Cxio estis preta en _Liefkenhoek_; la estro havis suficxe da tempo,
por sin prepari; jam cxirkaux la dua la kapitano _Jeronimo_ estis
vekinta lin. "Nu, kio estas, _sennor_?" estis demandinta la kolonelo,
kaj la maljunulo estis levinta la sxultrojn kaj dirinta: "Eble estas
ribelado en _Callao_, eble tumulto en Antverpeno, cxiuokaze mi
petegas vin veni sur la remparojn, _sennor_." Kolerete la estro estis
veninta al la sudorienta bastiono de la fortikajxeto kaj longtempe
estis auxskultinta. Kvaronon da horo poste la tamburo denove estis
vokinta la garnizonon sur la remparojn, kaj horon poste la kapitano
estis dirinta:
"_Sennor_ kolonelo, mi mortpafigus cxiujn dumnoktajn gardistojn." --
Kiom da tempo nun jam dauxris la pafilegtondro lauxflue de la Skeldo?
Ne estis mirige, ke cxio estis bonege preta sur la fortikajxeto
_Liefkenhoek_, por bone akcepti la Nigran Galeron!
Antaux sia kompanio la kapitano _Jeronimo_ pasxis kun malhela
mieno, kaj ju pli proksimigxis la pafado, des pli malhela gxi
farigxis, laux lia kutimo. Li tiom da tempo estis ludinta la ludon,
gxis tiu lin tedis -- ne, ne tedis -- gxis li estis tiel indiferenta
pri gxi, kiel pri la -- spirado. La kapitano _Jeronimo_ laux kutimo
nur estis movetinta la sxultrojn, kiam la sendito rajdanta tra la
lando alportis de la fortikajxeto _Perle_ la unuan pli detalan
informon pri la okazintajxoj apud Antverpeno. Kiom ajn koleregaj sin
estis montrintaj la kunuloj; la maljuna soldato de _Alba_,
_Requesens_ kaj _Farnese_ nur turnis la dorson al la sendito kaj
pasxis al sia kompanio.
"Kaj tiun popolon ili opinias ankoraux povi venki?" li murmuretis.
"Kiom da tempo jam estas enterigita en tiu tero la floro de
Hispanujo, la kerno de gxia forto. Ve al vi, bedauxrinda patrujo!"
La kanonoj de la reduto _Cruys_ interrompis lian memparoladon.
Eknegxis en la matena nebulo, oni vidis ne tri pasxojn distance.
"Jes, jes," murmuretis la maljuna soldato, "pafu nur ne vidante! kaj
jen -- denove estas tiu malbenegita melodio, la tombokanto de la
potenco kaj estimo de Hispanujo -- paf, paf, sxparu do vian pulvon,
vi per gxi ilin do ne eksigos -- jes, jes, pafu nur, pafu, la kanto
nur des pli lauxte sonas! Ho diablo, oni gxin jam parkere lernis."
En la pafilegtondron kaj la sonon de la nederlandaj trumpetoj zumis
la kapitano _Jeronimo_:
"De Oranujo princo
Mi estas sen ofend'.
Hispanan mi la regxon
Estimis cxiutemp'."
Li ne jam finis, kiam kuglo falegis apud li en lian kompanion kaj
teren faligis de gxi ses virojn, mortigitajn aux vunditajn. De la
gxenova galeono estis forpafita tiu kuglo; _Jan Norris_ sur la
ferdeko komencis pafi preterveturante la fortikajxeton _Liefkenhoek_.
La fortikajxeto tuj fortege respondis, sed nur malmulte malutilis la
geuxzojn.
Sur la ferdeko de _Andrea Doria_ staris apud la amato _Myga van
Bergen_.
Sxiaj okuloj brilegis; la kugloj de la hispanoj sxin tute ne gxenis.
Super la kapoj de la gefiancxoj flirtis venke la geuxza flago, la
flago de _Spinola_, malsupren sxirita, kusxis sub la piedoj de ili
ambaux.
