Journalisten zijn gewend aan-, berusten ìn het feit, dat het wezen van
hunnen arbeid met het bestaan van de ééndagsvlieg overeenkomst vertoont.
Zij murmureeren niet over de oppervlakkigheid en de wispelturigheid van
het lezend publiek, dat heden met gretigheid grijpt naar de courant en
er figuurlijk den inhoud van verslindt, morgen ~letterlijk~ hetzelfde
doet, nadat het in diezelfde courant--in 't gunstigste geval!--zijn
kantoorboterhammen heeft gepakt. En verslaggevers vooral, zij die uit
den aard van hunnen werkkring maar te volgen, slechts bij uitzondering
te ~leiden~ hebben den stroom der publieke belangstelling, verslaggevers
vooral kennen de uiterst-tijdelijke waarde van hun werk, streven dan ook
veelal niet hooger dan dat hetgeen zij schreven zulke eigenschappen moge
bezitten, dat het éen... twee... drie dagen de belangstelling der lezers
ook inderdaad vasthoudt.
Het feit dat in dit boekje verslaggeverswerk in meer blijvenden vorm
gegoten is, zij dus niet beschouwd als gevolg van littéraire aspiraties
van den schrijver. Dit zou teleurstelling kunnen baren èn voor zijn
lezers èn voor hemzelf. Hij heeft alleen willen voldoen aan talrijke
verzoeken die hem bereikten, om met gebruikmaking van de door hem in het
_Algemeen Handelsblad_ gegeven verslagen een uitvoerig, samenhangend en
geïllustreerd verhaal te geven van de schipbreuk der »Berlin», van welke
wereldschokkende scheepsramp aan den Hoek van Holland velen in den lande
een blijvender herinnering blijken te willen bewaren, dan in
krantenknipsels te vinden is.