_De C. Silii Italici genere, nominibus, studiis, honoribus,
vita et morte._
Quum hæc, quæ ad ipsum poetam nostrum pertinent, jam satis accurate
tractaverit, et, quantum de iis constet, ex paucis, quæ huc spectant,
veterum scriptorum locis testimoniisque diligenter eruerit Cellarius, ne
hujus scrinia compilasse, vel operam perdidisse videar, dissertationem
ejus _de C. Silio Italico, poeta Consulari_, a.Chr. MDCXCIV scriptam,
et collectioni dissertationum illius Academicarum, Lips. 1712, in-8º,
prelo excusæ, insertam, cum lectoribus communicare malo, quam easdem res
aliis verbis exponere. Ut tamen chartæ parcerem, nonnulla recidi, quæ
vel supervacanea, vel minus accurate dicta videri possint, nec nisi
pauca in notis adjeci. Hæc itaque sunt verba Cellarii, in epitomen
redacta:
Genus _Siliorum_ ut antiquissimum, ita nobilissimum omnino fuit, quamvis
non negemus, originem illorum, ut in aliis gentibus non paucis, quæ ad
summam nobilitatem pervenerunt, plebeiam et humilem exstitisse, quod
Fulvius Ursinus de familiis Romanis, pag. 264, ex Livii, lib. IV, cap.
54, probavit. Ibi enim quæstoriis comitiis plebem ait ita ultum ivisse
injuriam in tribuniciis adceptam, ut inter quatuor quæstores unum
tantummodo ex patricio ordine crearet, _tres_ autem _plebeios,
Q. Silium, P. Ælium et P. Pium, clarissimarum familiarum juvenibus
prætulerit_. Sed quum semel huic familiæ ad honores, via patefacta fuit,
clarum utique nomen consequuta progressu temporum, ad summæ nobilitatis
gradum adscendit. Ut ex multis tantum unum exemplum adferamus, sub
Augusto _C. Silius tertium consul_ fuit, eo anno, quo is testamentum
condidit, hoc est, proximo antequam ex vita demigraret, auctore
Suetonio, c. CI[1].
_Italici_ nomen plus negotii nobis facessit, ab aliis alia
interpretatione expositum[2]. Sunt qui fuisse _Hispanum_ adfirment, ex
_Italica_ Bæticæ urbe[3], Trajani patria, oriundum, quam sententiam
Petro Crinito et Ludovico Carrioni Dausqueius tribuit, quamquam prior
dubitanter id retulerit. Nec vero peregrinitas inpedimento erat, quo
minus Hispania elegantiores poetas proferret. Etsi enim Ciceronis et
Luculli ætate, «Cordubæ nati poetæ pingue quiddam atque peregrinum
sonarent,» ut Cicero pro Arch. c. 10 extr. tradit; tamen alia cultura
provinciæ fuit post Augusti tempora, ut Lucani et utriusque Senecæ
ingeniis manifestum est. Habet vero Dausqueius, quæ principio
commentarii in Silium huic opinioni de Hispanica patria obponat. _Qui ex
Hispaniæ_, inquit, _Italica, ITALICESIUS audiebat, aut ITALICENSIS_.
Stephanus de Urbibus ἔστι καὶ Ἰταλικὴ πόλις Ἰβηρίας, τὸ ἐθνικὸν
Ἰταλικήσιος. Gellius Noct. Att. XVI, 13: «D. Hadrianus in oratione,
quam de Italicensibus, unde ipse ortus fuit, in Senatu habuit.» Addit
antiquam inscriptionem, quam etiam Gruterus, pag. 385, nº 1, exhibuit: