La arbaro.
Eniras Rozalindo kaj Celio.
Roz.
Tute ne parolu al mi: mi volas plori.
Cel.
Nu, ploru, mi petas; sed tamen bonvole memoru ke larmoj ne decas al
viro.
Roz.
Sed ĉu mi ne havas bonan kialon por plori?
Cel.
Tiel bonan kialon kiel oni povus deziri; tial, ploru.
Roz.
Liaj haroj mem havas hipokritan koloron.
Cel.
Ili havas iom pli brunan koloron ol tiuj de Judaso; efektive, liaj
kisoj estas la infanoj mem de Judaso.
Roz.
Je mia fido, liaj haroj havas belan koloron.
Cel.
Bonegan koloron. Via kaŝtana koloro estis ĉiam la plej bona.
Roz.
Kaj lia kisado estas tiel plena je sankteco kiel la tuŝado de sankta
pano.
Cel.
Li aĉetis paron da marmoraj lipoj de Diano: monaĥino de vintra
fratulinaro ne kisas pli religie: la ĉasteca glacio mem enestas en
ili.
Roz.
Sed kial li ĵuris ke li venos hodiaŭ matene, kaj tamen ne venas?
Cel.
Nu, certe, enestas neniom da vero en li.
Roz.
Ĉu vi tiel opinias?
Cel.
Jes; mi opinias ke li ne estas ŝtelisto de monujoj aŭ de ĉevaloj;
sed koncerne lian verecon en amo, mi ja pensas lin tiel malplena
kiel kovrita pokalo aŭ vermdetruita nukso.
Roz.
Ĉu vi ne pensas lin fidela en amo?
Cel.
Jes, kiam li enamiĝas; sed mi opinias ke li ne enamiĝis.
Roz.
Vi lin aŭdis rekte ĵuri ke li enamiĝis.
Cel.
Ke li estis enamiĝinta, ne ke li ankoraŭ enamiĝas: la ĵuro de amanto
ne estas pli fidinda al la parolo de vinoĉerpisto: ili ambaŭ pruvas
falsajn kalkulojn. Li estas sekvanto de via patro la Duko, ĉi tie
en la arbaro.
Roz.
Mi renkontis la Dukon hieraŭ, kaj multe interparolis kun li: li
demandis al mi de kia familio mi devenas; mi respondis al li, de
tiel bona kiel li mem; tiam li ridis, kaj min lasis foriri. Sed kial
ni parolas pri patroj, kiam ekzistas tia viro kia Orlando?
Cel.
Ho, tiu estas brava viro! Li skribas bravajn versojn, parolas
bravajn vortojn, ĵuras bravajn ĵurojn, kaj ilin brave rompas, tute
transe, tra la koro de sia amatino; same kiel mallerta lancisto, kiu
spronpikas sian ĉevalon sur unu flanko sole, rompas sian bastonon
kiel vera malspritulo: sed ĉio estas brava kion la juneco rajdas kaj
la malsaĝeco gvidas. Kiu venas ĉi tien?
Eniras Koreno.
Kor.
Gemastroj, ofte vi demandis pri
Paŝtisto suferanta pro la amo,--
Ĉar lin vi foje vidis sur la herbo
Sidanta apud mi, laŭdanta
La paŝtistinon malŝateman,
Fieran, sian amatinon.
Cel.
Nu, kio pri li?
Kor.
Se vi volas vidi
La palan haŭton de la vera amo
Kaj ruĝan brilon de fiera moko
Ludantaj bone bonan teatraĵon,
Foriru iom, kaj mi vin kondukos,
Se vi ĝin volus vidi.
Roz.
Jes, ni iru!
Rigardi la amantojn ja konsolas
Personon kiu amas. Nin konduku
Al tiu vidindaĵo, kaj vi diros
Ke mi en tiu lud' ageme ludos.
[Ĉiuj foriras.]