Toen Karenin Petersburg naderde, was hij in zoover tot een besluit
gekomen, dat hij reeds in zijn hoofd een brief gereed had, dien
hij onmiddellijk aan zijn vrouw wilde zenden. Toen hij de kamer
van den portier binnen kwam, zag hij het eerst de brieven en acten,
die men van het ministerie gebracht had en liet ze in zijn kabinet
brengen. Hier ging hij toen eenige malen op en neder en bleef daarop
voor zijn schrijftafel staan. Na een kort overleg ging hij zitten
en schreef onafgebroken; hij schreef in het Fransch om het woord
"vous" te kunnen bezigen, daar het niet zulk een koud karakter had,
als het Russische "u":
"Bij ons laatste onderhoud beloofde ik, u mijn besluit te
zullen mededeelen. Nadat ik alles nauwgezet overlegd heb,
volbreng ik hiermede mijn belofte. Ik ben tot het volgende
besloten: Welke ook uw daden zijn mogen, ik acht mij niet
gerechtigd den band te verbreken, door welken een hoogere macht
ons vereenigd heeft. De familie mag niet onder de luimen,
de zelfzucht of de misdaad van een der echtgenooten lijden;
ons leven moet derhalve verder evenzoo voortgaan als tot
hiertoe. Dat is noodig voor mij, voor u, voor onzen zoon. Ik
ben vast overtuigd, dat gij berouw zult hebben over hetgeen
de aanleiding tot dezen brief is geworden, en dat u mij
helpen zal het gebeurde in de vergetelheid te begraven. In
het tegenovergestelde geval kan u zelf zich voorstellen,
wat u en uw zoon staat te wachten. Maar daarover hoop ik
mij in een persoonlijke bijeenkomst uitvoeriger te kunnen
uitlaten. Daar het seisoen voor het verblijf op het land
ten einde loopt, verzoek ik u zoo spoedig mogelijk naar
Petersburg te verhuizen, bepaald niet later dan aanstaanden
Dinsdag. Alle noodige beschikkingen zijn gemaakt. Ik verzoek
u in aanmerking te nemen, dat ik aan de vervulling van mijn
wensch een bizonder gewicht hecht.