Originale verkita de D. H. Lambert, B.A. (9660).
Pasiginte la Paskon en Romo, mi forveturis Venezion por ĝui tie la
trankvilecon nur atingeblan en urbo, kie la piedfrapado de ĉevaloj
kaj la rulsonado de radoj neniam igas sin senti.
Sed kiel priskribi la Veneziajn glorojn! Kiel per ordinaraj vortoj mi
povos, ne trograndigante, konatigi la eksterordinarajn mirindaĵojn
de tiu ĉi vidinda urbo, la idealo de la romanca historio, tronata
sur ŝia centinsularo! Kie mi serĉos egalulinon al la Reĝino de la
Adriatiko, kun ŝiaj palacoj, ŝiaj gondoloj ŝiaj kanaloj, la
"_flumina antiquos praeterlabantia muros_" de Virgilio, kaj kun ŝia
unu placo, kiu kompare kvazaŭ malgrandigas ĉiujn aliajn!
Kia vizitanto al Venezio ne tralegis ŝian gloran historion, temon
tiel kortuŝantan eble pro ĝiaj rakontoj pri triumfoj kaj
malfeliĉaĵoj, la ŝanĝemaj batadoj de la sorto, kiel tiu de mem
Grekujo! Kiam, jen sur la randaĵo de malespero kaj forlasonta je
ĉiam la scenojn de tiomaj ĉagrenaĵoj, ŝi rekuraĝiĝis kaj
enspiris novan vivon el la cindroj de la malĝojeco.
Certe la nomoj de Contarini, Pizano, Zeno kaj Chioggia (Kioĝja)
elvokas admireman sentadon tiel fortan, kiel tiu pri Pausanias kaj
Miltiades, pri Salamis kaj Marathon.
Kaj, se eĉ en la mondo de la belartoj kaj beleco Venezio preskaŭ ne
povas sin antaŭmeti kiel komparindan kun la fieraj sanktejoj kaj la
diaj elpensaĵoj de la Grekaj skulptistoj, ŝia gloro tamen ne malpli
ol ŝia dekliniĝo kaj falo, elvekigas, mi opinias, egale profundan
intereson.
Protektite de la ostoj de la sanktulo Marko, la respubliko povis
prezenti maltimegan frunton al Doriaj minacoj, kaj Barbarosaj
tondriloj, senpovaj, malgraŭ la plej terura frenezeco, tremigi la
barkon, kiu sciis surrajdi la ondegojn meze de muĝadanta alilanda
blovegado.
En la _Hotelo Victoria_ mi trovis loĝejon tre komfortan, kaj, post
rondtabla-vespermanĝo, mi ekiris por kuniĝi kun la aro da
akvofestantoj sur la Granda Kanalo.
Dum la gondolo glitadis senbrue preter la silentaj palacoj--la
akvo lumigata jen de la lunradioj, jen de ia pendanta
gaslampo,--renkontiĝante kun fantomoj nigrevestitaj kiel ĝi mem,
antaŭenirigata de la kvieta gondolisto, tra ĝia vojiro misterega,
la ligilo de la sorĉeco ŝajnis al mi plenita.
La trompita imago reflugis al la jarcentoj kiam romanco kaj
amsekreteco ekscitis multajn krimojn, kiujn la profundaĵoj de tiuj
akvoj povus malkovri!
Alveninte al la signita ejo mi alproksimiĝis al la diverskolora
boatego kun ĝiaj lumdonantaj Ĥinaj lanternoj, balanciĝantaj
antaŭe kaj poste, kie sidadis la kantantoj kun siaj belsonaj
muzikiloj, kies notoj, per dolĉe modulantaj akordoj, kiuj akompanis
la voĉojn, elravis la orelojn de ĉiu aŭdanto, kaj malgrandiĝadis
iom post iom tra la laguno....
Tuj kiam mi revenis gastejen, preta kuŝiĝi post la tagaj laboroj,
la jena interparolado okazis:
"La sinjoro bonvolos pardoni, ke necesiĝas ŝanĝo de dormoĉambro."
"Sed miaj valizoj kaj la tuta vojaĝilaro jam suprenportiĝis en mian
ĉambron."
"Sen malfacileco oni translokos ilin en alian."
"Kion vi proponas provizi al mi? Almenaŭ interne de la hotelo, mi
esperas!"
"Certigu vin pri tio, sinjoro. Mi havas ĉambron kiu al vi plaĉos,
kaj la pakaĵoj jam tie sin trovas."
Suprenirinte tien, mi eniris en ĉambregon lumigitan per du grandaj
kandelabroj ĉe la pli malproksima fino, meze de mallumo, kiun ili
malfacile kontraŭstaris.
La litego, ĉirkaŭate de nigraruĝaj kurtenoj kaj enmetite en
angulon prezentis neniel aperon allogi ripozon.
"Sendigu tien ĉi," mi diris al la gastejestro, "noktomanĝeton; mi
kutimas preni malpezan manĝaĵon antaŭ ol ripozi."
Atendante la manĝilaron, mi zorge ekzamenis la tutan salonon,
esplorante la grandnombrajn ŝrankojn kaj kestegojn, kiujn la ĉambro
enhavis.
La muroj estis kovrataj de tapetoj, kiuj figuris batalantajn
Krucistojn, kies helaj plumoj, standardoj kaj armaĵoj, kie rebrilis
la sunradioj, kontrastis kun la pentrindaj postscenoj de monto kaj
arbaro.
Kvankam la vetero estis varma, mi decidis ekbruligi fajreton por
heligi la malĝojan atmosferon de la salono: kaj altirinte apuden
seĝegon, mi eklegis romanon, kiun mi okaze kunportis kun mi.
Post la manĝaĵo mi sentis min dormema, sed ne dezirante pasigi la
nokton sidante mi decidis min senvesti por kuŝiĝo.
Sed la silento kredeble malhelpis min maldormi, kaj kontraŭvole mi
ekdormetis.
Teruraj sonĝaj fantazioj tamen vin vekadis, kaj mi estis leviĝonta
pretigi min por la lito, kiam la granda spegulo, kiu pendis
kontraŭe, vidigis al mi homan kapon elrigardanta super mia seĝego.
Antaŭ ol mi povis rekonsciiĝi, por tiel diri, post la mirego
kaŭzita per tia neatendita aperaĵo, kiu subite neniiĝis en aeron,
miaj okuloj terure sin fiksadis sur la malantaŭa tapeto proksima de
la kapkuseno de la lito.
La tapeto flankentirata malrapide maltegis la vizaĵojn de du viroj,
mallaŭte interparolantaj, sed elĵetantaj minacajn rigardojn, dum
unu per la maldekstra mano montris al la alia mian terurigitan
figuron.
Ili portis vestojn antikvajn, kun longaj glavoj pendantaj de zonoj
ĉirkaŭantaj la kokson.
De iliaj senkaskaj kapoj bukloj kovris iliajn ŝultrojn.
Post iom da tempo, kiu al mi ŝajnis centjaro ili faris signojn
alpaŝi en la ĉambron por min ataki.... Mi provis kriegi ... faletis
... kaj svenis.