis intercessit inter nuntium a Parks allatum,
vestrumque cum Vantine descensum?”
“Dimidium fortasse horæ.”
Goldberger nutu probat.
“Citemus Parks,” iubet ille.
Pansa igitur ianua Parks qui in infimo gradu sedebat, inclamando
accersivi.
Conclave intrantem Parks Goldberger sollertiori cura intuitus est;
sed dubio circa Parks haud erat ullus locus. Nam ipse in servitiis
Vantine denos octonos aut iam exegerat annos, atque indiciorum caculæ
probi ac fidi prorsus erat plenus.
“Nostine hunc hominem?” quærit Goldberger, cadaver gestu indicans.
“Non novi, Here,” respondet Parks. “Nunquam ante circiter unam horam
eum vidi quam Rogers me e diæta devocaverat, aliquem hic esse
significando qui herum Vantine convenire vellet.”
“Quisnam est Rogers?”
“Pedisequus ille est, Here. Ille est qui tinnitu ostii evocatus
apertum ivit.”
“Quidnam tum evenit?”
“Ego pagellam eius nomenclatoriam ad herum Vantine detuli.”
“Num herus Vantine novit hominem?”
“Non novit; proin causam eius adventus sciscitatus est.”
“Quonam ergo proposito venit?”
“Nescio, mi Here; Anglice fere nihil sciebat — Francum eum fuisse
puto.”
Goldberger iterum deorsum in cadaver spectabat et caput motabat.
“Prosequere!” ait ille.
“Is vero tam erat animo concitus,” pergit Parks, “ut vel quod parum
Anglice sciverit, ei excidisset.”
“Qua de causa eum concitatum fuisse iudicavisti?”
“Ita balbutivit, ita oculi scintillabant. Inde putavi eum intravisse,
ut hic mortem suicidio oppeteret — nec mirarer si reperires eum
alicunde evasisse. Quodammodo in mentem mihi venit satius fore eum
exigere, quam pagellam eius hero Vantine exhibere — utinam ita
fecissem — at vero pagellam eius ad herum Vantine detuli, herus vero
Vantine eum per me considere iussit atque se opperiri, prohinc iterum
descendi, hominem huc intromisi, herumque Vantine mox adventurum ei
dixi, quo facto, Rogers et ego ad prandendum recessimus, ibique ad
tinnitum usque nolæ sedebamus, tum ego huc accessi, ubi herum Vantine
præstolantem reperi.”
“Aisne tu te Rogersque discessisse, atque hunc peregrinum hic solum
reliquisse?”
“Triclinium famulorum, Here, in extrema fauce est. Ianuam apertam
reliquimus ut prospectus nobis per longitudinem faucium in atrium
usque ostii pateret. Si e conclavi egressus esset, nobis eum videre
licuisset.”
“Nec est ipse in ambitum egressus dum vos ibi morabimini?”
“Non est.”
“Quisquamne intravit?”
“Nemo quisquam; ostium seram fert recellentem. Extrinsecus nisi clavi
reserari nequit.”
“Certo igitur tibi constat, dum tu atque Rogers ibi sedebatis neminem
aut ingredi aut egredi potuisse.”
“Ne posticá quidem ianuá, mi Here; nam ad egrediendum illac,
triclinium, ubi nos sedebamus, debet transiri.”
“Ubi interim erant cæteri famuli?”
“Coca erat in culina, Here. Dies autem hodiernus ancillæ feriatus
est.”
Mortuarius conticuit. Godfrey atque Simmonds taciti auscultaverunt
eius disquisitiones, neuter tamen erat iners. Isti interea conclave
molliter perambulabant, introspexerunt per ianuam apertam cubiculum
contiguum, tentarunt pessulos fenestrarum, ac, denique, tapetas
quoque minutatim indagaverunt.
“Ad quem usum adhibetur cubiculum contiguum?” quærit Godfrey, digito
ianuam eius indicans.
“Id modo genus est fornicis,” respondit Parks. “Herus Vantine modo
est ex Europa reversus, et nos ibi evasavimus quasdam res quas ipse
peregri præstinaverat.”
“Hæc, puto, sufficient,” fatur Goldberger post brevem moram. “Velis,
rogo, herum Vantine intromittere.”
Parks prodivit, ac minuto post Vantine intravit. Ipse ea quæ ego et
Parks fassi sumus, confirmavit, unicam tamen rem addidit.
“En hic est pagella nomenclatoria hominis,” ait, manuque rigidam
chartulam quadratam obtulit.
Goldberger cepit pagellam, aspexit, tum adstanti Simmonds porrexit.
“Id haud multum prodit,” ait hic, traditque Godfrey. Ego trans
humerum eius aspexi, vidique in chartula hunc unum versiculum esse
incisum: