worden verminderd, wilde men met den voorraad nog langeren tijd
toekomen. Hoofdzakelijk de hoeveelheid dranken was sterk verminderd;
vooral die van het zoozeer geliefde Göppinger water was zeer
geslonken. Zoo sleepte de eerste groote vergissing eene reeks van
onaangename gevolgen na zich, waarvan de uitwerking niet was te
overzien. Stiller werd, hoe meer hij daarover nadacht, hoe langer
hoe somberder. Allereerst stelde hij zich de vraag, hoe hij het best
zijn collega's zou mededeelen, dat de vermindering der dagelijksche
hoeveelheid spijs en drank dringend noodzakelijk was. Het scheen
professor Stiller bijna onmogelijk om dit te doen zonder zijne
reisgenooten te kwetsen en hunne reeds zoo groote opgewondenheid nog
te doen toenemen. Gebeurde er toch maar een wonder en werd de snelheid
van den Argonaut toch maar verdubbeld, dan waren al die moeilijkheden
ineens overwonnen!--dacht professor Stiller. Maar er gebeurde geen
wonder, en hoe nauwkeurig de professor de snelheidsmeter ook gadesloeg,
de Argonaut bleef zich gelijkmatig voortbewegen.
"Stikken, bevriezen, verhongeren vóór wij Mars bereiken,--waarachtig
wij hebben de keus tusschen allerlei manieren om aan ons eind
te komen! Wat geeft het eigenlijk, of ik mijne reisgenooten door
vermindering van hun rantsoen, nog 't beetje genoegen bederf dat
eten en drinken hun verschaft, wanneer wij toch zoo goed als zeker
den dood in het vooruitzicht hebben! Het beste is dat ik alles maar
bij het oude laat. En daarmede uit!"
Na lang en somber-gepeins nam de professor eindelijk dit besluit!
De week liep ten einde en met haar waren de Marsreizigers het nieuwe
jaar ingetreden.
Geen hunner had zich bekommerd om de jaarswisseling, die vroeger op
aarde door hen in gezelligheid en vroolijkheid was gevierd.
Eene doffe onverschilligheid was over het geheele gezelschap gekomen,
die hun ook meer en meer den vroegeren lust tot eten en drinken
ontnam. "Wanneer ik goed en wel uit deze gondel op Mars kom, en ik
merk dat de levensomstandigheden maar eenigszins gunstig zijn, dan
zien zij mij op de aarde en in Zwaben niet meer terug. Geen hemelsch
geweld zal mij dan weder tot zulk eene reis verleiden,"--aldus sprak
op zekeren dag professor Fridolin Frommherz, terwijl alle andere
heeren toestemmend knikten.
Professor Stiller zeide niets op deze woorden, die zoo duidelijk
de gevoelens van zijne reisgenooten vertolkten. Met het oog op den
buitengewoon kritieken, steeds pijnlijker wordenden toestand van den
Argonaut, schenen hem al die opmerkingen van zijne collega's vrijwel
overbodig, hij bewaarde een somber stilzwijgen en begon na te denken
over middelen en wegen om de reis te bekorten.
"Wie aan zich zelf begint te wanhopen, gaat zeer zeker verloren. Waar
nog slechts een schijn van hoop bestaat, zij die ook nog zoo klein
en zoo zwak, daar ziet de moedige mensch nog altijd mogelijkheid om
een uitweg te vinden, een middel tot redding, terwijl de moedelooze
zich aan wanhoop overgeeft. Was ik dan laf en zwak, of ben ik het
werkelijk?" vroeg professor Stiller zichzelf af. "Waarvoor vrees
ik eigenlijk? Voor den dood, voor het verlies van een leven, dat
in dienst der wetenschap voor de gemeenschap eenige waarde heeft,
maar dat ik persoonlijk nooit zoo heel hoog heb geschat?"
Het grootsche idee van deze reis, de kunstige bouw van den Argonaut,
die tot op dit oogenblik bewezen had zoo uitstekend te zijn, was
op stuk van zaken toch zijn werk, waarvoor hij in alle opzichten
zooveel had opgeofferd. Reeds vóór de reis tot uitvoering kwam,
had hij rekening gehouden met de mogelijkheid dat de expeditie zou
mislukken, maar in weerwil daarvan had hij vol moed en hoop zijn
vaderland verlaten, in de vaste overtuiging dat hij alle bezwaren
zou overwinnen. En, nu de zaak wat kritiek begon te worden, zou
hij als een zwakkeling den moed laten zakken? Wat moest hij wel van
zichzelf denken? Hij bloosde van schaamte bij die gedachte! Weg met
alles wat naar zwakheid en naar lafheid leek! Wanneer hem wezenlijk
het lot beschoren was, reeds nu in den bloei en de kracht zijner
jaren te sterven, welnu, in Gods naam dan, maar dan was toch ook de
wijze waarop hij zou heengaan zijner waardig, zij was even grootsch
als eigenaardig. De namen van hem en zijne tochtgenooten, zouden,
ook al waren zij reeds lang van den aardbodem verdwenen, op aarde
nog altijd met eerbied worden genoemd. Met gulden letters zouden
zij worden opgeteekend in de annalen der wereldgeschiedenis en der
wetenschap, als die van stoutmoedige, zij het dan ook als ongelukkige
luchtreizigers. Die gedachte was ook een troost, een groote zelfs,
een trotsche een verhevene. Toen legde professor Stiller bij zichzelf
de heilige belofte af, dat hij vastberaden en met open oog de toekomst
zou te gemoet gaan, ze mocht dan brengen wat ze wilde.
Hij werd wonderlijk kalm, en was daardoor in staat helder te denken
en te overleggen. Allereerst begon hij zoo nauwkeurig mogelijk vast
te stellen, hoeveel electrische energie hun nog overbleef. Hij rekende
dagen en dagen lang. De afstand tusschen den Argonaut en Mars bedroeg
juist achttien millioen kilometers. De werking der aantrekkingskracht
der planeet op den Argonaut kon van dezen uit worden vermeerderd,
wanneer men er toe kon besluiten, een deel der electrische energie
op te offeren en het wereldruim in te zenden, Mars tegemoet.
Professor Stiller moest zichzelf bekennen, dat dit een waagstuk
was, want de voorraad energie, die noodig was voor verlichting en
verwarming van de gondel, werd er verbazend door verminderd. Hij
bedacht zich echter niet, nadat hij tot de overtuiging was gekomen,
dat het opofferen van een groot deel der electrische energie de eenige
mogelijkheid was om hun leven te redden en de expeditie tot een goed
einde te brengen. Het was een va-banque-spel, maar moest in de gegeven
omstandigheid gespeeld worden. Er was geen andere keus!
Professor Stiller ging direct aan het werk. Eerst sloegen de heeren de
nieuw ontwaakte bedrijvigheid van hun reisgenoot bijna onverschillig
gade. Langzamerhand echter begonnen zij nieuwsgierig te worden,
en de verflauwde belangstelling in de wetenschap weder te ontwaken.
"Wat voert ge daar toch uit, Stiller?" klonk het van uit de
verschillende hoeken van de gondel waar de heeren lagen.
"Ik werk aan onze redding," antwoordde de aangesprokene kortaf.
"Dat is een prijzenswaardige arbeid," merkte Frommherz met zwakke
stem op.
"Verklaar ons uw plannen eens," sprak professor Dubelmeier.
"Mijn beste vrienden, laat mij nu rustig mijn gang gaan. Bij mijne
verklaringen komen zooveel cijfers te pas, dat u het hoofd zou
omloopen, en dat moet juist wat ontzien worden."
"Stiller heeft gelijk," besloot professor Piller, "geef mij liever
uit de kast, waar gij vlak vóór zit, een flesch van onzen heerlijken
vaderlandschen wijn. Ik wil daarin vergetelheid zoeken."
"Ge drinkt bepaald te veel, Piller," waarschuwde Dubelmeier maar
voldeed toch aan het verzoek van zijn vriend, en overhandigde hem een
flesch met het fonkelende roode vocht. "Alcohol is verderfelijk voor
de hersens, dat moet gij als medicijnman toch wel het allerbest weten."
"Voor mijn part!" merkte professor Piller geeuwend op, waarna hij
een flinke teug nam. "Zoo, dat heeft gesmaakt! Er gaat toch niets
boven een goed glas wijn. En nu, Dubelmeier, raad ik u dringend,
ook eens nader kennis te maken met dezen vijand der menschelijke
hersens. Alleen met Göppinger water houden onze hersens het op deze
vervloekte reis niet uit!"
Na deze woorden deed professor Piller zijne oogen weder dicht, en
sliep rustig in. Ook de andere heeren keerden weldra weder in hunnen
lethargischen toestand terug.
Professor Stiller had intusschen de uitwerking van zijn proefneming
gade geslagen. De snelheidsmeter wees inderdaad eene belangrijk
meerdere snelheid aan. Reeds vleide de professor zich met de hoop,
dat alles naar wensch ging,--toen er al weer iets anders gebeurde.
"Wat duivel! Wat is er nu weder aan de hand?" vroeg Piller, plotseling
opschrikkende uit zijne verdooving, toen men een vreemd geluid,
gelijk aan dat van den rollenden donder, in de gondel vernam.
"Dat heeft wel iets van het bruisen van een bergstroom, die tallooze
steenen rotsblokken met zich voert," bracht Dubelmeier in het
midden. Nauwelijks had hij deze woorden gesproken, of een zwaar
voorwerp kwam tegen de gondel aan. Verschrikt sprong professor
Stiller op.
"Gauw, vrienden, helpt mij de vensters beveiligen, als ik mij niet
vergis is er een sterrenregen in aantocht."
De heeren snelden naar de vier vensters van de gondel, en lieten zoo
snel zij konden de schermen zakken. Eene kletterende regen ontlastte
zich boven den Argonaut, doch hoofdzakelijk boven de gondel.
Reeds meende professor Stiller, dat het gevaar geweken was, toen
andermaal een slag, veel heviger dan te voren de gondel trof. Daarna
vernam men een kletterend geluid, gevolgd door een jammerkreet. De
plaats waar zich de snelheidsmeter in de gondel bevond, was door een
kleinen meteoor getroffen.
Door den vreeselijken schok was dit instrument beschadigd, en het glas
gebroken. Een der stukken glas had professor Frommherz, die kermend
en bebloed op den bodem van de gondel lag, getroffen. Door den slag
was de gondel met zóóveel kracht op zijde geworpen, dat daarbinnen
de grootste verwarring heerschte. Eerst na verloop van eenigen tijd
hield de schommelende beweging op, en maakte plaats voor de oude
gelijkmatige. Men vernam geene slagen meer, en professor Stiller kon
aannemen, dat de Argonaut ook aan dit gevaar gelukkig was ontkomen.
Nu kon Piller den gewonde onderzoeken. Het stond al vast, dat de
verwonding niet zoo ernstig was, als het zich liet aanzien.
"Gij jammert veel te hard naar verhouding van uw wond," spotte Piller,
nadat hij de wond had onderzocht.
"O, hemel, dat ontbrak er nog maar aan," steunde de verwonde, toen
Piller met zijne naalden door de randen van de wond ging.
"Bah," hernam Piller droogjes, "wat een groot woord, onmensch! Dank
uw Schepper liever, dat gij er zoo goed zijt afgekomen. Het zal u
wat kranig staan, zulk een roode streep op uw voorhoofd!"
"Wat zal men van mij denken?"
"Wat men wil! Ziezoo, zet nu niet zoo 'n ongelukkig gezicht meer. De
wond is genaaid, het verband gelegd, met een beetje watten gedrenkt
in Göppinger water, nemen wij de laatste bloedsporen van uw gezicht
weg. Dan ziet gij er helderder uit dan een van ons. Over een paar
dagen neem ik de draden weg, en daarmede is de zaak gezond."
"Was het maar eerst zoover!"
"Wanneer dat doelt op het eind van de reis, dan ben ik het volkomen
met u eens. Eenmaal moet toch aan dien vervloekten tocht een einde
komen!" bromde de dokter mismoedig.
