»De catechisatie was uitgegaan," zooals de geijkte term luidde;
»uitgevlogen" ware juister geweest, want een zwerm meisjes, kleine,
groote, welgekleede, schraaltjes uitgedoste, stoven als joelende bijen
wier korf werd verstoord, het huis van den dominé uit, en hortten in
haar woeste vaart tegen een troep jongens aan die op hunne beurt de
catechisatiekamer gingen innemen. De haast die ze hadden om de plaats
binnen te dringen, waar menig hunner licht een _mauvais quart d'heure_
te wachten stond, mogen wij tot ons leedwezen niet aan vromen ijver
en weetgierigheid toeschrijven, dat zou eene psychologische en eene
historische onwaarheid zijn tegelijk--maar de woeste knapen hadden
eene andere drijfveer. Als ze zich wat haastten, troffen ze al licht
samen met enkele achterblijfstertjes en dat gaf dan aanleiding tot
gestoei en pretmakerij.... ze hadden een vol uur strak en stemmig
neer te zitten onder het oog van dominé, het was niet vreemd dat ze
het oogenblik waarnamen, waarin deze een ommezientje naar zijne vrouw
was gegaan en eene versche pijp stopte, om nog eens wat rumoer te
maken! Nu! daaraan lieten zij het zich dan ook heden niet ontbreken,
daar was een gedreun of er krijgertje werd gespeeld rondom de banken,
ten laatste lieten zich een paar gesmoorde gillen uit meisjeskeelen
hooren, waarvan het moeielijk was te beslissen of ze uit werkelijk
leed dan wel uit schalke bangmakerij werden geslaakt.
Dominé was geabsorbeerd door zijne koffie en--»even de krant,"
daarbij te veel gewend aan allerlei geluiden om tusschenbeide te
komen. In allen gevalle _hij_ was geen schoolmeester en voordat het
nieuwe leeruur geslagen had, achtte hij het niet oorbaar en beneden
zijne waardigheid om de catechisatiekamer binnen te treden. Ook was
men daar gansch niet op zijne tusschenkomst gesteld, en liever dan
die in te roepen vlogen een paar kleine juffertjes met gloeiende
gezichtjes als gejaagde reeën de gang door om op den stoep door de
wachtende dienstmeisjes, die intusschen met de groote jongens hadden
geginnegapt--ontvangen te worden met eene gemaakte grimmigheid.
»Wel Saartje is me dat laten wachten!"
»Ik kan het niet helpen, Mie! zoo waar niet...."
»Mooi! kan _ik_ het dan helpen? en straks als je mama gromt, krijg
ik de schuld dat ik zoo lang uitblijf."
»Neen, want ik zal zeggen zooals het is, de jongens waren zoo
ondeugend en Dientje.... dag Dientje tot Maandag!" maar reeds werd
het praatstertje door hare onvriendelijke _bonne_ wat ruw bij de hand
gevat, en haastig voortgetrokken, er was niets meer te verstaan. Haar
vriendinnetje werd weer op andere wijze begroet.
»Heden mijn tijd, Dientje! wat ziet uwé d'r haveluinig uit. Wat zal
uwées tante knorren dat u zoo uit de leering komt!" was de uitroep
met verwijt gemengd der tweede gedienstige, terwijl zij inmiddels
het mogelijke deed om het scheefstaande hoedje recht te zetten en
het omgeknoopte merinosche doekje wat ordelijk te schikken.
»Och, Trijntje! je weet niet hoe ik verschrikt ben," was het antwoord
der kleine blonde met een stemmetje hijgend van agitatie en hoogroode
wangen; »de jongens zijn weer zoo woest geweest, ze hebben gevochten,
en ik ben in 't gedrang geraakt, omdat...."
»Ja! ja! juffertje wildzang--de jongens krijgen de schuld, maar de
meisjes willen wel zoo, of waarom zijn Saartje en Dientje niet met
de eersten mee weggegaan?" voegde Trijntje haar lachende toe, maar
niet zonder een afkeurend hoofdschudden.
»Ik kon niet eerder Trijntje, heusch!"
»Als onze Dientje heusch zegt, dán is het waar; maar waarom kon dat
dan ook niet?"
»O! dat's te lang om je nu op straat te vertellen...."
»Bestig, als het een geheim is laten we dan maar gauw maken dat we
thuis komen, dan zal tante het er wel uit krijgen," en voort gingen
ook die twee, de laatsten van het drukke troepje, dat de anders stille
straat voor een oogenblik had verlevendigd.