[15] Sakalì mang totoó na itóng _pag-in_ ay dî kailang̃an dahil sa
anyông _in_, ay tunay rin namáng ang náturang _pag-in_ ay makabuluhán
kung minsan at may sariling kátuturán. Kung ang _pag-an_ ay kailang̃an
baga ma’t mayroón nang _an_, ang _pag-in_ namá’y kailang̃an din kahì’t
na mayroóng _in_. Linawin natin sa pamamagitan ng̃ halimbawà. Kung
sabihing sa tiyák na bagay at pag-úutos na: _Larùin mo ang batà_ ay
hindî ng̃â maáarìng sabihin pang _paglarùin mo ang batà_, sapagkâ’t
may magkaibáng kahulugán siláng dalawá. Ang una’y nagsasaád ng̃
pag-úutos sa sino man na _siyá ang maglarô sa batà_, samantalàng
ang ikalawá’y nagbabadyá namán ng̃ pag-úutos sa sino man na _siyá’y
mag-utos_ ó _magsabi_ ó _magpabayà ng̃ paglalarô sa batà_. Ganitó
ring kaibhán ang nádadamá ukol sa _an_ at _pag-an_, gaya sa mg̃a
salitâng _larùan_ at _paglarùan_.