Het ergste was, dat nu de snelheidsmeter niet meer werkte en totaal
onbruikbaar geworden was. Aan repareeren viel gedurende de reis
niet te denken. Dat was een leelijke streep door de berekeningen
van professor Stiller, die hem bovendien iedere contrôle onmogelijk
maakte. Nu moest alles aan het blinde toeval worden overgelaten. In
plaats van berekenen, kon men nu slechts vermoeden. Hij gaf zich dan
nu ook weer aan allerlei zwaarmoedige en sombere gedachten over.
Inmiddels verliep de tijd en de ballon vervolgde zijn weg. De
levensmiddelen waren intusschen zóó geslonken, dat hongersnood voor de
deur stond, terwijl ook de voorraad electrische energie onrustbarend
afnam.
Wilde professor Stiller voor zich en zijne reisgenooten dus nog eenige
dagen licht en warmte behouden, dan moest hij onmiddellijk eindigen
met electrische energie naar het aetherruim af te voeren. Met een
bezwaard hart, brak hij dus de verbinding naar buiten af.
Wat zouden de eerstvolgende dagen brengen? Zij hielden in hun schoot,
het lot, het geluk, of den ondergang der expeditie verborgen.
Het electrisch licht in de gondel begon zwakker te worden, en eene
doordringende koude, die zelfs de pelsen der heeren niet vermocht af
te weren, deed zich gevoelen.
De een voor, de ander na, werd hoe langer hoe onverschilliger. Zij
schenen langzamerhand over te gaan in een toestand van
bewusteloosheid. Het einde der martelaren scheen eindelijk gekomen
te zijn. Geen geluid werd meer in de gondel vernomen.
Plotseling gevoelde men een geweldigen schok. Ballon en gondel
vlogen op zij, en schenen te willen kantelen. De arme menschen in de
gondel vielen tegen en over elkander, en werden als het ware uit hun
doodsslaap wakker geschud. Doodelijk ontsteld, door dien plotselingen
schok, slaagden de heeren er eindelijk in, weder overeind te komen,
en toen zij daarna de oogen weder openden, scheen een vriendelijk
zonlicht door de verbrijzelde vensters van de gondel.
Het duurde eenigen tijd, vóór de oogen der reizigers, die zoo lang
het licht hadden moeten ontberen, weder aan de heldere stralen gewend
waren. Maar toen scheen ook plotseling alle loomheid geweken.
Professor Stiller was het eerst op de been. Zonder te denken aan
mogelijk gevaar, stak hij moedig het hoofd uit een der vensters,
om te zien met welk ander vreemd lichaam de Argonaut in aanraking
was gekomen, want dat dit moest zijn geschied, was den geleerde
onmiddellijk duidelijk.
"Hoera, hoera!" riep hij opgewonden uit. "Hoera! wij zijn gered! Wij
hebben de kleine maan van Mars, Phoebus, gelukkig maar even
geraakt. Maar het buitenste omhulsel van onzen ballon is erbarmelijk
gescheurd; en wij hebben, zooals ik zie, nog meerdere schade beloopen,
maar dat doet er niet toe! Daar beneden, daar beneden ligt Mars! Wij
zijn gered, ge...." professor Stiller viel bewusteloos neder.
Na veel moeite slaagde professor Piller er in, hem weder tot bewustzijn
te brengen.
"Waar zijn wij," vroeg professor Stiller met zwakke stem.
"Dat weten wij zelf niet recht, in elk geval nog in de lucht, en niet
op vasten bodem," antwoordde professor Piller.
"Dan moeten wij den Argonaut langzaam en voorzichtig laten dalen,"
zeide Stiller.
"Gevoelt ge u weder sterk genoeg, om de geheele leiding op u te nemen?"
"Het moet eenvoudig!"
Met deze woorden stond professor Stiller op, om zich met een blik
door het venster, van de plaatselijke omstandigheden van den ballon
te overtuigen.
Juist, daar beneden, op geringen afstand van den Argonaut, stroomde
eene breede krachtige rivier, aan wier oevers een donkergroene
tropische plantengroei welig tierde.
