Ami.
Ho blovu, vintra vent'!
Ne akra via dent',
Kiel la maldankem':
Ne tiom vundas vi,
Ĉar vin ne vidas ni,
Malgraŭ la frostotrem'.
He ho! nu he ho! je verda ilekso!
Malsaĝa la am', l' amikec' nur preteksto!
Do, he ho, l' ilekso!
Kaj vivo gajeca!
Frostiĝu, griza ĉiel'!
Ne mordas vi tiel,
Kiel la sendankec':
Kaj spite la glaci',
Vi ne doloras pli
Ol falsa amikec'.
He ho! nu he ho! je verda ilekso
Malsaĝa la am', l' amikec' nur preteksto!
Do, he ho, l' ilekso!
Kaj vivo gajeca!
La Duko.
Se vi la filo estas de Rolando,
Kiel vi al mi subparolis vere,
Kaj ĉar mi mem la similecon vidas
Pentrita bone, kvazaŭ ja vivanta,
Sur la vizaĝo via, tial, estu
Ĉe ni la bonveninta. Mi mem estas
La Duko kiu vian patron amis:
En mia kavernhejmo vi rakontos
Al mi la pluan travivaĵon vian.
Vi, bona maljunulo, jam fariĝas
Bonvena kiel via mastro mem.
Subtenu lin ĉe l' brako. Donu vi
La manon, kaj al mi rakontu plene
Pri viaj ŝancoj, por ke mi sciiĝu.
[Ĉiuj foriras.]