1 Daer was eens een maegdeken jong en teêr,
zy bemindege zeer
haren god en haren heer,
zy bad gedurig zonder ophouden:
'heere, laet my u eens aenschouwen!'
2 Jesus heeft aen haer gevraegd:
'zuivere maegd
die my zulke liefde draegt!
hebt gy my liever als uw leven,
wilt my dan het seffens geven.'
3 Het maegdeken met vlytigheid
heeft gezeid:
'heere, daertoe ben ik bereid:
van liefde moet myn hertjen breken,'
en terstond is zy bezweken.
4 'Wie klopt er hier op dat deurken,
en die hier zoo lustig zyt?'
'en 't is een zoo proper maegdeken
en 't zou zoo geren binne binne bin,
en 't zou zoo geren binne binne bin,
haren bruidegom is er in.'
5 'Is 't een zoo proper maegdeken
en zou het zoo geren bin,
en staet op, myn engelkens altesam
en gaet, haelt de schoone maegd binne binne bin,
en gaet, haelt de schoone maegd binne binne bin!
haren bruidegom is er wel in.'
6 En als de schoone maegd binnen kwam
en daer was er al een vreugd!
en de engelkens dansten daer hand aen hand,
heere Jesus droegere den roozenkrans,
en Maria die ging voore voore voor,
en het maegdeken wierd gekroond.
Vlämisch: Wodana door J. W. Wolf bl. 76, mündlich aus Gent.
¶ 1, 2. bemindege in der Genter Mundart für beminde--2, 5. seffens,
teffens, zugleich, auf ein Mal--3, 5. bezwyken, sterben--4. hier
beginnt eine andere Melodie.
¶ Nr. 202.