Cesserit huic Trebia exitio: pons ecce cadentum
Corporibus struitur, reicitque cadavera fumans
Aufidus, ac victrix insultat bellua campis. 670
668 sq. _Pons... struitur_, non in Aufido, quod Cluver. putabat, sed
in torrente Vergelli, teste Flor. II, 6, §. 18, vel in flumine
Vergello, quod tradit Val. Max. IX, 2, ext. 2, ubi _Cerbalo_ emend.
Mitallerius, quia Cerbalus amnis (hod. _Candelaro_), Dauniorum
terminus, memoratur Plin. III, 11. Ceterum hujus rei mentionem
quoque faciunt Lucian. Dial. mort. II, pr. T. II, p. 63, edit.
Schmid. et Appian. de Reb. Pun. cap. 63.
669 sq. _reicitque cadavera fumans Aufidus_; cf. X, 320 sq. et sup.
I, 52 sq.; _reicit_, ut ap. Virg. Ecl. III, 96, et Stat. Th. IV,
574.
670. _bellua_, elephanti. An potius Hannibal? ut idem _Libycus leo_
VII, 401, vel _immanis bellua_ Verres Cic. Verr. V, 42, et Gallus
Liv. VII, 10 dicitur. Ego vero intellexerim simplicius elephantos,
libensque contulerim ad Horatianum illud, Od. III, 3, _Dum Priami
Paridisque busto Insultet armentum_, etc. Quod mirifice juris sui
fecit clarissimus poeta, nostras DELAVIGNE, in carmine cui titulus,
_Les Troyennes_:
Le pâtre de l’Ida, seul près d’un vieux portique.
Sous les rameaux sanglans du laurier domestique
Où l’ombre de Priam semble gémir encor,
Cherchera des cités l’antique souveraine,
Tandis que le belier bondira dans la plaine
Sur le tombeau d’Hector. _Ed._
668. _penus ecce_ Oxon. _rogus ecce_ Tell. R. 3. Mars.
669. _reicitque cadavera fumans_ Colon. teste N. Heins. nam
_recitatque_ in eo invenit Modius et emend. _reicitque. tacitaque
cadavera_ Putean. _tacitoque cadavera_ Ox. et R. 3, _tacitoque
cadavere_ Med. _jacitoque cadavera_ R. 1. _fumans_ scripti, cum
R. 1, 3, Med. _fundans_ Tell. _fudes_ R. 2, _jactoque cadavere
fumat_ Parm. et Benes. _tacitusque cadavera fundit_ edd. recentt.
Male, quidquid contra dicat Dausq. qui provocat ad I, 54; _Longe
sonantem Aufidum_ dicit Horat. Od. IV, ix, 2; _arctusque cadavere
fumat_ conj. Barth. Adv. I, 5; _tumidusque cadavera fundit_ non
nemo ap. Lefeb. _restatque cadavere fumans_ N. Heins. et Corte,
teste Ernesti, _ructatque cadavera_, pro _recitatque_, quod in
cod. Colon. legitur, reponendum esse, ingeniose suspicatur Cel.
Herel. in literis ad me datis, in quibus monet, recentiores quidem
linguas in gravi oratione non admittere verbum quod german. nostro
_rülpsen_ respondeat; Pindarum vero, Virgilium aliosque poetas ne
in lyrico quidem epicoque carmine illud respuere, et τὸ _vomere_
(_speien_) etsi non honestius sit, centies occurrere. Conf. Heins.
ad Ovid. Met. XIV, 211.
Gestat Agenoreus nostro de more secures
Consulis, et sparsos lictor fert sanguine fasces.
In Libyam Ausonii portatur pompa triumphi.
O dolor! hoc etiam, Superi, vidisse jubetis?
Congesto, lævæ quodcumque avellitur, auro 675
Metitur Latias victrix Carthago ruinas.
671. _Agenoreus_, ut lib. I, v. 15.
675. _Modii duo annulorum Carthaginem missi, dignitasque equestris
taxata mensura_, Flor. II, 6, §. 18. Tres modios memorant, Plin.
XXXIII, 1, sect. 6; Val. Max. et Oros. Cf. inpr. Liv. XXIII, 12, et
inf. XI, 532 sq. ut de annulis veterum, tam ferreis, quam aureis,
Plin. XXIII, 1.
--_lævæ_, digito sinistræ manus, qui minimo est proximus. Vid. Gell.
X, 10, et cf. inf. XI, 532 sq. Definitionem annulorum in h.l. neque
exspectari, neque probari posse monet Ernesti. Sed aliquam certe
excusationem habet poeta: nam in vaticiniis oratio ornatior
obscuriorque esse solet. Cf. ad I, 125. Præterea vid. ad XI, 532.