ΠΑΥΛΟΥ ΛΑΦΑΡΓΚ
ΜΕΤΑ ΠΡΟΛΟΓΟΥ
Β. ΠΑΡΕΤΟ
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ "ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ„ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1921
Τύποις Π. Λ. Πετράκου — Αθήναι
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΚΑΡΟΛΟΥ Μ Α Ρ Ξ
Ο Κάρολος Μαρξ εγεννήθη εις Τρεβ την 2αν Μαΐου 1918, εξ
ισραηλιτικής οικογενείας. Ο πατήρ του ήτο σύμβουλος των
μεταλλείων. Αφού έκαμε λαμπράς σπουδάς του δικαίου εν Βόννη
επανήλθεν εις Τρεβ και ενυμφεύθη τω 1843 την Τζέννυ Βεσφάλεν, ης ο
αδελφός διετέλεσε μέλος του υπό τον Μαντόιφελ Πρωσσικού
Υπουργείου. Ο Μαρξ επεδόθη εις την σπουδήν της φιλοσοφίας και της
Πολιτικής Οικονομίας και ειδικώς των κοινωνικών ζητημάτων. Έλαβε
μέρος εις τας τάξεις της ριζοσπαστικής αντιπολιτεύσεως και εγένετο
συνεργάτης, είτα διευθυντής της παλαιάς «Εφημερίδος του Ρήνου».
Παυθείσης της εφημερίδος ταύτης ο Μαρξ κατέφυγεν εις Παρισίους,
όπου εδημοσίευσεν εν συνεργασία μετά του Αρνόλδου Ruge, τα «Γάλλο
— Γερμανικά Χρονικά» (Deutsch — Französische Jahrbücher) και
μετά του Ερρίκου Άινε την εφημερίδα «Εμπρός» (Vorwærts).
Εξωρίσθη εκ Γαλλίας κατά το 1844 και μετέβη τότε εις Βέλγιον.
Το 1841 έγραψε το βιβλίον «Αθλιότης της Φιλοσοφίας» απάντησιν εις
την «Φιλοσοφίαν της αθλιότητος» του Προυδόν. Κατά το αυτό έτος
συνέταξε μετά του Έγκελς το Μανιφέστον του Κομμουνιστικού Κόμματος
εις το οποίον εύρηνται αι δυο αρχαί, αίτινες έμελλον να εμπνέουν
το σοσιαλιστικόν κόμμα: 1ον ότι το συμφέρον των εργατών είνε
απέναντι των κεφαλαιοκρατών παντού το αυτό και ότι συνεπώς είνε
επικρατέστερον των εθνικών ζητημάτων και 2ον ότι οι εργάται επί
ουδενός άλλου, πλην εαυτών, πρέπει να βασίζωνται, ίνα
απελευθερωθώσι και ότι έχουσιν ανάγκην κατά πρώτον να αποκτήσωσι
πολιτικά δικαιώματα.
Εξορισθείς εκ Βελγίου την 2 Μαρτίου 1848 επανήλθεν εις Γερμανίαν
και εξέδωκεν εν Κολωνία, επί τινας μήνας, την «Νέαν Εφημερίδα του
Ρήνου», ην συνέτασσε τη συνεργασία των Έγκελς, Λασάλ, Βολφ και
Φράιλιγρατ και άλλων τινών συγγραφέων. Τω 1810 η εφημερίς αύτη
επαύθη και ο Καρλ Μαρξ καταδιωχθείς κατέφυγεν εις Λονδίνον, όπου
έμεινε μέχρι του θανάτου του.
Τω 1859 εδημοσίευσε την &Κριτικήν της Πολιτικής Οικονομίας& και
τέλος τω 1867 το σημαντικότερον έργον του το &Κεφάλαιον&.
