22 Gjeù a ghi à di nòuf parlàt in paràbulis, e al à dita:
Il regnu dal cjel al è coma un re cal à preparàt la sena pa li
nòsis di so fì. Al à mandàt i so servitòus là di chej ca èrin
stàs invidàs a li nòsis par dìighi di vignì, ma chej a àn
rifiutàt da vignì.
4Alora al à mandàt altri servitòus e a ghi à dita: Dièjghi a
chej ca sòn stàs invidàs chi ài preparàt la me sena. I me
nemàj e li me bèstis ingrasàdis a sòn stàdis macelàdis, e dut
a è pront. Vegnèit al banchèt da li nòsis.
5Ma a no ju àn scoltàs e a sòn zùs viaun tal so cjamp e
naltri a fà i so afàrs. Chej àltris a àn cjapàt i servitòus, a ju
àn maltratàs e copàs. Il re al era furiòus. Al à mandàt i so
soldàs, ca àn anientàt chej sasìns e bruàt la so sitàt.
8Dopo a ghi à dita ai so servitòus: Il banchèt da li nòsis al
è pront, ma chej chi vevi invidàt a no meretàvin di vignì.
Zèit lì ca si incròin li stradis e invidàit al banchèt ducju chej
chi cjatàis. Cussì i servitòus a sòn zùs fòu ta li stràdis e a an
cjòlt sù duta la zent ca àn podùt cjatà, buna e trista, e la sala
da li nòsis a si à implenìt di invidàs.
11Ma cuant che il re al è vegnùt dentri par jodi i invidàs, al à
jodùt lì un omp ca nol era vistìt di nòsis. Amigo, a ghi à
domandàt, coma i àtu fàt a vignì chì sensa i vistìs di nòsis?
Chel al è restàt lì a bocja vierta, mut.
13Alora il re a ghi à dita ai atendèns: Leàjghi li mans e i piè
e butajlu fòu tal scur da la nòt, indulà ca è doma planzi e
strisulà di dincj.
14Parsè che tàncjus a sòn clamàs, ma pus a sòn sielzùs.