47Mentri cal steva encjamò parlànt, al è rivàt Gjuda, un daj
Dòdis. Cun luj a era tanta zent armada cun spàdis e bastòns,
mandada daj capoprèdis e daj ansiàns dal pòpul.
48Il traditòu al era dacordu cun lòu di dà chistu segnàl: Luj
al è chèl chi busaràj: arestàjlu.
49A si à sùbit visinàt a Gjeù e a ghi à dita: Salve, Maestri!
e a lu à busàt.
50Gjeù al à rispundùt: Amigo, fà sè chi ti sòs vegnùt a fà.
Alora i òmis a si sòn fàs avànt, a àn ingrampàt Gjeù e a lu
àn arestàt. Ma èco che un daj compàis di Gjeù, metùt man
ta la so spada, al à tirada fòu e a ghi à dàt un tal colp al
servitòu dal capopredi ca ghi à tajàt lorela.
52Torna a meti la to spada tal so post, Gjeù a ghi à dita,
che dùcjus chej ca cjàpin sù la spada a moraràn di spada. I
crodèju chi no posi preà il Pari me, che luj al podarès a colp
mandàmi dòdis legiòns di ànzuj par protèimi? Ma coma
alora a zarèsini a averàsi li Scritùris ca dìin ca à da susedi
cussì?
55E alora Gjeù a ghi à dita a la zent: I stàju creànt na
insuresiòn, chi sèis vegnùs a caturami cu spàdis e bastòns?
Ogni dì i soj stàt sintàt tal templi a insegnà, e i no mi vèis
arestàt. Ma dut chistu al è susedùt cussì par ca pòsin
verificàsi li scritùris daj profès, Alora ducju i disèpuj al àn
diertàt e a sòn scjampàs via.