Η κατά το 1866 ιδρυθείσα &Διεθνής& σκοπόν είχε να θέση εις
εφαρμογήν τας εν τω Μανιφέστω τεθείσας αρχάς. Ο Μαρξ ενέπνευσε το
καταστατικόν αυτής, όπερ εξεργασθέν εν Λονδίνω εψηφίσθη άνευ τινός
τροποποιήσεως εις το συνέδριον της Γενεύης. Προετίθετο να δώση
ενιαίαν κατεύθυνσιν εις την σοσιαλιστικήν κίνησιν των διαφόρων
χωρών, αφιεμένης, εννοείται, αρκετά μεγάλης αυτονομίας εις τας
διαφόρους εθνικάς ομάδας, ας περιελάμβανεν η Ένωσις αύτη. Η
επιρροή του υπήρξε μεγάλη εις την Διεθνή μέχρι του 1872, αλλ' η
εξουσία, ην ήσκει εκίνησε ζηλοτυπίαν. Εις το εν Χάγη (7βριος 1872)
συνέδριον έσχε σφοδράς επιθέσεις, σχίσματα προεκλήθησαν και η προς
αυτόν εκτίμησις, βαθύτατα πληγείσα, εμειώθη ταχέως. Οι οπαδοί του
έκαμαν ακόμη εν Συνέδριον, εν Γενεύη, τον 7βριον του 1873, αλλ' ήτο
το τελευταίον. Ο Μαρξ έζησεν έκτοτε μακράν της κινήσεως και
απέθανεν εις Λονδίνον την 15 Μαρτίου 1883.
ΒΙΛΦΡΕΔΟΥ ΠΑΡΕΤΟ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Ε I Σ
ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
ΤΟΥ
ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ
I
Η κριτική του βιβλίου του Κ. Μαρξ δεν είνε πλέον αναγκαία. Εύρηται
όχι μόνον εις ειδικάς μονογραφίας, αίτινες εδημοσιεύθησαν επ'
αυτού, αλλ' ακόμη και προ πάντων εις τας τροποποιήσεις τας
επενεχθείσας επί του περί θεωρίας της αξίας κεφαλαίου της
Πολιτικής Οικονομίας.
Αι ολίγαι σελίδες, ας διαθέτομεν εδώ δεν θα μας επιτρέψουν ν'
αναπτύξωμεν όλας τας παρατηρήσεις, ας προεκάλεσεν η θεωρία του Κ.
Μαρξ. Θα αρκεσθώμεν εις περίληψιν λίαν συνοπτικήν, ως τοιαύτα
είνε, εν συγκρίσει προς τον όγκον του έργου του συγγραφέως μας και
τα εις τας σελίδας ταύτας αναφερόμενα αποσπάσματα αυτού.
Η εξέτασις έργου τινός δύναται να γίνη κατά δύο μεθόδους. Η πρώτη,
ήτις είνε κυρίως πολεμική, ουδαμώς ενδιαφέρεται να χωρίση την
αλήθειαν από την πλάνην. Καταδικάζει εν τω συνόλω της μίαν
θεωρίαν, προσπαθούσα κυρίως να εμφανίση τα ελαττώματά της, άτινα
και υπερβάλλει και προσπαθεί να τα χρησιμοποιήση ως όπλα πολέμου
κατ' αυτής. Κατά την μέθοδον ταύτην, όσον περισσότερον πρότασίς
τις είνε προφανώς εσφαλμένη, τόσον περισσότερον ενδιατρίβει τις
εις αυτήν και επιμένη, ίνα γνωρίση το σφάλμα, παρερχόμενος απλώς
πάσαν άλλην πρότασιν περιέχουσαν δόσιν τινα αληθείας.
Τουναντίον, η δευτέρα μέθοδος, ήτις είναι αξία του ονόματος
επιστημονική, ουδένα άλλον σκοπόν έχει ή να διαχωρίση το αληθές
από το ψευδές. Παρατηρών τις σφάλμα τι εις την μελετωμένην θεωρίαν
δεν την απορρίπτει δια τούτο, άλλα εξετάζει, εάν, αποβαλλομένου ή
διορθουμένου του μέρους τούτου, δύναται να ευρεθή εις το άλλο
μέρος αλήθειά τις αξία προσοχής.
Είναι σχεδόν περιττόν να είπωμεν ότι θα ακολουθήσωμεν την
τελευταίαν μέθοδον. Ο Κ. Μαρξ, είναι αληθές, μετεχειρίσθη συχνά
την πρώτην ομιλών περί των θεωριών της φιλελευθέρας πολιτικής
οικονομίας, αλλ' είχεν άδικον και πρέπει τις να αποφύγη να τον
μιμηθή.
Θα προσπαθήσωμεν επίσης να ακολουθήσωμεν κατά το δυνατόν την
ομολογίαν του Κ. Μαρξ. Θα εξετάσωμεν μόνον εις τι πραγματικώς
αντιστοιχούσιν οι όροι, ους μεταχειρίζεται.
Εν τη σημερινή καταστάσει της Επιστήμης, το καθ' ημάς, θεωρούμεν
περιττήν κάθε συζήτησιν, ήτις σκοπόν έχει να γνωρίση τι εννοούμεν
με τας λέξεις: &αξία, κεφάλαιον& ή άλλας αναλόγους εκφράσεις.
Είναι τούτο ζήτημα φιλολογίας και όχι οικονομικής επιστήμης (1).
Αι θετικαί επιστήμαι καθορίζουν τας μεταξύ των πραγμάτων και ουχί
μεταξύ των λέξεων σχέσεις. Κάθε συγγραφεύς όθεν έχει το δικαίωμα
να ορίζη τα πράγματα ταύτα, όπως αυτός τα εννοή. Εννοείται ότι
τούτο δεν σημαίνει ότι δύναται να γίνη αυθαίρετος χρήσις του
δικαιώματος τούτου, διότι καλοί όροι δύνανται πολύ να βοηθήσουν
την πρόοδον της επιστήμης.
Όταν αύτη αρχίζει να σχηματίζηται, δύναται να είναι ωφέλιμον ο
συγγραφεύς να χρησιμοποιή λέξεις της κοινής ομιλίας, προσπαθών
μόνον να καθορίζη καλώς την έννοιαν αυτών. Ωφελείται ούτω εκ
σημαντικής τινος ιδιότητος της γλώσσης του να είναι δηλ. «ο
συντηρητής της κτηθείσης πείρας». Δυστυχώς η γλώσσα δεν διατηρεί
μόνον την κτηθείσαν πείραν, διατηρεί ακόμη και τας προλήψεις και
σοφίσματα και προ πάντων αποδίδει εις πολλάς λέξεις έννοιαν
συγκινήσεως, ήτις δύναται να μας πλανήση εις τους συλλογισμούς
της. Τέλος είναι σχεδόν αδύνατον να απαλλάξωμεν τελείως μίαν λέξιν
της κοινής ομιλίας από σειράν άλλων δευτερευουσών εννοιών, αίτινες
είναι η αιτία πολλών συγχύσεων και σοφισμάτων.
Έρχεται λοιπόν, εν τη αναπτύξει επιστήμης τινός, στιγμή καθ' ην
μάλλον να χάση έχει τις ή να ωφεληθή εκ της χρήσεως λέξεων της
κοινής ομιλίας. Η στιγμή αύτη, κατά την γνώμην μας, έχει ήδη προ
πολλού φθάση εις την Οικονομικήν Επιστήμην και θα ωφελείτο αύτη
πολύ, εάν εχρησιμοποίει μόνον ιδίους αυτής τεχνικούς όρους, καλώς
καθωρισμένους. Αλλ' αφού τούτο δεν συνέβη ακόμη θα αρκεσθώμεν
χρησιμοποιούντες τους σήμερον εν χρήσει όρους, προσπαθούντες μόνον
να τους ορίσωμεν καλώς, ίνα αποφύγωμεν κάθε σύγχυσιν εν τη σκέψει
μας.