Daarnaast zag men schitterend in het helle zonlicht, bebouwde velden
en bloeiende tuinen. Eigenaardige gebouwen, die van verre schitterend
wit schenen, bewezen de nabijheid van levende schepselen. De luide
kreten van bewondering, waarmede de koene luchtreizigers aan hunne
verrassing hadden lucht gegeven, bij het voorbijtrekken van de maan,
hadden hier voor eene stomme bewondering plaats gemaakt, terwijl zij,
dankbaar gestemd tegenover het lot, dat hen op het laatste oogenblik
voor het uiterste had bewaard, van uit de gondel eenen blik wierpen
op het schoone landschap, dat zij thans snel naderden.
HOOFDSTUK IV.
OP MARS.
Van Mars uit--want het was werkelijk die planeet--was de ballon reeds
lang opgemerkt. Toen hij nu bijna den grond had bereikt, stroomde
een groot aantal menschen, die in den omtrek woonden, naar de plaats
waar het luchtschip nederdaalde. De Argonaut werd naar eene groote
groene weide gestuurd, waar troepen van de edelste diersoorten
graasden. Professor Stiller wierp het touw met het anker met een
geweldigen zwaai uit de gondel, en gaf door teekenen en gebaren aan
de menschen daar beneden te kennen, wat zij ongeveer moesten doen om
den ballon vast te maken. De Marsbewoners begrepen dadelijk wat de
vreemde man in zijn gebarentaal van hen verlangde. Zonder eenige haast,
doch met bekwamen spoed en opvallend handig, werd aan den wensch van
den professor gehoor gegeven. Weldra lag de ballon vast en stevig
voor anker. De touwladder werd nu nedergelaten, en met de daarvoor
bestemde haken vast gemaakt. De zeven mannen uit het Zwabenland
daalden hierlangs naar beneden, om als eerste bewoners der aarde,
Mars te betreden.
Eene zachte weldadige en met welriekende geuren bezwangerde
lucht, omringde de stoutmoedige luchtreizigers, toen zij de gondel
verlieten. Een gevoel van vreugde, van veiligheid en rust vervulde
de harten van die halfdoode menschen, toen zij na zoovele weken voor
de eerste maal weder vasten grond onder hunne voeten voelden. Ja,
zij moesten zich eerst eens overtuigen of het wel grond was,
waarop zij stonden. Zij trachtten zich met hunne handen van den
aard van dien bodem te overtuigen. Neen, het was geen droom, het
was werkelijkheid. Zij stonden inderdaad op vasten grond. Innige
dankbaarheid rees uit hun hart ten hemel op, nu zij hun doel
mochten bereiken. Tranen van geluk, van de reinste vreugde, rolden
de zwaarbeproefde mannen over hunne gebaarde wangen, waaraan sedert
lang niet meer de minste zorg was besteed.
"Drommels, wat zien wij er uit!" riep professor Piller ontsteld
uit, toen hij in het volle zonlicht zijne reisgenooten eerst wat
nauwkeuriger bekeek. Toen begonnen de heeren over hun eigen uiterlijk
eens hartelijk te lachen.
Professor Stiller nam inmiddels de om hem en zijne reisgenooten
heenstaande menschen eens wat nader op. Het waren inderdaad menschen
van vleesch en bloed, die de aardbewoners met vriendelijken glimlach
begroetten.
"Zij zijn zeker helderder, grooter en mooier dan wij. Of zouden wij
misschien bij de Goden van den Olympus zijn terechtgekomen, in plaats
van op Mars?" merkte professor Hämmerle op, nadat hij zijn bril had
schoongemaakt en op zijn neus gezet.
"Hoe komt ge daarbij?" vroeg professor Dubelmeier.
"Die menschen hier lijken mij een gezelschap Goden. Kijk maar eens naar
die bijna klassiek schoone gezichten, dien krachtigen lichaamsbouw
en die prachtige vormen, die de antieke kleederdracht zoo voordeelig
doet uitkomen!"
"Er valt zeer zeker veel voor die vergelijking te zeggen, antwoordde
professor Stiller, "maar we waren vrij wat dichter bij den Olympus
dan bij Mars. Dit eene feit vernietigt reeds uwe illusiën, mijn
waarde Hämmerle."
