1 'Och Elsje, seide hi, Elsje,
wel lieve boele van mijn,
och mochtic bi jou slapen
al in den arrem van dijn?'
2 'Bi mijn meucht ghi wel slapen,
bi mijn meucht ghi wel sijn,
maer eerst so moest ic weten
wat datter mijn loontje sou sijn.'
3 'Woudt ghi dat gheerne weten
wat datter jouw loontje sou sijn,
tcasteel van Ripermonde,
daer sult ghi vroutje van sijn.'
4 'Sal ic daer vrou van wesen,
sal icker daer vroutje van sijn,
so treet al van jouw paerde
en doeter uw wille met mijn!'
5 De ruiter trat van sijn paerde
al in dat groene gras,
hi speelde met dat moye meisje
so lanc dat si moede was.
6 Dat meisje keerde haer omme
en si liet over haer gaen
over haer sneewitte wanghen
so menighen droeven traen.
7 De traentjes die si weende
die deden den ruiter so wee,
si vielen hem op sijn hertje
veel couder dan haghel of snee.
8 Si vielen hem op sijn hertje
veel couder dan het ijs:
hi maecte van dat moye meisje
sijn echte ghetroude wijf, ja wijf.
Oudt Amst. LB. bl. 81. mit Weglassung von 3 Strophen nach
Str. 5. (Hor. belg. 2, 145. Willems Nr. 68). Oudt Haerl. LB. 16. en
27. druk.--Dr. 1, 2. slaepboele.
¶ 1, 4. arrem, eine noch zu Vondel's Zeiten übliche Dehnung, Vondel
sagt auch berreg, wollef, hallifure s. Huydec. proeve 2, 83.--7. und
8. finden sich auch in einem andern Liede wieder--8, 4. echte ghetroude
wijf, Ehefrau; s. darüber G. van Hasselt's Arnhemsche Oudheden 1,
40-52 unter trouwen.
¶ Nr. 77.