Een out liedeken ende den eersten reghel singhet altoos-twewerf.
1 Dat ruiterken in der schuren lach,
die schuer was cout, den ruiter was nat.
2 'Och lieve heer waert, decket mi!
die schuer is cout, seer vrieset mi.'
3 Die waert sprac sijnder dienstmaecht toe:
'gaet, decket den ruiter met haverstroo!'
4 Dat meisken en dorstet laten niet,
si dede dat haer haer meester hiet.
5 Si nam den ruiter in haren arm;
al was hi cout, si maecte hem warm.
6 Doen die ruiter sijn willeken had ghedaen,
sprac hi: 'schoon meisken, ghi moocht wel gaen!'
7 'Waer soude ic riden, waer soude ic gaen?
ic ben met uwen kinde bevaen.'
8 'Sidi met minen kinde bevaen,
so sult ghi riden ende ic sal gaen.'
9 Hi settese voor hem op sijn paert,
hi voerdese tsijnder moeder waert.
10 'Och lieve moeder, hier is mijn wijf!
ic hebse liever dan alle uw lijf.'
11 Die moeder sette haer enen stoel,
die dochter worp daer een cussen toe.
12 Die moeder leide een ei int vier,
die dochter twee, dat waren drie.
Antw. LB. 1544. Nr. 34.
¶ Nr. 70.