La Nigra Galero.
Sur la fortikajxeto _Liefkenhoek_ fiere flirtas la flago kun la
leono de _Leon_ kaj la turoj de Kastilujo. La sama flago flirtas sur
la fortikajxeto _Lillo_ kaj cxiuj aliaj fortikajxoj plenegaj da
pafilegoj gxis la grandegaj muroj de la citadelo de Antverpeno.
Akraj okuloj gardas sur cxiuj tiuj muroj kaj remparoj, kaj voko kaj
revoko nek tage, nek nokte silentas.
Sed proksima kaj vigla estas ankaux la malamiko. Cxiumomente li povas
aperi. Kiu konas la horon, je kiu li venos?
Cxirkaux la bordoj de _Zeeland_ frapadas la ondoj de la Nordmaro.
Logxas sur _Tholen_, sur _Schouwen_, sur norda kaj suda _Beveland_,
sur _Walcheren_ la sovagxa fera raso, kiu, unua, jxuris plivolonte
farigxi turka ol papa, kiu la argxentan duonlunon portas sur la
cxapelo kaj la neestingeblan gxismortan malamon kontraux la hispanoj
en la koro. Kiajn infanojn naskas la patrinoj sur tiuj sablomontetoj
cxirkauxlavataj per la maro! Defendu nur, turoj de Kastilujo, bone
nur gardu antaux la bastiono de Flandrujo, Leono de _Leon_; --
"plivolonte pereigita ol perdita estu la tero" -- tio estis zeelandaj
sxipanoj, kiuj de la venkitaj hispanoj apud _Veere_, apud _Leyden_
sxiris la korojn el la brustoj, mordis kaj jxetis ilin antaux la
hundojn:
"Mangxu, sed ili estas maldolcxaj."
Sur la fortikajxeto _Liefkenhoek_, sur la fortikajxeto _Lillo_,
sur la reduto _Cruys_, sur la fortikajxetoj _Perle_ kaj _Sankto
Filipo_, sur la fortikajxetoj _Maria_, _Ferdinand_ kaj _Isabella_,
sonis seninterrompe la voko:
"Bone gardu! Bone gardu!"
La pafilegoj sur la bordo de _Brabant_, la pafilegoj sur la flandraj
bordoj estas pretaj kracxi mortigon kaj pereigon sur la kuragxegan
sxipon, kiu spite al ili sercxas la vojon kontrauxflue al Antverpeno.
"Bone gardu! Bone gardu!"
Sed la nokto estas malhela, nek lunlumo nek stelbrileto heligas gxin.
Estas malfacile bone gardi en tiu nokto.
Kiom estas mallauxte kaj varme! Nur la mugxado de la grandega rivero
konstante sonoras en la avertan vokon de la militistoj sur la
remparoj:
"Bone gardu! Bone gardu!"
Kio krozas de la suda _Beveland_ la _Westerskeldon_, kie maro kaj
rivero sin reciproke renkontas kaj ne plu estas diferencigeblaj unu
de la alia? Kio glitas super la ondoj en la malhela nokto? Cent
terurigajn brakojn gxi movas, kiel sago flugas, egale al la fantoma
sxipo, egale al la Fluganta Holandano. Grandega sxipa korpo
tratrancxas la ondojn, gxin sekvas aliaj malpli grandaj.
Kiom malhelpas la zeelandanojn la malhelo? Ili scias trovi la vojon
sur la akvoj, sia patrujo. Unu malhela ombro sekvas la alian; en unu
linio ili glitas -- neniu sono al la bordo, ecx la remiloj senbrue
subakvigxas en la ondojn. Flustrataj iras la ordonoj de busxo al
busxo! Cxiu scias, kion li devas fari, cxiu per grava jxuro estas
devigata trudi la trancxilon en la gorgxon de la najbaro, se li per
bruo, per ne pripensita voko metos en dangxeron la sukceson de la
entrepreno.
Cxiu senkondicxe plenumos la jxuron, kaj se patron, fraton, filon
li devus mortigi.