'n Terggelag van hulle maak oom Koos nog boser. Hy knyp sy oë toe,
byt op sy tande vas en wou net met geweld vorentoe om 'n pad met sy
vuis deur hulle te slaan--laat kom wat wil, dink hy.
Toe gryp een van die Boesmans hom aan die arm en roep uit: "Duusman,
pas op 'n bietjie! Ek is T'konnie, wat van Duusman uit die Hantam
weggeloop het. Toe Duusman die perd daar water gegee het, het ons
naby gelê; en ek het Duusman somar geken. Die perd ons wil eet,
maar Duusman ons wil nie doodmaak nie, as Duusman vuur gee en pad vat."
Oom Koos, wat hoegenaamd geen genade van die Boesmans verwag het nie,
is nou woedend oor sy perd, verwonderd om die afgedankste T'konnie hier
te sien, en bly dat daar kans is vir sy persoon om sonder liggaamsleed
los te kom. Hy ken die Boesmans te goed en weet dat dit nutteloos is
om vir die lewe van sy getroue perd te pleit. Hy gee toe sy tonteldoos
en vuurslag aan T'konnie, waarop hulle in die duisternis verdwyn.
Aan slaap is nou vir oom Koos nie meer te dink nie, want hy moet nou
verder voetslaan. Sal hy omdraai om hulp te gaan soek om die rowers
agterna te sit? "Nee," dink hy, "wat sal dit help; want as die son môre
opkom, dan het hulle reeds myle en myle ver die wêreld ingevlug en kan
dan Byesteek-se-berg bereik het, of nugter weet watter plek anders."
So vinnig as hy planne maak, verwerp hy die een ná die ander. Hy
besluit toe ten laaste om maar voet te slaan in 'n noordoostelike
rigting na Sakrivier toe. Daar sal hy wel mense kry. Gelukkig dat
Boesmanland kort tevore reën gekry het; dus was daar orals in die veld
ope waters. Ook het hy by hom nog 'n paar stukke droë vleis gehad
wat die Boesmans, as 'n uitsondering op hulle gewone handelwyse,
aan hom gelaat het.
Oom Koos sit toe sy reis in die woesteny voort. Die son oordags was
baie warm; die hitte daarvan en die angs vir Boesmans in die nag,
sonder om van ander gevare eens te praat, het só op sy senuweegestel
gewerk dat hy afgemat en half buite sinne van die vermoeienis by
Sakrivier aankom, alwaar hy twee trekke vind. Hier het hy uitgerus
en het sy reis met 'n geleende perd na Nylersdrif voortgesit, waar
hy eindelik veilig aangeland het; en toe was hy by sy vee.
Oom Koos was nie te lank op Nylersdrif nie, of 'n klomp van sy
lammerbokke raak weg. Hy pak die ou geweer van sy kneg en stap die veld
in om die bokke te gaan opsoek. Sodoende klim hy op een klipkoppie ná
die ander om 'n ver blik oor die veld te kan werp; maar hy gewaar die
bokke nie. Eindelik was hy al baie ver van sy veewerf af. Weer klim hy
'n koppie uit en sien hierdie slag 'n paar bokke teen 'n skurwe rand
wei. Toe hy nader kom, raak die bokke opeens aan hardloop, en daar
sien hy 'n paar Boesmans tussen rotsblokke inspring en wegkruip. Die
roer was gelaai, en onverskrokke storm oom Koos die plek. Hy klim op
'n groot rots wat 'n diep skeur aan die onderkant het. Hy kon niks
bespeur nie; maar net toe hy wou afklim, gons 'n pyl vlak voor sy neus
verby. Dit verskrik oom Koos nog nie. Hy het gesien dat die pyl uit
die klipskeur onder hom uitgekom het; dus trek hy hom terug, maak sy
hoed voor aan die tromp van die roer vas en laat dit versigtig sak om
die indruk te verwek dat dit hy is wat in die skeur loer. Klaps! vlie
'n pyl deur die hoed. Maar op dieselfde oomblik was oom Koos klaar. Hy
druk die tromp van die geweer diep in die skeur, los die skot, en
hoor iets binnekant 'n geluid maak. Nou begin hy regtig te loer. Hy
oortuig hom dat hy raak geskiet het; hy klim toe af tot by die skeur
en sien dat hy een van die skurke doodgeskiet het. En dit was niemand
anders as T'konnie nie. Maar die ander diewe was nêrens te kry nie.
So gaan dit. T'konnie het eenmaal die lewe van sy vorige baas gespaar;
maar die twede maal wou hy dit nie doen nie--net soos 'n half mak
Boesman is wat weer na die wildes teruggegaan het.
Al wat oom Koos van sy bokke teruggekry het, was net 'n paar; die
ander was geslag en opgeëet.