Toen Dolly in Kitty's vriendelijke met snijwerk versierde kamer
trad, die er even frisch en zonnig als de bewoonster zelf voor twee
maanden uitzag, herinnerde zij zich met hoeveel lust en liefde zij
dat vertrek het vorige jaar ingericht hadden. Kitty zat op een laag
stoeltje dicht bij de deur en had haar oogen strak op een hoek van
het tapijt gevestigd, maar sloeg die nu met koelen somberen blik tot
haar zuster op.
"Ik wilde nog eens even met je praten," zeide Dolly.
"Waarover?" vroeg Kitty snel, terwijl zij het hoofd verschrikt ophief.
"Waar anders over, als over je kommer?"
"Ik heb geen kommer."
"Spreek zoo niet, Kitty! Denk je werkelijk, dat ik niets weet? Ik
weet alles, en geloof mij, het heeft weinig te beduiden. Wij hebben
allen iets dergelijks ondervonden."
Kitty zweeg en keek strak voor zich uit.
"Hij is niet waard, je om zijnentwil te kwellen," ging Dolly voort,
recht op de zaak afgaande.
"Ja, omdat hij mij versmaad heeft!" zeide Kitty met sidderende
stem. "Och, zeg toch niets meer alsjeblieft."
"Wie heeft je dat gezegd? Dat kan niemand zeggen. Ik ben er van
overtuigd, dat hij op je verliefd was en het zou gebleven zijn,
als...."
"Ach, dat medelijden, en al die betuigingen van deelneming zijn het
verschrikkelijkst!" riep Kitty plotseling uit. Zij keerde zich op
haar stoel om, werd rood, speelde met de vingers en drukte nu met de
eene dan met de andere hand tegen den gesp van haar ceintuur. Dolly
kende haar zuster; zij wist, dat zij in drift in staat was zich zelf
te vergeten en dingen te zeggen, die haar kort daarna berouwden.
"Wat? Wat wilt ge me doen gevoelen? Wat?" vroeg Kitty gejaagd: "Dat
ik verliefd was op iemand, die niets van mij weten wil, en dat ik
uit liefde voor hem zal sterven? En dat zegt nu mijn eigen zuster;
zij meent dat ... dat ... zij ... in mijn leed deelt! Ik wil zulk
een medelijden, zulk een veinzerij niet!"
"Kitty, je zijt onrechtvaardig. Gij meent, dat ge beleedigd zijt,
en valt mij nu aan...."
"Ik heb je niet beleedigd, maar gij...!"
"Integendeel, ik...." haastte Dolly zich te zeggen.
Maar Kitty luisterde niet in haar drift.
"Er is volstrekt geen grond om te denken dat ik ongelukkig ben en
mij te troosten. Ik ben veel te trotsch om ooit iemand te beminnen,
die mij niet bemint."
"Dat zegt immers ook niemand.... Maar toe, zeg mij nu eens
oprecht," smeekte Dolly, Kitty's hand grijpend, "heeft Lewin met
je gesproken?..."
Het noemen van Lewins naam scheen Kitty alle zelfbeheersching te doen
verliezen; zij sprong op, wierp den gesp op den grond en riep met een
heftige handbeweging uit: "Wat heeft dat alles met Lewin te maken? Ik
begrijp niet, waarom je mij zoo plaagt! Ik heb je al gezegd en herhaal
het, dat ik mijn trots heb en dat ik nooit doen zou, wat gij gedaan
hebt: tot iemand terugkeeren, die je ontrouw geworden is en een andere
bemint. Dat is mij onbegrijpelijk. Gij kunt dat, ik echter niet!"
Na die woorden zag zij haar zuster aan; toen zij bemerkte, dat Dolly
zwijgend en treurig het hoofd liet hangen, viel zij lusteloos op den
stoel bij de deur neer en bedekte haar gelaat met den zakdoek. Dit
zwijgen duurde eenige minuten. Dolly dacht aan haar eigen leed. Haar
vernedering, die zij onophoudelijk gevoelde, deed haar nog meer pijn,
toen zij door haar zuster daaraan herinnerd werd. "En zij weet het,
zij gevoelt het bij instinct!" dacht zij. Plotseling hoort zij een
kleed ruischen en zij werd door een paar armen omvat. Kitty lag voor
haar geknield. Zij smeekte niet om vergiffenis, zij fluisterde haar
slechts toe: "Dolinka, ik ben zoo ongelukkig!" En zij verborg het
lieve betraande gelaat in de plooien van Dolly's kleed. De tranen
waren als het ware de noodige olie, zonder welke de machine van
de wederzijdsche uitstorting des harten niet werkte. Na die tranen
spraken de zusters niet meer over wat zij eigenlijk weten wilden. Nu
verstonden zij elkander zonder dat volkomen.
"Ik heb geen verdriet," sprak Kitty nu bedaard, "maar ik weet niet,
of gij het begrijpen kunt: alles staat mij tegen, ik heb een hekel
aan alles, het meest nog aan mij zelf. Gij kunt u niet voorstellen,
welke slechte gedachten ik somtijds heb."
"Welke slechte gedachten zoudt gij kunnen hebben?" vroeg Dolly,
ongeloovig lachend.
"De slechtste, de laagste, zeg ik je. Dat is geen verlangen, geen
verveling, neen, dat is iets veel ergers. 't Is of al het goede,
dat in mij was, zich verborgen heeft en het slechte alleen gebleven
is. Hoe is dat te verklaren?" voegde zij er bij, toen zij verwondering
in de oogen harer zuster las. "Papa sprak zooeven tot mij.... Hij
schijnt te denken, dat ik trouwen moet. Mama brengt mij op een bal,
en ik denk, dat zij het alleen doet om mij zoo spoedig mogelijk uit
te huwelijken en van mij bevrijd te worden. Ik weet, dat het niet waar
is, en toch kan ik die gedachten niet van mij zetten. Die zoogenaamde
huwelijkscandidaten kan ik niet meer aanzien; het komt mij altijd voor,
of zij mij de maat willen nemen. Vroeger trok ik gaarne balkleederen
aan, ik was verrukt over mij zelf, nu vind ik het onaangenaam en
beschamend. En nu al dat andere.... De dokter.... Nu...." Kitty bleef
steken; zij wilde nog meer zeggen; zij wilde zeggen, dat sedert er
voor haar zooveel veranderd was, zij Stipan Arkadiewitsch geheel
onuitstaanbaar vond en zij hem niet kon aanzien zonder zich de meest
stuitende en ongehoorde voorstellingen van hem te maken, "In één
woord, alles komt mij grof en laag voor," ging zij voort. "Dat is
mijn ziekte.... Misschien zal het wel voorbijgaan...."
"Ge moet er niet zooveel over denken!"
"Hoe kan ik anders! Alleen bij u en de kinderen is het mij wèl."
"Hoe jammer, dat ge nu niet bij me kunt komen, omdat Lili nu juist
het roodvonk krijgt."
"Ja, ik kom toch. Ik heb het roodvonk al gehad, en ik zal mama geen
rust laten."
En Kitty liet haar ook geen rust; zij ging bij haar zuster logeeren
en verpleegde de kinderen in hun ziekte, die werkelijk bleek roodvonk
te zijn. De beide zusters brachten er al de zes kleinen gelukkig boven
op; maar Kitty's gezondheid was niet beter geworden en in den tijd der
groote vasten reisde de familie Tscherbatzky af naar het buitenland.