1 Het ghinghen twee ghespelen
breken ende lesen bloemen.
daer bi daer stont dat groene wout,
daer songhen die voghelkens jonc ende out,
daer laghen die twee verhouden.
2 Die ene ghespele ter anderen sprac:
'ghespele, nu wilt mi raden!
hier is enen ouden man,
die is creupel ende daer toe lam,
die mi so gheerne name.'
3 'Nemet ghi enen sulken man,
so is uw sorghe sware.
nemet enen jonghelinc,
een so wel gheboren kint,
die is u best ghename.'
4 Die jonghelinc in der doren stout,
die schone was daer inne:
'mach daer niet een jonghelinc,
een so wel gheboren kint
comen in uwen sinne?'
5 'Ja, die in mijn sinnekens comen sal,
die is noch ongheboren.
nu rijdt, goet ridder, waer ghi wilt!
alle dat goet dat ghi aen mi spilt,
dat is ooc al verloren.'
6 'Ende want dat al verloren is,
dat sal u noch wel rouwen,
ende sal ic al mijn grote goet,
minen vrischen hoghen moet
verteren met schonen vrouwen.'
Weimar. Hs. 1537. Nr. 39.--Hs. 1, 4. singenn--5, 4. leckt (spilt).
¶ 5, 4. spillen, spilden, verschwenden.
¶ Nr. 103.