=Anton=
{(til Karen Mari):}
Ja, du ka sej hwad du vil, Karen Mari, men skal _a_ vær di Forkaal og
ha æ Answar for æ Sager baade opp og nied, saa finder a mæ Dæwlen
mist mæ ett i, te søen en Fløs som han gaar og forstyrrer æ Piger i
dje Maiken og stikker hans Nies i al Ting.
=Karen Mari.=
Ih, hwad gjør da æ bette Swend?
=Anton.=
Ja, a ved ett, om du vil ha saat Ild paa æ Gaard?
=Karen Mari.=
Ih, søde Navn!
=Kjesten.=
Men hwad er det endda for nø Beskyldninger, du kommer mej! Det ved du
da godt er jenne[256] baar Paafund.
[256] _jenne_, ene.
=Anton.=
Ja, iguer fand a Swawlstykker i æ Kyer dje Krøef, i Daa laa der smidt
en Cigarstump i æ Hejst dje Hakkels. _A_ ved ett, i hwad Mjening han
kyler æ. Men det ka ingen ordenlig Kaal find sæ i.
=Karen Mari.=
Men Jøsses, ligger han søen og kaaster med æ Ild!
=Anton=
{(med et strængt Blik paa Kjesten).}
Ja, nær _det_ endda war det jennest, han saat Ild paa; men -- det er
nok ett bløwen dérved.
=Kjesten.=
Nej det laader te æ. _Du_ er jo ligfram saa du spruder.
=Karen Mari.=
Nu vil _a_ gaa. Nu haar I ijen jer Krammelurris[257]. _Kund_ I da ett
faa en bejer Skik paa æ? Der _er_ da heller aalle Fred aa find i a
Gaard mir, sin den Knæjt kam paa æ Egn.
[257] _Krammelurris_, Skjænderads.
{(lister ud).}
=Kjesten.=
Du rober aaltid med di Answar for Hejst og Kyer. Men du ska ett ha nø
Huedpin for mæ. _A_ er ingen Kow!
=Anton.=
Aa, a ved snaar ett, hwad du er.
=Kjesten.=
Men der er heller ingen der forlaanger, te du ska ved saa faale
møj[258]. Det her er jo ett te aa hold ud te. Te du ligger dæ paa Lur
med en Vognkjæp i den jen Haand og en Kjevop[259] i den naaen og vil
slaa skikkele Folk fordærre, fordet de kommer og sir te mæ -- a haar
aalle kjend di Lig! Skal a gaa te dæ og spør om, hwem der haar Lov aa
_komm_ te mæ?
[258] _faale møj_, farlig meget.
[259] _Kjevop_, Ørefigen.
=Anton=
{(i stort Oprør.)}
Ja, Dæwlen mist mæ ska du saa, -- hwor tow Mennesker haar hat _saa_
møj sammel som vi!
=Kjesten.=
Ja, saa fortryder a, te vi haar hat saa møj sammel.
=Anton=
{(vildt).}
Du fortryder te ... te ... Vil du kald paa di Muer!
=Kjesten=
{(rank).}
Nej a vil ett.
=Anton=
{(slaar med sit Svingeltræ i Bordskiven).}
Vil du kald paa di Muer, saa vi ka faa wor Sager gjord op!
=Kjesten.=
Haar du nøj aa snakk med mi Muer om, saa ved du wal sjel, hwor hun er
aa find.
=Anton=
{(knækker sammen, slænger sig i Graad over Bordet; lidt efter).}
Kjesten! Hworfor piner du mæ søen! Jen Daa klapper du mæ, en naan Daa
træjer[260] du paa mæ.
[260] _træjer_, træder.
=Kjesten.=
A gjør, som _a_ vil. A vil ett ha nø Kommando øwer mæ. A er stur nok
te aa pass mæ sjel.
=Anton=
{(efter en ny Pavse, i Graad).}
Du er vred paa mæ, Kjesten?
=Kjesten.=
Du er som en arrig Baaen. Hvad _skal_ den Galsindehied te?
=Anton.=
Nej, det er maaske sand nok, men den kan a'tt gjør _ved_. Den er a
føj mej.
=Kjesten.=
Hwi ka du'tt gaa alisid[261] med anner Mennesker?
[261] _alisid_, ved Siden af.
=Anton.=
Det ved a ett, Kjesten. Men det ka a et. Ka a ett vær en Hejsthued
oforved[262], saa ka a ett vær te. Og den Student -- ham ka a ett vær
i Baas mej, vil du ett slipp ham ... Ja, du behøwer ett aa sej nøj. A
ka si paa di Øwn, te du vil ett.
[262] _oforved_, forved.
=Kjesten.=
_Du_ kan ett si andt paa _mi_ Øwn, end ingen ska komm aa ta _mæ_ med
det Und[263].
[263] _Und_, Onde.
=Anton.=
Det vil sej, te du vil ha Lov te aa ha baade jen og tow Kjærester
foruden mæ ...
=Kjesten.=
_A_ haar ingen Kjærester te _a_ ved; hwerken dæ heller anner. Ett
endno da. Hwad a _ka_ faa, det staar i Guds Haând.
=Anton.=
Naa søen aa forstaa! {(med Tordenrøst).} Vil du saa endno ett kald
paa di Muer!
=Karen Mari=
{(i Døren).}
Aa, i ta'r søen paa Vej, te I ka spaar jer Kalden. Hworfor ska dæ
endda søen skovrobes!
=Anton.=
Vil du udbetaal mæ mi Løn og læ mæ rejs?
=Karen Mari.=
Hwad er æ endda du sejer, Anton. Di Løn ... Du vil rejs ... Mødt[264]
i di Tjenest!
[264] _mødt_, midt.
=Anton.=
Ja, du faar læ mæ rejs; her kan a ett hold æ Lyw ud.
=Karen Mari=
{(Graaden nær).}
Aa, Gud da naad _mæ_ arme Kwind'. Hworden ska a saa faa æ Sager
standed[265].
[265] _standed_, gjort.
=Anton.=
Ja, det maa du spør di Dætter om.
=Karen Mari.=
Ih Kjesten, _vil_ du da ød dæ sjel te anner?
=Kjesten=
{(brister ud i Hulken ved Bordet).}
Han er nær ved aa plaw æ Lyw af mæ med hans Paafund.
=Anton.=
Ja, men nu skal I faa Fred for mæ, bejtow[266] ... Faawal, Kjesten!
[266] _bejtow_, begge to.
{(Gaar hæftig mod Døren i Baggrunden.)}
=Kjesten=
{(rejser sig halvt op).}
Aah, Anton!
{(Tæppe.)}