_In Bibliotheca latina, rectius a Jo. Aug. Ernesti digesta et aucta
Tom. II, lib. II, cap. xii._
C. Silius Italicus, ex italica civitate Pelignorum, consulatum[1] Romæ
gessit anno fatali Neronis Imp. a.C. 67: quo honore an deinde bis iterum
functus sit, incertum est, aliis adfirmantibus, aliis negantibus.
Ciceronis et præsertim Virgilii ingens cultor fuit, et in utroque
scribendi genere, etsi passibus non æquis, imitator, in Campania quum
morbi lentitudinem inedia prævertisset, annos natus 75 decessit, primis
annis Trajani imperatoris. Prænomen ejus apud Modium in novantiquis
lectionibus et Glandorpium in Onomastico, non _Caius_ est, sed
_Publius_: illud verius. Italici cognomen consecutus est vel quacunque
alia[2] de causa vel quo ipsius aut unius e majoribus ipsius patria fuit
Italica Pelignorum, aut Italica Bæticæ (sequioribus sæculis _Talca_[3]);
dubium enim illud est viris doctissimis Nic. Antonio Bibliothecæ Hispanæ
vet. lib. V, pag 85 seq., et Christophoro Cellario in dissertatione de
Silio Italico, edita Halæ Sax. 1694, in-4º, et in dissertationibus ejus
Academicis junctis excusis Lips. 1712, in-8º, dissert. IV, et in
prolegomenis Arnoldi Drakenb. ad Silium recusa.
Alia de Silio et ad ejus defensionem Nic. Hieronymus Gundlingius in
Gundlingianis parte XII, cap. 1, et Nic. Antonius in Bibliotheca vetere
Hispana, lib. I, cap. 18. Eruditissimum poetam appellat _Thomas de
Pinedo_, pag. 262, ad Stephanum Byz. non sine causa ille quidem[4], sed
fallitur Claudius Dausqueius, qui in notis ad Silium pag. 641, in
descriptione Virtutis et Voluptatis Philostratum Silii oculis obversatum
esse, quum scriberet, stilique imitatione sibi expressum persuasit: nam
Philostratus ille post Silium scripsit. Jo. Antonio Vulpio judice, pag.
113, notis ad Catullum, ubi Statium cum Silio conferre placuit, Statius
acrioris ingenii et ad excogitandum promptioris utique videtur, sed
«alter ille perpetuo languidus, Virgiliani poematis compilator, et plane
ad aliorum imitationem compositus.»
Exstat ejus Poema Heroicum sub _Punicorum_ nomine, de bello punico
secundo, quod ætate provectus[5], sub Domitiano imp. usque ad Scipionis
Africani triumphum descripsit libris XVII; historici magis partibus
functus, quam poetæ ingenio suo indulgentis: unde majori cura quam
ingenio scripsisse affirmat Plinius junior, lib. III, ep. 7.
(Cætera de codd. et editt. vide supra. _Ed._)