124) Η τραγωδία την πρώτην αρχήν της έλαβεν εκ χορών τρύγα
ηλειμμένων το πρόσωπον, και ψαλλόντων ύμνους εις τον Διόνυσον
εν καιρώ του τρύγους, κατά πρώτον εις το Ικάριον, δήμον
Αττικής. Εκ τούτου λέγεται ότι Τρυγωδία εκλήθη (Αθήν. Β, 11),
και τραγωδία, διότι οι ψάλλοντες ελάμβανον τράγον ως βραβείον.
Πρώτος δ' ο Θέσπις παρενέβαλεν εις τας ωδάς ταύτας και πρόσωπον
ηρωικήν τινα υπόθεσιν αφηγούμενον.
125) Ίδ. Ομήρ. Οδύσσ. Δ, 242-258, όπου η Ελένη διηγείται ότι ο
Οδυσσεύς, ως δούλος πενιχρά ενδυθείς και το σώμα του
τραυματίσας, εισήλθεν άγνωστος εις την Τρωάδα.
126) Αρίστων, ίσως πρόγονός τις του Πλάτωνος.
127) Ίδ. § Α.
128) Ίδ. § Δ.
129) Διότι ο Πλάτων ήτον προς μητρός απόγονος Δροπίδου αδελφού
του Σόλωνος.
130) Τον λόγον τον επιγραφόμενον Κριτίας, όστις είναι ατελής.
131) Ο ναός του Ολυμπίου Διός, θεμελιωθείς επί Δευκαλίωνος,
ήρχισεν οικοδομούμενος επί των Πεισιστρατιδών, αλλ' επί
Πλουτάρχου έμενεν ατελής έτι, και μόνον επί Αδριανού επερατώθη.
132) Ίδ. § ΙΔ.
133) Ο Κωμίας ήτον άρχων επώνυμος εν Ολ. 55, α', π. Χ. 560, ο
δ' Ηγέστρατος εν Ολ. 55, β', π. Χ. 559.
134) Εβασίλευσε σφάξας τον πενθερόν και προκάτοχόν του Σέρβιov
Τύλλιον, εν Ολ. 6, δ'.
135) Λουκρητία, θυγάτηρ Λουκρητίου, και σύζυγος Κολλατίνου,
ητιμάσθη υπό Σέξτου, του υιού του Ταρκυνίου, και εσφάγη
ορκίζουσα τους Ρωμαίους να την εκδικήσωσι. Τότε οι Ρωμαίοι
επανέστησαν, και απέκλεισαν τον Ταρκύνιον, διατελούντα εκτός
της Ρώμης εις το στρατόπεδον. Και αυτός μεν ηναγκάσθη να
καταφύγη εις Γαβίους, η δε Ρώμη εδημοκρατήθη.
136) Ο Λεύκιος Ιούνιος ήτον υιός του Μάρκου Ιούνιου, ενός των
επισήμων Ρωμαίων ούς εθανάτωσεν ο Ταρκύνιος ότε κατέλαβε τον
θρόνον, ως εθανάτωσε και τον πρεσβύτερον των υιών αυτού. Ίνα
αποφύγη την αυτήν τύχην, ο νεώτερος, Λεύκιος Ιούνιος,
επροσποιήθη τον ηλίθιον, διό και Βρούτος (Brutus) επωνομάσθη.
Αλλ' όταν ήλθεν η στιγμή, ετιμώρησεν αυτός τον τύραννον,
μεγάλην δείξας σύνεσιν και δύναμιν χαρακτήρος.
137) Από δούλου ελεύθερος.
138) Φρατρία είναι φυλή. Εν Αθήναις ήτον διαίρεσις των φυλών
υπό θρησκευτικήν έποψιν. Οι πολιτογραφούμενοι Αθηναίοι
ελάμβανον συγχρόνως το δικαίωμα να εγγραφώσιν εις οίαν δήποτε
φρατρίαν ήθελον.
139) Αληθώς εκ του Vindicare, διότι επί των απελευθερώσεων ο
κύριος του δούλου ήγγιζεν αυτόν εις την κεφαλήν διά ράβδου,
προφέρων τας λέξεις Vindicare in libertatem, ό έστιν
αποκαθιστάναι εις ελευθερίαν (Non. Marcell. IV, 487).
140) Τον Άρην. Το χωρίον ωνομάζετο, πιθανώς έκτοτε, campus
martius.
141) Media inter duos pontes. Πάντες όμως οι συγγραφείς
ονομάζουσιν αυτήν απλώς «νήσον», και ουδείς αναφέρει το όνομα
αυτής, το παραφραζόμενον υπό του Πλουτάρχου. Ήτον δε κυρίως
ιερά τω Ασκληπιώ, κατά Διονυσ. Αλικαρνασ. βιβλ. Ε. Ήδη δ'
ονομάζεται νήσος του αγ. Βαρθολομαίου.
142) Ο Ταρκύνιος φαίνεται ότι είναι η προσωποποίησις της
παναρχαίας τυρρηνικής κυριαρχίας εν Ρώμη· και αυτό αυτού το
όνομα είναι τοπικόν μάλλον ή κύριον, κατ' επιχώριον προφοράν
σημαίνον Τυρρηνός (Ταρχούν, Ταρχύνιος).
143) Arsia sylva. Κατ' άλλους, αλλ' ήττον ορθώς, ως φαίνεται,
ursum sylva. Το δε Aesuvia prata.
144) Τελευταίαν ημέραν του Φεβρουαρίου.
145) Αναξιμένης, ρήτωρ εκ Λαμψάκου, ού μνημονεύει και ο
Στράβων. Ίσως ο αυτός τω ιστορικώ, τω παρακολουθήσαντι τον
Αλέξανδρον εις τας εκστρατείας του.
146) Vicæ Potæ (Τ. Liv. II, 7), ως λέγουσιν εκ του Vincere
και potire, νικάν και απολαύειν, το καρπούσθαι την νίκην.