"Ankoraux plenan sxargon, kunuloj! Pafu! pafu! -- pafu! por honori
_Myga_'n, mian fiancxinon!" vokis _Jan Norris_, svingante la
cxapelon. "Jen la meza velstango falas en la akvon! Ne domagxe! Hoj
ho! _Myga_, dolcxa fiancxino -- libera veturo! libera veturo! Auxdu,
kiel la Nigra Galero apud _Lillo_ pafegas! Hojho! hojho! Prefere
turko ol fipapano! Libera veturo! Libera maro! Ho dolcxa, dolcxa
_Myga_, ho cxarma kara fiancxino, kiel mi amas vin!"
"Ho _Jan_, _Jan_, en tia fiera maniero neniam ankoraux fiancxino
estis almilitata! Kion vi faris por mi!"
"Ha, kio do gxi estas?" ridis _Jan Norris_. "Italan sxipleuxtenanton
mi mortigis kaj la kadavron de itala kapitano mi jxetis en la maron.
La Nigra Galero savis vin kaj min -- eterne vivu la Nigra Galero!"
"Vivu! Vivu la Nigra Galero!" gxojegis la sxipanaro sur _Andrea
Doria_, kaj antauxe maldekstre tondrigis la danksaluton la nigra
sxipo, veturante sub la muroj de la fortikajxeto _Lillo_. --
"Lasu nur", diris la kapitano _Jeronimo_ al la kunuloj, kiuj volis
forporti lin de la remparo. "Mi mortu en la vasta aero, farigxos al
mi pli facile. Adiaux kunuloj, adiaux al vi cxiuj -- kaj kondutu bone.
Mi vidas cxirkaux mi nur junajn, junecajn vizagxojn, kunuloj, mi
deziras al vi pli da felicxo, ol atingis la pasinta armeo. Ni faris
nian devon, -- fosu nur sur la kampo de _Jemmingen_, sur la
_Mockerheide_, apud _Gemblours_ kaj apud Antverpeno -- -- ne ni
estas kulpaj, ke -- ni -- ankoraux -- estas -- en la antauxa
situacio! -- Adiaux, kunu--loj -- la gxisnuna armeo -- pereas!
Adiaux, kaj Hispanujo -- por cxiam, la kompatinda Hispanujo! ..."
La kapitano _Jeronimo_ estis mortinta kaj senvorte cxirkauxis lin
oficiroj kaj soldatoj de la garnizono de la fortikajxeto
_Liefkenhoek_.
La pafilega tondro estis silentigxinta. Felicxe cxiuj nederlandaj
sxipoj kun sia kaptajxo estis pasintaj la hispanajn fortikajxetojn.
Sed de malproksime ankoraux cxiam sonis la kanto de dekkvincentsesdekok:
"Konfesos mi al Dio
Kaj tuta lia pov',
Ke mi hispanan regxon
Estimi povis ne.
Cxar Dion la sinjoron
Kun mosxta cxiapov'
Nur devis mi obei
Pro sola la justec'."
La sonoj mallauxtigxis maren, kiam la fiera geuxza sxiparo kun sia
kaptajxo, siaj sangantaj vundoj kaj sia gloro veturis lauxflue de la
riverego en la plidensigxantan nebulon.
Piednotoj.
[1] Latina lingvo (Tiu dividos la kirasojn ecx de la kuragxuloj).
[2] Latina lingvo (citajxo el Eneiso).
[3] El la latina lingvo (Lia vivofino trovis lin maljuna kaj malricxa).
Notoj de tekstpreparanto.
Mi sxangxis cxi-subajn detalojn en la teksto:
Pagxo Originalteksto Korektajxo
12 la nederlando estro la nederlanda estro
31 apud mi du sxegoj apud mi du segxoj
42 knabinon sxur la sxipon knabinon sur la sxipon
43 bruletanta mecxajo bruletanta mecxajxo