Ami.
Kiu sub l' arb' kun mi
Volas sin kuŝigi,
Ho jen, la gaja son'
Kvazaŭ la birdoton',
Ho venu, ho venu, ho venu:
Ĝenos lin do
Ja nenio,
Krom vintro kaj la ventoj.
Jak.
Pli multe, pli multe, mi petas.
Ami.
Ĝi malgajigos vin, Sinjoro Jakveso.
Jak.
Mi dankas al ĝi. Pli multe, mi petas, pli multe. Mi povas elsuĉi la
melankolion el kanto, same kiel mustelo elsuĉas ovojn. Pli multe, mi
petas al vi, pli multe.
Ami.
Mia voĉo estas malbelsona. Mi estas certa ke mi ne povas al vi
plaĉi.
Jak.
Mi ne deziras ke vi plaĉu al mi; mi nur deziras ke vi kantu. Nu, pli
multe; ankoraŭ unu stanco; ĉu vi nomas ilin stancoj?
Ami.
Kion ajn vi volas, Sinjoro Jakveso.
Jak.
Nu, iliaj nomoj estas indiferentaj al mi; ili ŝuldas nenion al mi.
Ĉu vi kantos?
Ami.
Plivole pro via peto ol por plaĉi min mem.
Jak.
Nu, do, se iam mi dankas al iu ajn viro, mi dankos al vi; sed tio,
kion oni nomas komplimento similas la renkonton de du pavianoj, kaj
kiam oni kore dankas al mi, mi supozas ke mi donis al li pencon, kaj
li donis al mi la dankaĉon. Sed, kantu. Tamen, se vi ne kantos,
silentu!
Ami.
Nu, mi finos la kanton. Sinjoroj, preparu la tablon; la Duko
trinkados sub ĉi tiu arbo. Li serĉis vin la tutan tagon.
Jak.
Kaj mi la tutan tagon evitis lin. Li estas tro malbonfama por mia
kunuleco. Mi pensas pri tiom da aferoj, kiom li: sed mi dankas al la
ĉielo, kaj ne fanfaronas pri ili. Nu, kantu, kantu, kantu!
[Ĉiuj kune kantas.]