Daarop haalde hij zijn chronometer te voorschijn; die stond op
acht uur.
"Het is nog vroeg in den morgen, wij zullen zien wat deze eerste dag op
Mars voor merkwaardigs zal opleveren. Laten wij eens probeeren, of we
ook een gesprek kunnen aanknoopen met onze vrienden, want dat zij ons
goed gezind zijn, bewijst mij hunne voorkomende welwillende houding."
Bij deze woorden stapte professor Stiller op een vooraanstaanden
Marsbewoner toe, die hem met eene zekere voorname kalmte liet naderen,
zonder van eenige vrees of verwondering blijk te geven.
"Wij zijn hier toch op Mars, nietwaar?"--Hij deed deze eenigszins
banale vraag in het Duitsch. De omstanders schudden het hoofd, en
antwoordden in een zeer welluidende taal, iets wat op zijn beurt,
professor Stiller weder niet verstond, maar waaruit hij meende te
moeten opmaken, dat zij het betreurden de vreemdelingen niet te
begrijpen.
"Duitsch kennen zij natuurlijk niet. Dat hadt gij toch wel dadelijk
kunnen begrijpen, Stiller," merkte professor Hämmerle op.
"Welnu, examineer gij ze eens, Hämmerle, misschien gelukt het u met
uwe uitgebreide talenkennis een tongval te vinden, waarin wij ons
voor hen verstaanbaar kunnen maken."
Met krachtige stem begon Hämmerle in het oud-Grieksch:
"Vrienden, wij begroeten u recht hartelijk, wij die van de aarde zijn
opgestegen, om u te bezoeken."
Maar hij kreeg geen antwoord; zij glimlachten slechts, waardoor zij te
kennen gaven dat zij hem niet begrepen. Hämmerle herhaalde nu zijne
begroetingen in het Latijn, maar wederom volgde dezelfde stilte,
dezelfde glimlach.
"Misschien komen wij met onze moderne talen verder, want van de
klassieke schijnen zij volstrekt niet op de hoogte te zijn," zeide
Hämmerle, die zich wat boos maakte over het totaal mislukken van
zijne eerste pogingen. Maar ook met Engelsch, Fransch, Spaansch,
Italiaansch, Russisch, ja ten slotte met Arabisch en Hebreeuwsch,
bereikte men niet het gewenschte doel.
"Dat is een goed begin," bromde professor Brummhuber.
"Het schijnt dat wij de Marstaal zullen moeten leeren," merkte
Thudium op.
"Dat schijnt wel zoo," bevestigde Frommherz.
"Maar kijk eens, wat komt daar voor een oude heer aan," riep
Dubelmeier uit.
Een eenigszins bejaarde man, met eene statige gestalte, grijs haar en
een grijzen baard, blootshoofds, baande zich een weg door de menigte,
en stapte op de zeven Zwaben toe. De kleeding was gelijk aan die der
anderen. Zijne hooge edele gestalte was gehuld in een overblousend
sneeuwwit hemd, uit de fijnste wollen stof vervaardigd, en met purperen
belegsels afgezet. Om de heupen werd het door een breeden gordel,
eveneens in purperkleur, bijeengehouden. Aan zijne bloote voeten droeg
hij sandalen van fijn geel leder. Eerbiedig gingen de anderen voor
hem uit den weg, en de heeren uit Zwaben maakten de gevolgtrekking,
dat deze man maatschappelijk eene hooge plaats innam.
Eerbiedig ontblootten zij het hoofd, en wachtten vol spanning wat er
verder zou gebeuren.
De oude keek eerst naar den Argonaut, en vestigde toen zijne heldere
donkerblauwe oogen, waaruit zoowel verstand als goedheid sprak, op
de zeven vreemdelingen, die hij in zijne harmonische taal aansprak,
waarbij hij af en toe op het kolossale luchtschip wees, terwijl hij
hun eindelijk met vriendelijke gebaren verzocht met hem mede te gaan.
