La arbaro.
Eniras Orlando kaj Adamo.
Adamo.
Kara mastro, mi ne povas plu iri; ho, mi mortas pro manko de
nutraĵo! Ĉi tie mi kuŝiĝos, por mezuri al mi la tombon. Adiaŭ, bona
mastro.
Orl.
Nu, kio, Adamo! Ĉu vi ne havas pli kuraĝan koron? Vivu ankoraŭ iom;
konsolu vin iom; gajigu vin iom. Se ĉi tiu sovaĝa arbaro produktadas
ion sovaĝan, mi aŭ estos nutraĵo al ĝi, aŭ ĝin reportos kiel nutraĵo
por vi. Via imago estas pli proksima de la morto ol via forto estas
proksima de ĝi. Pro mi estu komforta; fortenu la morton iom da
tempo, je la fino de la brako; mi estos baldaŭ ree kun vi; kaj se
mi alportos al vi nenion por manĝi, mi permesos ke vi mortu: sed se
vi mortos antaŭ mia reveno, vi estos mokanto je mia laboro. Bone
dirite! Vi ŝajnas gajeta, kaj mi estos tuj kun vi. Sed vi kuŝas sub
la vintra aero; venu, mi vin portos al ia ŝirmejo; kaj vi ne mortos
pro malhavo de manĝo, se io ajn vivas en ĉi tiu dezerto! Estu gaja,
bona Adamo!
[Ambaŭ foriras.]