La arbaro.
Eniras Rozalindo, Celio kaj Jakveso.
Jak.
Mi petas, bela junulo, permesu ke mi bone konatiĝu kun vi.
Roz.
Oni diras ke vi estas malgajulo.
Jak.
Mi estas tia; mi preferas tion, plivole ol la ridado.
Roz.
Oni kiu estas ekstreme tia aŭ la malo estas abomenulo, kaj meritas
ĉiun modernan riproĉon, pli multe ol drinkuloj.
Jak.
Nu, estas bone esti malgaja, kaj nenion diri.
Roz.
Sed, do, estus bone esti nura stango.
Jak.
Mi havas nek la konkureman melankolion de klerulo; nek la
fantazieman melankolion de muzikisto: nek la fieran melankolion de
kortegano; nek la ambician melankolion de soldato; nek la politikan
melankolion de advokato; nek la delikatan melankolion de sinjorino;
nek la melankolion de amanto, kiu enhavas ĉiujn ĉi; sed mi havas
mian propran melankolion, elfaritan el multaj sanigaj kreskaĵoj,
eltiritan el multaj objektoj; kaj ankaŭ el la diversa meditado pri
miaj vojaĝoj, kiu ofta meditado min enprofundigas en plej spritan
malgajecon.
Roz.
Vi estas vojaĝinto! Je mia fido, vi havas bonan kialon por esti
malgaja! Mi timas ke vi vendis viajn proprajn bienojn, por povi vidi
tiujn de aliaj viroj; tial, esti multe vidinta kaj neniom posedanta
estas havi riĉajn okulojn kaj malriĉajn manojn.
Jak.
Jes, mi gajnis mian spertadon.
Roz.
Kaj via spertado vin malgajigas: mi preferus ŝercemulon por min
gajigi, plivole ol la spertadon por min malgajigi; kaj plivole ol
vojaĝi por ĝin akiri.
Eniras Orlando.
Orl.
Ho, bonan tagon, kara Rozalindo.
Jak.
Nu do, adiaŭ, se vi parolas per senrimaj versoj.
[Li foriras.]
Roz.
Adiaŭ, Sinjoro Vojaĝinto. Atentu, ke vi kartavu, kaj portu strangan
vestaĵon; malalte taksu ĉiun profiton de via propra lando; malŝatu
vian naskiĝejon, kaj preskaŭ riproĉu Dion, tial, ke Li donis al vi
tian mienon kian vi havas; aŭ mi apenaŭ pensos ke vi iam naĝis en
gondolo. Nu, kiel do, Orlando? Kie vi estis la tutan tempon? Ĉu vi
estas amanto! Se vi duan fojon tiel kondutos kontraŭ mi, neniam plu
venu antaŭ miajn okulojn!
Orl.
Sed mia bela Rozalindo, mi venis malpli ol unu horon post la
decidita horo.
Roz.
Vi rompus horan promeson je amo! Li kiu dividos minuton en mil
partojn, kaj rompos nur parton de la milono de minuto, en aferoj de
amo,--oni povus diri pri li ke Kupido lin frapis amike sur la
ŝultron, sed lia koro estas netuŝita.
Orl.
Pardonu al mi, kara Rozalindo.
Roz.
Ne, se vi tiel prokrastos, ne venu al mi plu: mi tiel multe dezirus
ke limako min amindumu.
Orl.
Limako?
Roz.
Jes, limako: ĉar, kvankam li malrapide venas, li portas sian domon
sur la kapo; pli bonan doton, mi opinias, ol vi donos al virino;
aldone, li kunportas sian sorton kun si.
Orl.
Kio estas tio?
Roz.
Nu, kornoj, pro kiuj tia viro, kia vi, volonte ŝuldas al la edzino.
Sed li venas armite je sia riĉeco, kaj malhelpas la kalumnion de sia
edzino.
Orl.
La virto ne produktas kornojn; kaj mia Rozalindo estas virta.
Roz.
Kaj mi estas via Rozalindo.
Cel.
Plaĉas al li vin tiel nomi; sed lia Rozalindo havas pli belan
vizaĝon ol vi.
Roz.
Rapidu, amindumu min, amindumu min; ĉar nun mi estas tre gaja kaj
kredeble konsentus. Kion vi nun dirus al mi, se mi ja estus via
Rozalindo mem?
Orl.
Mi vin kisus, antaŭ ol paroli.
Roz.
Ne, vi devus unue paroli; kaj kiam vi havus nenion plu por diri, vi
povus kapti la okazon por kisi.
Orl.
Kion fari, se ŝi malpermesus la kison?
Roz.
Tiam ŝi vin devigas peti, kaj de tio komenciĝas nova interparolado.
Orl.
Kiu povus havi nenion por diri, estante ĉe sia amata amatino?
Roz.
Certe, vi mem havus nenion por diri, se mi estus via amatino, aŭ mi
pensus mian honestecon pli granda ol mian spritecon.
Orl.
Kiel! Ĉu mi havus nenion por diri?
Roz.
Ne. Ĉu mi ne estas via Rozalindo?
Orl.
Mi ĝoje diras ke vi estas ŝi, ĉar mi volonte parolos pri ŝi.
Roz.
Nu, pro ŝi persone, mi diras al vi ke mi ne vin akceptos.
Orl.
Do, pro mi persone, mi mortos.
Roz.
Ne, do, mortu per anstataŭanto. La kompatinda mondo havas preskaŭ
sesmil jarojn, kaj en tiu tuta tempo neniu viro mortis, en sia
propra persono, pro amo. Oni mortbatis Troilon per greka bastonego;
tamen li faris sian eblon por antaŭe morti, kaj li estas unu el la
imitinduloj, rilate al amo. Leandro estus vivinta multajn jarojn,
kvankam Hero fariĝis monaĥino, escepte pro varma somermeza nokto;
ĉar la bona junulo nur eliris por sin bani en la Helesponto, kaj,
venkite de konvulsio, li dronis: kaj la malsaĝaj historiistoj de tiu
epoko eltrovis ke Hero de Sestoso tion okazigis; sed ĉiuj ĉi estas
mensogaĵoj; viroj mortis, de tempo al tempo, kaj vermoj ilin manĝis,
sed ne pro la amo.
Orl.
Mi ne volus ke mia efektiva Rozalindo tiel opiniu: ĉar, mi ja
kredas, ŝia malrideto povus min mortigi.
Roz.
Ne, je ĉi tiu mano, ĝi ne mortigus eĉ muŝon. Sed nu, mi estos via
Rozalindo en pli afabla humoro; petu de mi kion ajn vi volas, mi ĝin
permesos.
Orl.
Do, min amu, Rozalindo.
Roz.
Jes, je mia fido, mi faros tion, vendrede kaj sabate kaj ĉiam.
Orl.
Kaj vi min akceptos?
Roz.
Jes, kaj dudek tiajn virojn.
Orl.
Kion vi diras?
Roz.
Ĉu vi ne estas bona?
Orl.
Mi esperas ke jes.
Roz.
Nu do, ĉu oni povus deziri tro multe da bona afero? Venu, fratino
mia, vi estu la pastro, kaj nin edzigu. Donu al mi la manon,
Orlando. Kion vi diras, fratino mia?
Orl.
Mi petas al vi, nin edzigu.
Cel.
Mi ne povas diri la vortojn.
Roz.