De heeren volgden nu den ouden man. Bij hen sloten zich kalm en
waardig aan, al de Marsbewoners, die bij de nederdaling van den
Argonaut hadden geholpen.
Het was den professor, alsof een sprookje uit de "duizend en een nacht"
werkelijkheid geworden was. Zij hadden geen oogen genoeg voor al het
mooie en eigenaardige dat zij op hunnen weg ontmoetten.
Van de weide af kwamen zij op een schaduwrijk pad, dat met fijn wit
zand was bestrooid, en aan weerszijden was beplant met prachtige,
rijk met vruchten beladen boomen. Dit pad voerde naar een aantal
vrijstaande gebouwen, die door heerlijke tuinen waren omringd. Te
oordeelen naar de grootte, schenen dit openbare gebouwen te zijn,
wier schitterend wit tegen het groen der omgeving scherp afstak.
Overal ontwaarde men hoog opgaande palmen en daartusschen prachtige
lichtgroene bananen en varenplanten, en een bloemenpracht, zooals
de Tübinger professoren nog nooit te voren hadden aanschouwd. Rozen,
leliën, myrthen, orchideeën en eene menigte andere bloemen wedijverden
met elkander, in glans, schoonheid, kleurenpracht en geur. Vlinders
in alle grootten en kleuren wiegden zich in de heerlijke zachte lucht
en bont gekleurde vogels deden in de boomen hun welluidend lied hooren.
"Het is een paradijs, waar wij te land zijn gekomen," sprak professor
Stiller tot professor Piller, die naast hem voortliep. "Ik moet mijn
gevoel lucht geven, mijne bewondering onder woorden brengen! Zeg,
Piller, zijt gij ook zoo wonderlijk plechtig gestemd, en gevoelt
gij ook iets van datgene wat onze onsterfelijke Uhland in zijne
zondagsliederen heeft uitgedrukt?"
"Nu, nu," hernam professor Piller droogjes, "ook mij bevalt die
intocht op Mars bijster goed; overigens is het vandaag juist Zondag,
wist gij dat niet, Stiller?"
"Neen, mij is in de laatste weken de tijdrekening geheel ontgaan. Maar
hoe weet gij dat?"
"Wel, toen gij van morgen allen in onmacht laagt, heb ik met mijn
horloge in de hand, uw hartslag gecontroleeerd. Nu wijst dit toevallig
behalve de uren, minuten en seconden, ook nog de maanden en dagen
aan. Wij hebben vandaag Zondag 7 Maart."
"Zondag 7 Maart! Alweder het heilige getal. Moge dit ook verder ons
nabij zijn en beschermen," riep professor Stiller uit.
"Vóór alles, zou ik wel graag iets goeds te eten en te drinken
willen hebben; dit wekt de levensgeesten wat op, en doet meer goed en
helpt beter dan uw heilig getal zeven. Wij hebben ons in de gondel
ontzettend moeten behelpen, het wordt hoog tijd, dat wij weder eens
een behoorlijk huiselijk leven krijgen."
"O, professortje, professortje!" hernam Stiller lachend, "hongeren en
dorsten zult gij hier zeker niet. Kijk maar eens naar al die vruchten!"
Professor Piller keek in de aangewezen richting. "Drommels,"--kwam
het over zijne lippen,--"zouden die kolossale bessen misschien tot
het geslacht der druiven behooren?"
"Geraden! Wat gij daar ziet zijn wijndruiven, die alleen in zeer
zuidelijke klimaten in deze grootte worden aangetroffen."
"Vaarwel dan, heerlijke roode wijn, vaderlandsche drank!"--riep
professor Piller zóó luide uit dat al zijne collega's het
hoorden. "Vaarwel! want het vocht dat men uit deze kolossale bessen
perst, moet iemand als een vurige stroom door de aderen vloeien,
en halfdooden als wij zijn, weder tot nieuw leven wekken. Ik verheug
mij op een teug van dien drank!"
"Wij schijnen hier nectar en ambrozijn te vinden," lispelde Frommherz.
"Dat Grieksche Godentuig schenk ik je gaarne, wanneer hier onze magen
maar iets goeds menschelijks te verorberen krijgen," antwoordde Piller.