"Ek en my vrou was daar; my seun en sy vrou met 'n kind op haar rug
was daar; my dogter met 'n kind op haar rug en haar man was daar. Die
Kaffer-poliesie het ons so gekry en so weggevoer. Ons moes toe in die
wa sit; die Kaffers neem ons in die wa weg. Ons vroue het ook in die
wa gesit. Ons span toe uit en klim af. Ons het 'n vuur gemaak en vleis
gebraai en lê toe langs die vuur. My seun se vrou braai 'n springbok
wat ek met my pyl en boog geskiet het. Ons rook en lê. Die dag breek;
ons maak toe weer vuur; ons het vroeg in die oggend gerook.
"Ons ry toe weer voort en kom toe by die magistraat. Ons het toe
van ons vroue weggegaan. Ons het toe met die magistraat gaan praat,
en hy het met ons gepraat. Daarop neem hul ons toe weg en plaas ons
voete in die blok. 'n Ander witman het gekom en het die bo-stuk van
die blok oor ons voete geplaas, sodat ons nie ons voete kan uittrek
nie. Ons moes met ons voete so in die blok slaap. Die ander dag kom die
magistraat en haal ons voete uit die blok: hy wil ons 'n bietjie laat
lekker voel, want dis mos sy skaapvleis wat ons toe eet. Ander mense
het die vleis vir ons gekook. Ons rook--al is ons voete in die blok."
Tot so ver die verhaal van 'Kabbo (Jantjie).
Dis wonderlik watter indruk so 'n verandering in die lewe van 'n
Boesman maak. Hy kom uit die wildernis, alwaar beskawing nog op sy
beurt wag. Hy kom in Kaapstad en sien treine, skepe, hoë huise, en
hoe baie mense daar besig is. Die groot winkels met alle soorte goed
wat hy nie ken nie, is vir hom 'n wonder bo wonder.
Hoe streng hul Boesmans ook al in die gevangenis bewaak, hul dros
tog soms uit die breekwater weg. So is nog een droster op Hexrivier,
Clanwilliam, gevang. Snags het hy hom daar aan druiwe in die wingerd
ooreet, en oordags lê hy in die veld en slaap. Hy is opgespoor en
terug na die breekwater gestuur.